ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 5

เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว ไป่หลี่ซีก็ออกจากถ้ำ เดินไปทางกระท่อม ตอนกลับมาถึงห้องด้านใน ภรรยาตัวน้อยของเขายังหลับอยู่ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า ลงนั่งที่ข้างเตียงมองใบหน้าหลับฝันหวานของภรรยา คงเพราะเมื่อคืนทรมานนางหนักไปหน่อย ทำให้จนถึงตอนนี้นางก็ยังลุกไม่ไหว

เขาโน้มตัวลงจุมพิตหัวไหล่มนที่โผล่อยู่นอกผ้าห่มของนาง ตรงนั้นยังมีรอยขบย้ำให้เห็น ล้วนเป็นผลงานชิ้นเอกของเขา

“ท่านพี่…เจ็บ…” อูมู่ฉินพึมพำแผ่วเบา

เขาหัวเราะ นางชอบบอกว่านางเจ็บ ความจริงนางไม่เจ็บมาตั้งนานแล้ว เขารู้นางเพียงชอบออดอ้อน

“ยั่วยวนสามีแต่เช้าตรู่”

ในที่สุดภรรยาก็ลืมตาขึ้น มองจ้องเขาอย่างเหนื่อยหน่าย “ใส่ความข้า”

“เจ้าเองก็มิใช่ชอบยัดเยียดข้อหาให้ข้าหรอกหรือ ชอบบอกว่าข้าทำให้เจ้าเจ็บ” เขากระซิบเบาๆ เคล้าคลอเคลียกับนาง หยอกล้อนางเล่น

อูมู่ฉินสัมผัสได้ถึงความเบิกบานใจของเขา จึงอดแปลกใจไม่ได้ “ดูเหมือนวันนี้ท่านจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”

“เช่นนั้นหรือ”

“มีเรื่องมงคลหรือไร”

ไม่ใช่เรื่องมงคล แต่เปรียบกับเรื่องมงคลแล้วยังทำให้คนปลื้มปีติยินดียิ่งกว่า เพราะแผนการใหญ่ของเขารุกคืบไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งแล้ว ซ่อนตัวอยู่ในชนบทห่างไกลนานเพียงนี้ ที่เขารอก็คือโอกาสนี้

“มู่เอ๋อร์ เจ้าชอบข้าหรือไม่” เขาไม่ตอบกลับย้อนถาม

“ท่านเขลาหรือ ไม่ชอบจะแต่งงานกับท่านได้อย่างไร ท่านเห็นข้าเป็นคนที่ปล่อยให้ผู้อื่นกินดื่มเปล่าๆ หรือไร”

ไป่หลี่ซีหัวเราะจนเนื้อตัวสั่นไหวไปทั้งร่าง ภรรยาตัวน้อยของเขาใสซื่อทึ่มทื่อ แต่ยามพูดจากลับชวนให้ตลกขบขันยิ่ง ตอนนั้นเขารับตัวนางไว้ ให้นางกินเปล่าดื่มเปล่า ตอนนี้นางก็เอาคำพูดนี้กลับมากล่าวหาเขา จะไม่ให้เขาหัวเราะได้อย่างไร

อยู่กับนาง เขาสามารถผ่อนคลาย อะไรก็ไม่ต้องคิด ไม่มีการต่อสู้ในราชสำนัก ไม่มีความน่าหวาดกลัวและอันตรายในยุทธภพ เขาทะนุถนอมวันเวลาเช่นนี้ยิ่งนัก

เพียงเสียดายวันเวลาเช่นนี้ไม่ยาวนานแล้ว เขาเป็นรัชทายาท จะต้องขึ้นสืบบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ เขามีความทะเยอทะยาน มีความมุ่งมาดปรารถนาอันแรงกล้า เขาต้องรับผิดชอบภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ แบกรับชีวิตของทหารหาญและขุนนางที่จงรักภักดีหลายร้อยชีวิตไว้บนบ่า ขุนนางเหล่านั้นล้วนฝากความหวังไว้ที่ตัวเขา เขาจะไม่ทำให้คนเหล่านั้นต้องผิดหวัง ถ้ามีคนมาขวางเขาเอาไว้ เขาก็จะย่ำเหยียบโลหิตของฝ่ายตรงข้ามเดินไปสู่บัลลังก์ฮ่องเต้

เพื่อจะบรรลุเป้าหมาย ชั่วชีวิตนี้ของเขาย่อมไม่ใช่จะมีมู่เอ๋อร์เป็นภรรยาเพียงคนเดียว เพื่อจะควบคุมอำนาจไว้ในมือ เขาย่อมเป็นเหมือนอดีตฮ่องเต้ทั้งหลายที่มีสตรีจำนวนมากอยู่ในครอบครอง เขาจะได้ใช้ประโยชน์จากอำนาจและวงศ์สกุลที่อยู่เบื้องหลังสตรีเหล่านั้น

มู่เอ๋อร์เป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่ใสซื่อผู้หนึ่ง เขาเชื่อว่านางจะเข้าใจ อีกทั้งเขาก็จะไม่ผิดต่อนาง เขาจะจัดการทุกอย่างให้นางอย่างเรียบร้อย ภายใต้การปกป้องคุ้มครองของเขา นางจะสุขสบายไปชั่วชีวิต

“อยากอยู่กับข้าไปตลอดชีวิตหรือไม่” เขาถามเบาๆ คำพูดนี้นุ่มนวลละมุนละไมยิ่งกว่าที่ผ่านๆ มา

อูมู่ฉินย่อมอยาก ทว่าเมื่อนึกถึงว่ายังไม่ได้บอกฐานะที่แท้จริงของตนกับเขา นางก็ออกจะใจฝ่อ กล่าวสำหรับคนในยุทธภพแล้ว หุบเขาหมื่นบุปผาถูกมองว่าเป็นพรรคมาร หญิงสาวในหุบเขาหมื่นบุปผาเนื่องจากคงความสาวยาวนานไม่แก่ จึงถูกมองว่าเป็นนางมาร นางกังวลกลัวว่าหลังจากสามีรู้แล้วจะโกรธนาง ดังนั้นนางจึงย้อนถามเขา…

“ก็ต้องดูว่าท่านพี่ยินดีจะอยู่กับข้าไปตลอดชีวิตหรือไม่”

“สามีย่อมต้องดูแลภรรยาไปชั่วชีวิต”

นางฟังแล้วอุ่นวาบในใจ รู้สึกว่าตนเองโชคดีมากที่ได้พบสามีที่ดีเช่นนี้ นางอดใจไม่ไหวยื่นมือไปโอบกอดเขาแน่น

“ขอเพียงท่านไม่ไปจากข้าไม่ทอดทิ้งข้า ข้าก็จะไม่ไปจากท่าน” เพียงมุ่งหวังเมื่อบอกความจริงให้เขารู้แล้ว เขาจะไม่ตื่นตระหนกตกใจในฐานะของนางมากนัก นางเชื่อว่าสามีจะต้องยอมรับได้ เขาจะต้องเข้าใจว่าคำเล่าลือเชื่อถือไม่ได้ นางหาใช่นางมารแห่งยุทธภพไม่

เสียงนุ่มนิ่มอ่อนหวานของภรรยาก่อกวนจนไป่หลี่ซีใบหูร้อนผ่าว กลีบปากของเขาคลอเคลียอยู่ข้างหูนาง

“เจ้าวางใจ ข้าพูดได้ก็ทำได้ ชั่วชีวิตนี้ของข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า ไม่มีวันปล่อยมือจากกัน” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ คำพูดประโยคนี้คล้ายดั่งคำสาบาน

นางเชื่อเขา ขณะเดียวกันก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ครั้นแล้วนางก็เป็นฝ่ายมอบริมฝีปากหอมหวานให้เขา เรียวลิ้นน้อยนุ่มนิ่มดุจดอกติงเซียง ยั่วเย้าเบาๆ ปลุกเร้าไฟปรารถนาของเขาได้สำเร็จ

นี่เป็นครั้งแรกที่นางเป็นฝ่ายยั่วยวนเขา ไป่หลี่ซีร่างแข็งขึง แววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ ควานหาริมฝีปากของนาง แล้วบดเคล้าอย่างดูดดื่มโดยไม่ลังเลใดๆ

ทุกครั้งเขามักบอกกับตนเองว่าอย่าฮึกเหิมรุนแรงกับนางมากเกินไป ต้องนุ่มนวลอ่อนโยนหน่อย แต่จะว่าไปก็แปลก มู่เอ๋อร์คล้ายขุมสมบัติที่ขุดเท่าไรก็ไม่หมด ยิ่งโอบกอดนางก็ยิ่งปรารถนาในตัวนางมากขึ้น เขามักได้ลิ้มรสความสุขจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่างชนิดที่ตนเองก็คาดคิดไม่ถึงจากตัวนางอยู่เสมอ

“มู่เอ๋อร์ เจ้าช่างเหมือนปีศาจตัวน้อย” ลมหายใจร้อนผะผ่าวของเขาเป่ารดข้างหู จากนั้นก็ค่อยๆ ร้อนแรงบ้าคลั่ง

อูมู่ฉินลอบคิดในใจ หวังว่านางปีศาจน้อยตัวนี้จะไม่ทำให้เขาโมโหจนหนวดกระดิกในเวลาที่รู้ความจริง…

( ติดตามตอนต่อไปวันที่ 24 เม.ย 62 )