ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 1

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะก็ดังขึ้น “หนูตัวใหญ่อย่างเจ้าตรงเวลาน่าดูเลยนี่”

นางกัดลงไปคำหนึ่ง แล้วก็ต้องสำลักอีกครั้ง “พรูด แค่กๆๆ…”

บุรุษที่โผล่มาโดยไร้สุ้มเสียงช่วยตบหลังให้นางหลายหน “จริงๆ เลย ทุกครั้งที่สาวๆ เห็นข้ามักจะมีท่าทีลุ่มหลงเหม่อลอย มีแค่เจ้านี่แหละที่มักจะไอสำลัก”

จากนั้นเขาก็รินน้ำชาให้นางเหมือนเดิม ก่อนจะสะบัดชุดคลุมยาวนั่งลงอย่างสบายใจ ยื่นมือไปย้ายจานมาไว้ตรงหน้าเขา จากนั้นก็จู่โจมขนมแป้งอบผิงกั่วเค็ม กัดไปหนึ่งคำ ดวงตาเขาก็สว่างวาบขึ้นทันใด

“นั่น…แค่ก เป็น…ของข้า แค่กๆๆ” นางยื่นมือออกไปหมายปกป้องอาหารมื้อดึกของตนเองอย่างอารมณ์เสีย แต่จนใจที่แขนนางยาวไม่พอ

บุรุษผู้นั้นถือเป็นนักกินผู้หนึ่ง เขากินไปผงกศีรษะไป ทั้งยังไม่ลืมกล่าวขอบคุณ “อืม อาหารชนิดนี้พิเศษมากจริงๆ ให้รสเปรี้ยวหวานของผลไม้ เข้ากับความเค็มได้อย่างพอเหมาะ กินแล้วสดชื่นไม่เลี่ยนเลย กินเวลานี้กำลังดีทีเดียว”

เพียงไม่นานเขาก็กินขนมแป้งอบผิงกั่วหมดโดยไม่เหลือสักชิ้น สภาพตอนกินของคนผู้นี้ก็ยังสง่างามอย่างมาก ฉู่ซินเถียนถึงกับมองเพลินจนลืมเรียกให้เขาหยุดกินได้แล้ว สุดท้ายตรงหน้าก็เหลือเพียงจานเปล่าอีกครั้ง

สองมือนางกำเป็นหมัดแน่นพร้อมถลึงตาใส่เขา นางกดข่มอารมณ์โกรธเอาไว้แล้วกล่าวออกไป “ไม่เกินไปหน่อยหรือ นี่เป็นของที่ข้าทำขึ้นอย่างยากลำบาก”

เขาผงกศีรษะอย่างสบายใจและผ่อนคลาย พร้อมยื่นมือออกไปหยิบผ้าเช็ดมือที่ดูสะอาดผืนหนึ่งมาเช็ด “อืม ลำบากเจ้าแล้ว”

นางเบิกตากว้าง “แค่นี้?!”

เขายกผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดปาก ก่อนโน้มตัวไปข้างหน้ากะทันหัน ดวงตาดอกท้อ เรียวยาวภายใต้แสงไฟคู่นั้นสะท้อนใบหน้าของนาง เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเปี่ยมเสน่ห์ “เจ้าต้องการอะไรเล่า ข้าจะตอบรับทุกสิ่งอย่างโดยไม่มีเงื่อนไขใด”

นางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว คนผู้นี้กำลังเกี้ยวสาวอยู่รึนี่ สมควรตาย! กำลังยั่วยวนข้าอยู่หรือไร ดูจากใบหน้าของเขาแล้วน่าจะอายุสักยี่สิบได้กระมัง เฮ้อ อายุของคนสมัยโบราณ ข้ามองไม่ค่อยออกจริงๆ

ทว่าบุรุษผู้นี้ยังคงโน้มเข้ามาใกล้ฉู่ซินเถียนมากขึ้นเรื่อยๆ จวบจนตอนนี้เขาถึงขั้นปีน…ปีนขึ้นโต๊ะแล้ว! เมื่อมองเห็นใบหน้าคมคายจวนจะแนบชิดกับใบหน้านางอยู่แล้วนั้น โดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด ฉู่ซินเถียนพลันเอนร่างไปข้างหลังทันใด ทว่านางกลับลืมไปว่าเก้าอี้ที่นั่งอยู่นี้ไม่มีพนักพิง ทันทีที่ไม่มีอะไรมารองรับหลัง นางก็เอนล้มลงไปทันที เสียงโครมดังขึ้น ทั้งคนทั้งเก้าอี้ลงไปกองอยู่กับพื้นพร้อมกัน

“โอ๊ย!” นางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

“เสียงอะไรกัน”

ข้างนอกห้องครัวพลันมีเสียงดังตามมา ตอนที่นางผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าตกใจ แสงตะเกียงในห้องครัวก็ดับวูบลง ภายในห้องครัวตกอยู่ในความมืดกะทันหัน