ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 3

เว่ยหลันโจวเปลี่ยนมาสวมชุดคลุมยาวสีขาวแขนกว้างคอกลมตัวหนึ่งแล้ว ทั้งตัวคนมองดูหล่อเหลาโดดเด่น เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย ส่วนโต๊ะกลมตรงหน้าเขาก็จัดวางจานกระเบื้องหยกขาวประณีตจานหนึ่งเอาไว้ บนนั้นวางลูกท้อผลใหญ่สีชมพูนุ่มนิ่ม เด็กรับใช้สามคนอายุประมาณเก้าถึงสิบปีล้วนสวมเสื้อกับกางเกงสีน้ำเงินเข้มยืนอยู่รอบโต๊ะ ในมือของคนที่ค่อนข้างเจ้าเนื้อหน่อยถือมีดปอกผลไม้เล่มเล็กที่ทอประกายเงาวับอยู่

“สายตาของนางมีปัญหาหรือ หากพวกเราไม่นับเป็นแล้วคนจะเป็นอะไร”

“ท่านอ๋องถือเป็นท่านอาจารย์ของพวกเราทั้งสามคน วิชาแพทย์ของเขาสูงส่ง ให้เขาช่วยตรวจดวงตาให้ท่านดีหรือไม่”

“ใช่แล้ว ทางด้านยาพิษท่านอ๋องเองก็เชี่ยวชาญยิ่ง บางทีดวงตาของแม่นางอาจถูกพิษเข้าให้แล้ว ถึงได้มองไม่ออกว่าพวกเราเป็นคน”

เด็กรับใช้ทั้งสามผลัดกันพูดคนละประโยค ต่อให้พวกเขายืนอยู่ ทว่าส่วนสูงกลับเท่ากับเว่ยหลันโจวที่นั่งอยู่เท่านั้น เวลาพูดจาก็ตั้งใจทำหน้าตาจริงจัง มองดูมีประสบการณ์ยิ่ง ให้คนเห็นแล้วต้องรู้สึกขบขัน

แต่ฉู่ซินเถียนกลับหัวเราะไม่ออก นางมองดูเด็กรับใช้ทั้งสามคนอย่างนิ่งอึ้ง แล้วมองดูเว่ยหลันโจวที่เลิกคิ้วมองนาง

เว่ยหลันโจวหันไปกล่าวกับลูกศิษย์ทั้งสาม “เอาออกไปเถอะ ปอกเปลือกลูกท้อแล้ว พวกเจ้าสามคนก็แบ่งกันกินเสีย”

แววตาของทั้งสามคนสว่างวาบ ก่อนจะยกจานเดินออกจากห้องไปอย่างมีความสุข

เว่ยหลันโจวเดินยิ้มๆ ไปยังตั่งนุ่มที่อยู่ด้านข้าง หลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างผ่อนคลายแล้ว เขาถึงได้มองตรงไปยังฉู่ซินเถียนที่ยังคงรักษาท่าทางการนั่งโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย “ขวัญกล้าทีเดียว กล้าพูดว่าข้าไม่ใช่คนอย่างนั้นหรือ”

ฉู่ซินเถียนกลืนน้ำลายลงคอ พลางกล่าวประท้วงด้วยน้ำเสียงอัดอั้นอย่างอาจหาญ “ท่านอ๋องจงใจทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดเอง หม่อมฉันย่อมหลงคิดว่าท่านมีความคิดจะถลกหนัง ไม่ก็เสวยเนื้อหม่อมฉันจริงๆ จะกล่าวโทษที่หม่อมฉันกล่าวประโยคนั้นออกไปได้อย่างไร”

“ชิ! ตนเองโง่เขลาเองยังต้องมีเหตุผลด้วยหรือ” เขามองดูใบหน้ากลมที่อยากบันดาลโทสะทว่าไม่กล้าของนางอย่างขบขัน “ข้าเองก็หาใช่คนเถื่อน ต่อให้อยากกลืนกินสตรีที่ชมชอบจนหมดจดมากเพียงใด แต่วิธีการกินนั้น…เด็กน้อยอย่างเจ้ายังไม่อาจเข้าตาข้า ข้ายังกินไม่ลง”

ถึงเจ้าอยากกิน ข้าก็ไม่คิดจะให้เจ้ากินหรอก! ฉู่ซินเถียนโต้เถียงอยู่ในใจ เพียงแต่ว่า…ต่อจากนี้ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี

ฉู่ซินเถียนลอบมองห้องพักหรูหราห้องนี้ ซึ่งเป็นห้องที่ประดับตกแต่งอย่างงดงามโอ่อ่า บริเวณด้านหน้าบานหน้าต่างยาวถึงขั้นปลูกต้นไผ่เรียงยาวเป็นแถว ช่วยเพิ่มความเขียวชอุ่มให้กับห้อง นอกหน้าต่างก็สามารถมองเห็นผืนสมุทรสีคราม นางมองสำรวจอย่างละเอียด เพื่อยืนยันกับตนเองว่าเรือลำนี้ยังคงแล่นอยู่

แต่เรือไม่ใช่ไฟไหม้ไปแล้วหรือ จะไม่มีเสียหายบ้างหรือไร แล้วยามนี้ผู้ใดเป็นคนบังคับเรือ บรรดานักฆ่าชุดดำเหล่านั้นหรือ นอกจากนี้บรรดาศพเหล่านั้นล้วนโยนลงน้ำไปหมดแล้วหรือ