ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 3

เจ้าคิดจะพักแล้วเกี่ยวอะไรกับข้าเล่า เหตุใดข้าถึงต้องนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเจ้าด้วย! จริงสิ บนเรือลำนี้เหลือเพียงข้าเป็นสตรีอยู่เพียงผู้เดียว หรือว่าพอไม่มีปลาแล้ว เป็นแค่กุ้งก็ดีหรือไร ฉู่ซินเถียนกัดริมฝีปาก นางได้แต่บ่นอย่างเผ็ดร้อนอยู่ในใจ นอนนิ่งโดยไม่ขยับอย่างว่าง่าย

ภายในห้องพลันเงียบสงบ ฉู่ซินเถียนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอของเว่ยหลันโจว

นางหันศีรษะไปเบาๆ ช้าๆ มองดูเว่ยหลันโจวที่หลับตาอยู่ หลับไปแล้วหรือ

ในสมองพลันปรากฏภาพเขายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ กำลังมองดูการเข่นฆ่าอย่างเลือดเย็นภาพนั้นอีกครั้ง นึกแล้วฉู่ซินเถียนก็ขนลุกซู่ หลังจากนี้เขาจะจัดการกับข้าอย่างไร จะให้นางปรนนิบัติตอนนอน? ฝูอ๋องใช้ชีวิตอย่างคนเจ้าสำราญจนเคยชินแล้ว หากไม่มีสตรีจะใช้ชีวิตอยู่ได้หรือไม่

ข้าไม่ต้องการ! ฉู่ซินเถียนกลืนน้ำลายลงคอพลางพึมพำเสียงเบา “ต่อให้ท่านเป็นถึงอ๋อง แต่อย่างน้อยข้าก็ทำอาหารมื้อดึกให้ท่านกินมาตั้งครึ่งเดือน ท่านจะต้องรู้สึกขอบคุณข้าบ้างสิ”

“ข้าเองก็ช่วยตรวจโรคและจ่ายยาให้เจ้า นั่นไม่ใช่เท่าเทียมกันแล้วหรือ” เว่ยหลันโจวตอบกลับมาทั้งที่ยังหลับตา

ฉู่ซินเถียนสะดุ้งตกใจ จะอย่างไรก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบกลับมาเช่นนี้ “มะ…หม่อมฉันคิดว่า…”

“ข้าหลับไปแล้ว? ลมหายใจกับเสียงหัวใจเจ้าดังเพียงนั้น ข้าจะหลับลงได้อย่างไร” เขาเองลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับนาง “พูดมา พวกเราเท่าเทียมกันแล้วใช่หรือไม่”

“นี่นับว่าเท่าเทียมได้อย่างไร ท่านอ๋องช่วยเหลือหม่อมฉันไว้นั้นไม่ผิด แต่หากภายหลังท่านอ๋องมีความคิดอยากฆ่าหม่อมฉันเพื่อปิดปากขึ้นมา ก็ไม่นับว่าช่วยเหลือหม่อมฉันนี่ ยาที่ท่านประทานให้หม่อมฉันมานี้จะไม่กลายเป็นเสียเปล่าหรอกหรือ เช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรเลย ท่านอ๋องยังไม่ใช่ติดค้างหนี้บุญคุณหม่อมฉันอีกหรือ” นางเองก็รู้ว่าตนเองตกใจกระทั่งพูดจาวกไปวนมาจนแทบกลายเป็นเถียง แต่ชีวิตล้ำค่ายิ่ง นางยังไม่อยากตายจริงๆ นี่

ในดวงตาของเขามีรอยยิ้มงดงามวาบผ่าน “ฟังแล้วก็มีเหตุมีผลอยู่”

ดวงตาฉู่ซินเถียนพลันสว่างวาบ

เว่ยหลันโจวเอ่ยต่อ “ข้าก็ตอบแทนเจ้าไปล่วงหน้าแล้วมิใช่หรือ แต่เจ้านี่สิ…ตื่นขึ้นมาได้อย่างไรกัน”

ฉู่ซินเถียนฟังไม่เข้าใจจึงพึมพำถาม “หมายความว่าอย่างไรเพคะ”

“ข้าเห็นแก่ที่เจ้าให้ข้าแย่งกินอาหารมื้อดึก ต้องการปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอด ถึงได้ใส่ยาสลบลงไปในชา ผลปรากฏว่าพอเจ้าตื่นขึ้นมาแล้วกลับไม่นอนอยู่ดีๆ ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถอะ เจ้าได้ยินเสียงต่อสู้บ้างหรือไม่”