ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 2

นางนึกขันเล็กน้อย ท่าทางเช่นนี้ของเขามองดูแล้วนับว่าดูดีไม่น้อย ทว่าหลังจากนั้นคิ้วของเขากลับขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ แววตาที่มองดูนางแฝงไปด้วยความเคร่งเครียด หัวใจของนางเองก็แกว่งไกวขึ้นมา

“จุ๊ๆๆ เหตุใดอายุน้อยๆ จึงป่วยเป็นพิษเหมันต์ได้เล่า” จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เขาอายุสิบสามเคยติดตามท่านอาจารย์ไปตรวจคนไข้ตัวน้อยอายุสามสี่ขวบผู้หนึ่ง พิษเหมันต์บนร่างของคนผู้นั้นได้รับมาจากมารดา ทุกปีท่านอาจารย์ของเขาจะต้องไปตรวจซ้ำหนึ่งครั้ง

“พิษเหมันต์?” นางอึ้งไป หรือว่าทุกครั้งที่ทั้งร่างเย็นเฉียบเป็นปีศาจน้ำแข็งจะเป็นเพราะสาเหตุนี้?

“อย่าบอกว่าเจ้าไม่รู้เรื่อง ทุกๆ เดือนจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่มือเท้าเจ้าเย็นเฉียบ ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่อุ่น ยิ่งกลางดึกยิ่งหนาวจนถึงขั้นตัวสั่นอยู่ตลอดเวลาใช่หรือไม่” เขาขมวดคิ้วกล่าว

นางผงกศีรษะอย่างโง่งม ก่อนมองเขาอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่าเขาจะพอมีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ

“ดูจากท่าทางงุนงงของเจ้าแล้ว คิดว่าข้ารู้จักแต่กินจริงๆ หรือไร” เขายิ้มพลางเคาะศีรษะนางเบาๆ

ฉู่ซินเถียนถึงได้สติกลับมา ก่อนจะปัดมือเขาออกอย่างอารมณ์เสีย “เคาะลงมาเช่นนี้ประเดี๋ยวข้าก็โง่หรอก”

“เจ้าเองก็ดูไม่ค่อยฉลาดอยู่แล้ว เกิดมามีหน้าตาซื่อบื้อ” เขาไม่เชื่อฟังที่นางพูดเลยสักนิด หนนี้ถึงกับขยี้ศีรษะนาง จงใจทำให้เรือนผมที่มัดเป็นมวยของนางยุ่งเหยิง

“นี่! เจ้าจะทำเกินไปแล้วนะ” นางตีมือเขาติดๆ กันสองครั้งอย่างโมโห

แรงมือของนางไม่เบา ทำให้เขาขมวดคิ้ว “เจ้าแรงมากเพียงนี้ ตกลงอายุเท่าไรกันแน่”

ฉู่ซินเถียนถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “สิบสามได้กระมัง”

เมื่อเห็นเขาใช้สายตาที่เหมือนกับมองคนปัญญาอ่อนมองมาที่ตน ฉู่ซินเถียนจึงบุ้ยปาก “ตั้งแต่ข้าจำความได้ก็ถูกขายไปมาระหว่างพวกพ่อค้าทาส อายุน้อยเกินจะทำอะไรได้ จึงถูกขายทิ้งไปอีกหน วันเกิดก็ถูกเปลี่ยนไปตามใจ”

เขาแสดงสีหน้าเห็นใจออกมา “จุ๊ๆ เด็กที่น่าสงสาร”

นางไหวไหล่ “ก็ยังดี ข้าได้ใช้ชีวิตตัวคนเดียวโดยไม่ต้องเป็นห่วงใคร”

เขาพลันมองนางด้วยใบหน้าจริงจัง “เด็กดี ยอมรับชะตากรรมเพียงนี้ ข้านับถือเจ้าแล้ว!” เขาเคาะศีรษะนางอีกครั้ง เพียงแต่หนนี้ลงมืออ่อนโยนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “คืนพรุ่งนี้ข้าสามารถเอายามาให้เจ้าได้ จำไว้ว่าต้องกินยาให้ตรงเวลา กินครั้งละหนึ่งเม็ด ทั้งยังต้องกินไปอีกหลายปี ไม่อาจขาดตอนได้ มิฉะนั้นฤทธิ์ยาจะไร้ผลไปทันที”

“หลายปี?” ฉู่ซินเถียนถามอย่างตกใจ

เขาลูบปลายคาง “ใช่แล้ว หากต้องการแก้พิษเหมันต์ของเจ้าก็ต้องใช้เวลานานเพียงนี้ พิษสลักลึกเข้ากระดูกไปแล้ว เวลาน้อยกว่าสามปีห้าปีแก้พิษนี้ไม่ได้หรอก”

ฉู่ซินเถียนกัดริมฝีปาก ตรวจโรคถือเป็นเรื่องหนึ่ง จ่ายยาก็นับเป็นอีกเรื่อง “ข้า…ข้าไม่มีเงินหรอก ช่างเถอะ ถึงอย่างไรหลายสิบปีมานี้ก็ไม่ใช่ทนมาได้หรอกหรือ…โอ๊ย!”

บุรุษผู้นั้นพลันยื่นมือออกมาดีดหน้าผากฉู่ซินเถียน เรี่ยวแรงนั้นไม่เบาเลย ทำให้นางเจ็บจนร้องโอดโอยออกมา