ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 2

เขาแสดงใบหน้าใสซื่อ ทว่ามือไม่ได้ว่าง ยังคงถือผ้าผืนเล็กช่วยฉู่ซินเถียนเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าให้ “ไม่ใช่ว่าเจ้าเริ่มตาแดงตอนที่พูดว่าข้ายินยอมตกต่ำเองหรอกหรือ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าอยากเป็นภรรยาของข้าใช่หรือไม่ แต่ข้าพอใจในสิ่งที่มี ไม่รู้จักความก้าวหน้า ทำให้เจ้าพึ่งพาไม่ได้ เจ้าถึงได้ร้องไห้เสียใจ ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

นางถลึงตาใส่เขาด้วยดวงตาซึ่งคลอด้วยหยดน้ำ คนผู้นี้ไปเอาความมั่นใจมาจากที่ใดกัน หน้าด้านหน้าทนเกินไปหรือไม่!

เขายังคงถามด้วยใบหน้าใสซื่อ “ข้าพูดผิดหรือ”

ฉู่ซินเถียนกล่าวอย่างไม่พอใจ “ผิดมากถึงมากที่สุด หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก คืนพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมากินแล้ว ฮึ!”

เขาพลันยิ้มออกมาอีกครั้ง กะพริบตาวิบวับให้นางอีกหน ก่อนลูบไล้แก้มนุ่มนิ่มของนางหนึ่งที “ในที่สุดก็มีแรงต่อว่าคนแล้วรึ เจ้าเก็บกวาดที่นี่ไปเถอะ วันนี้ข้าถูกน้ำตาของคนบางคนทำให้เหนื่อยยิ่งนัก ต้องขอตัวกลับไปนอนก่อนแล้ว”

ฉู่ซินเถียนมองดูเขายัดผ้าผืนเล็กใส่มือนางอย่างนิ่งอึ้ง ก่อนจะเงยหน้ามองดูเขาหมุนร่างเดินจากไป คนผู้นี้ไม่ได้เลวร้ายจริงๆ นางยกมือขึ้นลูบแก้มตนเอง ไม่สิ เมื่อครู่เขาอาศัยโอกาสลอบกินเต้าหู้* นางแล้วใช่หรือไม่

ท้องฟ้าใสกระจ่าง เรือเคลื่อนตัวต่อไปเงียบๆ

ภายในชั้นบนอันหรูหราโอ่อ่า บนเสาประตูสลักลายมีผ้าม่านหลายผืนโบกสะบัดไปตามแรงลม นักดนตรีหญิงรูปโฉมงดงามหกคนกำลังบรรเลงพิณ ด้านหน้ามีตั่งนุ่มราวกับเตียงตั้งอยู่ตัวหนึ่ง เสนาบดีเฉวียนนอนตะแคงร่างอยู่บนนั้นอย่างผ่อนคลาย ในอ้อมกอดยังมีอนุโฉมงามที่เขาชื่นชอบที่สุดผู้หนึ่งคอยอิงแอบแนบชิด

เบื้องหน้าของเสนาบดีเฉวียนมีโต๊ะกลมเล็กตัวหนึ่งซึ่งประดับอัญมณีไว้จำนวนมาก บนนั้นจัดวางอาหารว่างอันประณีตและสุราเลิศรสเอาไว้

อนุโฉมงามในอ้อมกอดเขาลุกขึ้นเดินไปข้างหน้า หยิบจอกสุราฝังอัญมณีจอกหนึ่งขึ้นมา แล้วกลับมานั่งลงข้างกายเขา

เสนาบดีเฉวียนโอบกอดนางไว้พลางดื่มสุราหมักที่อยู่ในมือขาวนุ่มดุจต้นหอมของนางไปหนึ่งอึก ก่อนยิ้มน้อยๆ มองดูบรรดาโฉมงามที่กำลังบรรเลงพิณเหล่านั้น

ในยามนั้น องครักษ์ผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาประสานมือกล่าว “ใต้เท้า สาวใช้แซ่ฉู่มาแล้วขอรับ”

เสนาบดีเฉวียนโบกมือให้บรรดานักดนตรีหญิงเหล่านั้น พวกนางลุกขึ้นยืนแล้วถอยออกไปทันที อนุโฉมงามในอ้อมกอดของเขาเองก็ลุกขึ้นนั่ง แต่เสนาบดีเฉวียนยังคงรักษาท่าทีนอนตะแคงอย่างเกียจคร้านตามเดิม มองดูฉู่ซินเถียนเดินเข้ามา

นางเดินเข้าไปคารวะ มองดูเสนาบดีเฉวียนผู้มีหน้าตาสุภาพเรียบร้อยด้วยสีหน้าเคารพนอบน้อม ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงเรียกตัวนางมายังห้องชั้นบนอย่างกะทันหันเช่นนี้

“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ปริมาณและชนิดของอาหารว่างตอนมื้อเที่ยงให้เจ้าทำเพิ่มขึ้นมากหน่อย นี่เป็นคำสั่งของฝูอ๋อง นอกจากนี้…” เขามองดูสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างคราหนึ่ง

สาวใช้ผู้นั้นเดินขึ้นหน้ามา นำถุงเงินใบเล็กมอบให้ฉู่ซินเถียนทันที