ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 5

ท้องฟ้าสีครามใสมีแสงอบอุ่นส่องลอดลงมาในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงอย่างหาได้ยาก ทำให้เมล็ดข้าวที่ตากอยู่หน้ายุ้งฉางเปล่งประกาย ดวงตาแวววับของหลินไต้อวี้ที่อยู่ด้านข้างแลดูสดใส

สำหรับนางนี่เป็นภาพที่งดงามที่สุดในโลก

ในท้องนาสุดลูกหูลูกตาต้นข้าวบางส่วนที่นวดเอาข้าวเปลือกออกแล้วจะถูกนำไปมัดเป็นฟ่อน บางส่วนถูกนำไปเพาะต้นอ่อนของพืชผัก หลินไต้อวี้นั่งอยู่ริมคันนาขณะนึกภาพท้องนาสีเหลืองทองยาวไกลสุดลูกหูลูกตาท่ามกลางสายลมพัดโชย เหมือนมหาสมุทรสีเหลืองทองสว่างพราว

“คุณหนูสูงศักดิ์ไม่ควรนั่งริมคันนา”

หลินไต้อวี้ได้ยินแล้วจึงช้อนสายตาขึ้นมองอย่างเกียจคร้าน แต่ผู้มาใหม่กลับทรุดตัวลงนั่งข้างกายนาง ทำให้นางอดพูดยอกย้อนกลับไปไม่ได้ว่า

“คุณชายรองเป่าแห่งสกุลจย่ายิ่งไม่ควรนั่งริมคันนามากกว่า”

“ภรรยาอยากได้อย่างไร สามีย่อมต้องให้การสนับสนุน” จย่าเป่าอวี้ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

หลินไต้อวี้มองค้อนเขา “ยังไม่ได้เทียบดวงชะตาแปดอักษร เลย ท่านพูดเร็วเกินไปหน่อยกระมัง”

“ช้าเร็วก็ต้องเป็น จะพูดเร็วหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร”

หลินไต้อวี้กลอกตา คร้านที่จะสนใจเขา นางถามท่านอาจี้มาแล้ว ท่านอาจี้ยืนยันว่าคำพูดของจย่าเป่าอวี้มีความเป็นไปได้ว่าท่านยายอาจริบสมบัติของนางไปเป็นของตนเอง แต่ถ้าหลินไต้อวี้แต่งงานกับจย่าเป่าอวี้ สถานการณ์จะแตกต่างออกไป เพราะสมบัติพวกนี้จะกลายเป็นสินเดิมของนางแทน

พูดอีกอย่างหนึ่งคือนางจำเป็นต้องแต่งกับเขา ไม่แต่งไม่ได้ แค่คิดเพลิงโทสะของนางก็ลุกโหม ยิ่งเขามาพูดจาอย่างถืออภิสิทธิ์เช่นนี้ นางยิ่งอยากล้มเลิกการแต่งงานจริงๆ

“ระยะนี้สีหน้าเจ้าไม่เลว ดูหอบน้อยลง”

หลินไต้อวี้มองหน้าเขาแวบหนึ่ง “ขอเพียงไม่ต้องอยู่ในคฤหาสน์สกุลจย่า รับรองว่าร่างกายข้าต้องดีแน่นอน”

“สกุลจย่าทำร้ายเจ้าหรือ”

“เปล่าเลย พวกเขาเอ็นดูข้าอย่างยิ่งเลยล่ะ” อีกทั้งวิธีแสดงความรักก็มากมายจนนางทนรับความรักใคร่เอ็นดูแบบตั้งใจรดน้ำให้เฉาตายเช่นนั้นไม่ได้

“เจ้าพูดเป็นนัย” จย่าเป่าอวี้เฝ้าคอยอย่างไม่เร่งรัด แต่กลับเห็นนางยักไหล่อย่างไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ อันที่จริงหลินไต้อวี้ไม่อยากพูดเรื่องนี้และเขาก็ไม่อยากซักไซ้ ทั้งสองคนจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “ต่อไปข้าจะไม่แตะต้องสินเดิมของเจ้า และจะไม่ให้ใครมีโอกาสจ้องมันด้วย”

หลินไต้อวี้เลิกคิ้วแต่คร้านจะต่อปากต่อคำกับเขา “ท่านวิ่งมาทำอะไรที่นี่ ไหนเมื่อครู่บอกว่าอยากมาเดินดูที่ดินเผื่อมีอะไรให้ช่วยไม่ใช่หรือ”

“จี้เฟิ่งปาบอกว่าจะพาพวกชาวนาไปทำความสะอาดยุ้งฉาง”

“แล้ว?”

“นั่นมันเป็นงานของบ่าว”

หลินไต้อวี้กลอกตา นี่สิความเย่อหยิ่งเช่นผู้สูงศักดิ์ตัวจริง เขาทำเหมือนทุกอย่างมันถูกต้องสมเหตุสมผลเสียจนนางไม่รู้ว่าจะว่าเขาอย่างไร