ทดลองอ่าน นิรันดร์บรรจบ บทที่ 3

มื้อเที่ยงฝีมือคุณย่าตุ่นจบลงด้วยดี แต่งานที่คั่งค้างกลับยังไม่เสร็จสิ้น

เริ่มแรก คุณปู่เหนือลอบขยิบตาให้ภีมในทำนองว่าอย่าเพิ่งกระโตกกระตากจนเป็นที่ผิดสังเกต เพราะเรือนกระจกนั่นคือของขวัญเซอร์ไพรส์ครบรอบวันแต่งงาน และเพราะความสามารถซ่อนเร้นสีหน้าเฉยชาของชายหนุ่มเอง ทั้งสองจึงหลบเร้นสายตาของหญิงสูงวัยได้อย่างแนบเนียน แต่ลลิตาไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธออาจเป็นคนเก็บงำความรู้สึกเก่ง ทว่าในกรณีของการแสร้งแสดงกลับถือว่าเป็นนักแสดงที่แย่…ยอดแย่อย่างมาก

หญิงสาวหอบอุปกรณ์ทำงาน เก้กังรีบสาวเท้าตามคนเป็นเจ้านาย ก่อนได้ให้ชะงักค้างราวถูกสาปเมื่อถูกเสียงทักจากด้านหลังรั้งไว้

“จะไปไหนกันจ๊ะ แดดตอนบ่ายร้อนอย่างกับอะไรดี”

คุณย่าตุ่นท้วงถามอย่างชวนคุยมากกว่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ ได้ทัน แต่กลับเป็นลลิตาต่างหากที่ร้อนรนเกินการจนแทบทำสมุดโน้ตหลุดมือ ก่อนจะมีใครคนหนึ่งช่วยคว้าไว้ทันพร้อมคำตอบราบเรียบแนบเนียน

“ไปเดินดูไร่ครับ”

“วุ้ย กับแดดแบบนี้เนี่ยนะ หนูลิตาคงได้ร้อนแย่”

“ลิตาไม่เป็นไรค่ะ แดดออกแบบนี้ก็สว่างดีนะคะ”

หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ แววร้อนรนปนประหม่านั้นถูกคนตัวสูงกว่าช่วยกำบังได้ระดับหนึ่ง แม้คิ้วเข้มจะลอบขมวดมุ่นกับคำแก้ตัวประดักประเดิดนั้นอยู่สักหน่อย กระนั้นก็ดูเหมือนว่าผู้มากวัยกว่าจะไม่ทันได้สังเกตเห็นซ้ำยังไพล่ไปเปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น

“พวกผู้ชายนี่บ้าพลัง มาทำลูกชุบกับย่าดีกว่า ร้อนขนาดนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย”

“คุณเหงาเหรอ” พ่อเลี้ยงใหญ่แห่งขุนเขาพลันก้าวเข้ามาในวงสนทนาด้วยการเย้าภรรยา

“เอ๊ะ” คนถูกจับได้แสร้งโวยวายแก้ต่างเสียงเขียว “ฉันแค่ถูกชะตา อยากนั่งคุยกับหนูลิตาก็เท่านั้น”

ลลิตาไม่อยากปฏิเสธความเอ็นดูที่คุณย่าตุ่นมีให้ กระนั้นเธอก็ยังลอบมองเจ้านายอย่างอดจะขอโทษขอโพยกึ่งๆ จนใจไม่ได้ และก็ดูเหมือนว่าภีมเองก็มีเหตุผลพอที่จะเข้าใจว่าหากเธอยังทู่ซี้จะติดตามไปให้ได้ก็คงเป็นพิรุธ เขาคงประจักษ์แล้วว่าหญิงสาวเก็บซ่อนอารมณ์เก่งก็จริง แต่โกหกไม่เนียนแม้แต่น้อย

“คุณอยู่นี่แหละ”

“แต่ว่างาน…” คนเป็นเลขาฯ ละล้าละลังกระซิบถามแล้วพลันชะงักค้าง เมื่อเจ้าของร่างสูงเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้งพร้อมถ้อยคำสั่งซึ่งแผ่วเบาไม่ต่างกัน

“ผมถือว่าการปั้นลูกชุบกับคุณย่าตุ่นก็เป็นงานเหมือนกัน”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 22 พ.ค. 62