ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 7

ระหว่างที่จี้เฟิ่งปากำลังปวดศีรษะ จย่าเป่าอวี้กับเสี่ยวหงก็ผ่านประตูชั้นสองเข้ามา

“คุณชายรองเป่า” จี้เฟิ่งปาเรียก แต่กลับเห็นสีหน้าของจย่าเป่าอวี้ดำคล้ำ ท่าทางเดือดดาล

จย่าเป่าอวี้มองจี้เฟิ่งปาแวบหนึ่ง เขารับคำเสียงหนักก่อนตามเสี่ยวหงเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว จี้เฟิ่งปากับเสวี่ยเยี่ยนรีบตามไปติดๆ และคอยเฝ้าระวังอยู่ที่ข้างหน้าต่างห้องนอน

ทันทีที่จย่าเป่าอวี้เข้าไปก็ด่ากราด “สีเหริน เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้!”

สีเหรินที่กำลังเก็บชายผ้าห่มให้หลินไต้อวี้เงยหน้าขึ้นมองทันควัน ท่าทางดูงุนงงแต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถาม ฝ่ามือร้อนๆ ก็ตบลงมาฉาดใหญ่ทำให้นางพูดอะไรไม่ออกเพราะความตื่นตะลึง

“…เหตุใดคุณชายรองจึงตบข้าล่ะเจ้าคะ” เนิ่นนานกว่าที่สีเหรินจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อและเสียใจออกมาได้พร้อมน้ำตาที่ร่วงริน

“เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ ข้าทำดีต่อเจ้าเพียงใด เหตุใดเจ้าจึงวางยาพิษผินผิน”

“คุณชายรอง ท่านไปฟังใครพูดจาเหลวไหล เหตุใดข้าถึงต้องวางยาพิษแม่นางหลิน!” น้ำตาของสีเหรินพรั่งพรู ดวงตาคู่สวยเย้ายวนหรี่จ้องเสี่ยวหงตาเขม็ง “ใครหน้าไหนมันไปเป่าหูคุณชายรอง!”

“เสี่ยวหง ค้นหลักฐานออกมา!” จย่าเป่าอวี้ตวาด

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวหงก้าวออกไปพลิกสายรัดเอวของสีเหริน แต่สีเหรินไม่ยอม ดิ้นรนต่อสู้ ซ้ำยังตบหน้าเสี่ยวหงไปทีหนึ่ง

“เจ้าคิดจะใส่ร้ายข้าหรือ ข้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่านางจิ้งจอกเช่นเจ้ามันไว้ใจไม่ได้ ที่เจ้าเข้าใกล้คุณชายรองก็เพราะมีแผนจะเก็บข้า!” สีเหรินกรีดเสียงด่ากราดอย่างดุดัน แต่พอหันไปหาจย่าเป่าอวี้ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเป็นอีกอย่าง “คุณชายรอง หรือท่านไม่เชื่อใจสีเหริน สีเหรินอยู่ข้างกายคุณชายรองมานานที่สุด สีเหรินไม่มีทางทำร้ายคุณชายรองเป็นอันขาด”

“ถูกต้อง เจ้าไม่ได้ทำร้ายข้า” ดวงตาของจย่าเป่าอวี้มีเพลิงโทสะลุกเรือง เขาก้าวเข้าไปหาสีเหรินโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว กระชากสายรัดเอวของนางทำให้ห่อกระดาษชุบน้ำมันขนาดเล็กจิ๋วห่อหนึ่งหลุดออกมาแผ่หลาให้เห็น “แต่เจ้าทำร้ายคนข้างกายข้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้ เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะใจกล้าถึงขนาดวางยาพิษผินผิน!”

สีหน้าของสีเหรินซีดเผือด รีบคุกเข่าลงจับขาเขา “คุณชายรอง อภัยให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้เต็มใจทำ เป็นสะใภ้รองเฟิ่งสั่งให้ข้าทำเช่นนี้!”

“นางสั่งอย่างไรเจ้าก็ทำอย่างนั้น? ตกลงว่าเจ้าเป็นคนของใครกันแน่” จย่าเป่าอวี้แค่นเสียงเย็นชา “อีกอย่าง ในเมื่อเจ้ากล้าใส่ความสะใภ้รองเฟิ่ง…เสี่ยวหง ไปตามหลี่หมัวมัวแล้วส่งตัวสีเหรินให้นางไปจัดการ จะส่งตัวให้ใครหรือขายต่อไปที่ใด ยกให้นางเป็นคนตัดสิน!”

“คุณชายรอง คุณชายรองท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!” สีเหรินกอดขาเขาแน่นสุดชีวิตโดยไม่ยอมปล่อย น้ำตาไหลอาบเต็มหน้า

หลี่หมัวมัวคือหมัวมัวของจย่าเป่าอวี้ นางควบคุมดูแลสาวใช้อย่างพวกสีเหรินอย่างเข้มงวด ครั้งแรกที่สีเหรินปีนขึ้นเตียงคุณชายรอง ถ้าหากไม่ได้สะใภ้รองเฟิ่งช่วยหนุนหลัง นางคงถูกหลี่หมัวมัวจับขายออกจากจวนไปนานแล้ว

มาวันนี้คุณชายรองมอบนางให้หลี่หมัวมัว มิเท่ากับบีบให้นางตายหรอกหรือ

แต่บัดนี้หัวใจของจย่าเป่าอวี้เปลี่ยนเป็นกร้าวกระด้างปานเหล็กไปแล้ว ไม่ว่าสีเหรินจะคร่ำครวญวิงวอนอย่างไร เขาก็ยังให้หลี่หมัวมัวลากตัวนางไปอย่างไม่ไยดีอยู่ดี

“ต้องทำรุนแรงกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ” คอยจนจย่าเป่าอวี้ให้ทุกคนถอยออกไปข้างนอกหมดแล้ว หลินไต้อวี้ถึงพูดเสียงแผ่วล้าออกมา สีเหรินร่ำไห้โวยวายสุดชีวิตถึงเพียงนั้น ถ้านางยังหลับได้อีกก็แปลกแล้ว แต่จะว่าไป นางก็เสียใจแทบขาดใจว่าแม้แต่จะนอนหลับก็ยังยาก หลินไต้อวี้สะลึมสะลือมาทั้งวัน จนกระทั่งจย่าเป่าอวี้เข้าห้องมาด่ากราด นางก็ตื่นเต็มตาทันที

“นางต้องการชีวิตของเจ้า ผินผิน”

เห็นสีหน้าดุดันเย็นชาเกินวัยของเขาแล้ว หลินไต้อวี้รู้สึกปวดใจอย่างประหลาด เฮ้อ สิ่งรอบข้างหล่อหลอมคนแท้ๆ ทั้งที่จย่าเป่าอวี้ควรจะได้เป็นคุณชายรองลูกเศรษฐีเจ้าสำราญ แต่ความไร้สุขในครอบครัวกลับบีบให้เขาเป็นผู้ใหญ่อย่างรวดเร็ว

“วางใจเถอะ ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีเพื่อที่จะได้ไม่เสียแผนของท่าน” อืม พูดถึงเรื่องแต่งงาน แม้นางจะสะลึมสะลือแต่ก็จดจำเรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ

จย่าเป่าอวี้มีสีหน้าขัดใจ “ผู้ใดบอกเจ้าว่าข้าทำไปทั้งหมดเพื่อแผนการ”

“หรือมิใช่” เขามิใช่กลัวว่านางจะถูกเก็บทำให้แผนสำคัญของเขาต้องได้รับผลกระทบไปด้วยหรือ

เห็นนางมีสีหน้างงงันและพยายามเรียกสติคืนมาเพื่อขอคำอธิบาย เพลิงโทสะที่ถูกจย่าเป่าอวี้ระงับไว้ในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นเสียงตวาดอย่างโกรธจัดว่า “เจ้านี่มันเก่งเรื่องยั่วโทสะข้าจริงๆ!” จากนั้นคุณชายผู้ยิ่งใหญ่ก็สะบัดแขนเสื้อจากไป

หลินไต้อวี้นวดหูที่ปวดแปลบขึ้นมาทันใด เสวี่ยเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้นาง “คุณหนู ท่านพูดอะไรหรือเจ้าคะ เหตุใดคุณชายรองถึงได้โกรธเพียงนั้น แต่ก็แปลก ทั้งที่คุณชายรองโกรธแต่พี่ชายข้ากลับหัวร่องอหายอยู่ที่นอกหน้าต่าง”

หลินไต้อวี้ตวัดตาค้อนด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าจะไปรู้หรือ” ถ้าจะว่ากันจริงๆ แล้ว ผู้คนที่อยู่รอบตัวนางไม่มีคนใดปกติเลยสักคน!

ช่างเถอะๆ ถึงอย่างไรนางก็ใกล้เคียงกับมนุษย์แล้ว