ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 2

…วันนี้แสนสุดยินดี พระจันทร์วันเพ็ญ

ขอเชิญสายใจ เจ้าไปนั่งเล่น

ลมพัดเย็นเย็น…หอมกลิ่นมาลี…

อะไรบางอย่างข้างในพลันเต็มรื้นขึ้นจนหน่วงหนัก ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของลลิตาเบนไปสบกับเจ้าของร่างสูงสง่าโดยไม่รู้ตัวก่อนจะพบว่าเขาเองก็มองเธออยู่ก่อนแล้ว ความรู้สึกซึ่งประดังประเดไปด้วยความเหนื่อยล้าสุดแสนกับโหยหาแทบขาดใจทำให้หญิงสาวเผลอยกมือขึ้นกอดตัวเองเอาไว้

“เลือกเพลงอะไรของแกวะไอ้ภีม”

นิรุจเกาหัวแกรกๆ บรรยากาศของวังเก่าในยามค่ำคืนกับบทบรรเลงจากแผ่นเสียงทำให้เขารู้สึกวังเวงชอบกล ไหนจะอาการเงียบงันของเพื่อนทั้งสองนี่อีก

“ราตรีประดับดาว”

เสียงใสกระซิบแผ่ว…ภีมไม่ใช่คนตอบ หากเป็นลลิตาที่เอ่ยขึ้นโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวสูดลมหายใจลึกรวบรวมสติก่อนผละสายตาเพื่อหันไปยิ้มให้วิศวกรหนุ่ม

“เพลงราตรีประดับดาวน่ะรุจ…เพลงเก่า”

ภีมยังคงจับจ้องเธออยู่เช่นนั้น ท่ามกลางความสลัวรางของเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครจดจำ กลิ่นดอกราตรีก็กระจายฟุ้งเข้ามาอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มพลันตัดสินใจขึ้นอย่างปุบปับ

“คุณลลิตา”

“คะ”

เจ้าของชื่อสะดุ้งเบาๆ ด้วยไม่คาดคิดแล้วขานรับ ก่อนที่คนเรียกจะเอ่ยถามด้วยประโยคที่แม้แต่เขาก็ยังลอบประหลาดใจตัวเองด้วยซ้ำ

“วันพรุ่งนี้…คุณพร้อมเริ่มงานมั้ย”

โปรดติดตามตอนต่อไป…