ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 3

เขากินไปพลางถามถึงวัตถุดิบในอาหารไปพลาง แค่ไม่กี่คำก็กินจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากอย่างพึงพอใจ แล้วยิ้มมองนาง “ข้าได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าได้รางวัลจากฝูอ๋อง?”

เรื่องนี้อีกแล้ว! นางกลอกตามองบนทันที “บนเรือไม่มีเรื่องอื่นให้คุยแล้วจริงๆ หรือไร ก็แค่เงินถุงเล็กๆ ถุงหนึ่งเท่านั้น ทำราวกับว่าข้าได้มาหลายสิบหลายร้อยตำลึงอย่างไรอย่างนั้น”

นัยน์ตาสีดำของเขามีประกายประหลาดใจวาบผ่าน แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ใช่หรือ ข้าเองก็คิดว่ามีอย่างน้อยห้าหรือสิบตำลึงเสียอีก ได้ยินมาว่าฝูอ๋องเป็นผู้ไม่เห็นเงินเป็นเงินผู้หนึ่งนี่”

“ผู้ใดจะรู้เล่า บางทีเขาอาจจะควักเงินออกมามอบให้โฉมงามไปหมดแล้ว ถึงได้โยนเศษที่เหลือมาให้แม่ครัวอย่างข้า แต่…” นางยิ้มให้เขา “แค่นี้ข้าก็ดีใจมากแล้ว”

แต่ข้าไม่ดีใจ! เขาเม้มปากแน่น

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขามอบเงินให้โฉมงามไปหมด” เขาหยิบชาที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมารินชาร้อนถ้วยหนึ่งให้ตนเอง ภายในอากาศมีกลิ่นหอมของชาที่แฝงไปด้วยกลิ่นผลไม้เข้มข้นขึ้นมาทันควัน

ฉู่ซินเถียนเคี้ยวอาหารในปาก หลังกลืนลงท้องแล้วถึงได้กล่าว “จะไม่รู้ได้อย่างไร ภายในห้องครัวที่พูดคุยกันมากที่สุดก็คือหลังฝูอ๋องขึ้นเรือมาแล้ว เขาจุมพิตโฉมงามคนไหนบ้าง โอบกอดซ้ายขวาคึกคักทุกคืน จริงๆ เลย เขาไม่กลัวว่าจะหักโหมมากเกินไปจนตัวเองอ่อนปวกเปียกกลายเป็นขันทีบ้างหรือ”

“พรูด! แค่กๆ แค่ก…” เขาสำลักไออย่างรุนแรง พร้อมถลึงตาใส่นางอย่างไม่สบอารมณ์ “แค่กๆ…”

ฉู่ซินเถียนเพิ่งจะตระหนักได้ว่าที่นี่เป็นยุคโบราณ บทสนทนาระหว่างบุรุษสตรีไม่ได้เปิดกว้างเช่นในปัจจุบัน คำว่า ‘อ่อนปวกเปียก’ จากปากนางนั้น สำหรับบุรุษยุคโบราณแล้วคงมองไร้ยางอายหรือไม่ก็ขวัญกล้าเกินไป

สีหน้าฉู่ซินเถียนกระอักกระอ่วนยิ่ง นางเดินไปข้างหลังเขาแล้วช่วยตบหลังให้ “ขออภัย ข้าลืมไปว่าตนเองกำลังคุยกับบุรุษอยู่”

เขาหยุดไอในทันที ก่อนจะหันกลับไปถลึงตาใส่นางอย่างทนไม่ไหว “ข้าดูเหมือนสตรีหรือ!”

ฉู่ซินเถียนพยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ไม่เหมือน เพียงแต่เจ้าหน้าตาดียิ่งนัก ดีกว่าสตรีหลายคนทีเดียว” นางเองก็ไม่ประหยัดคำชมแม้แต่น้อย ทั้งยังจ้องมองเขาอย่างตั้งใจอีกด้วย

เขามีคิ้วคมเข้มทั้งสองข้าง ดวงตาดอกท้อเรียวยาวคู่งามดึงดูดผู้คนเป็นอย่างมาก เมื่อรวมเข้ากับจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากหยักที่รูปทรงค่อนข้างดูดีอันหนึ่ง ผิวเขาขาวเนียนกระจ่าง แม้แต่รูขุมขนเล็กๆ ยังมองไม่เห็น บางทีอาจจะดียิ่งกว่าสภาพผิวของนางเสียด้วยซ้ำ แม้นางจะมองใบหน้านี้มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่ยิ่งมองก็ยิ่งดูดีจริงๆ

คำพูดนี้ทำให้เขาดีใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์พลันยิ้มกว้าง “ถือว่าเจ้ารู้จักพูดอยู่ แต่ข้ายังคงประหลาดใจนักว่าเหตุใดคำวิจารณ์ที่เจ้ามีต่อฝูอ๋องจึงแย่เพียงนั้น”

“คำวิจารณ์ไม่ได้แย่ เพียงแต่ข้ารู้สึกว่าฝูอ๋องเอาเปรียบสถานะดีๆ ที่สวรรค์มอบให้เขา” ฉู่ซินเถียนตอบตรงไปตรงมา

“หมายความว่าอย่างไรกัน ฝูอ๋องคนก่อนเป็นขุนนางกบฏผู้หนึ่ง เจ้ากลับรู้สึกว่าบุตรชายของเขามีสถานะที่ดีกว่าอย่างนั้นหรือ” ร่างกายของเขาพลันโน้มมาข้างหน้า สีหน้ากระตือรือร้นยิ่ง