ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 4

ทันทีที่ฉู่ซินเถียนจากไป เว่ยหลันโจวก็ได้เห็นเด็กรับใช้ทั้งสามรวมถึงองครักษ์ลับทั้งสี่ต่างมองเขาด้วยใบหน้าสงสัย

เว่ยหลันโจวดื่มชาอย่างอารมณ์ดี ในแววตาแฝงรอยยิ้ม “พวกเจ้าไม่รู้สึกว่านางน่าสนใจมากหรือ”

พวกเขาพอจะเข้าใจแล้ว นี่เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายของผู้เป็นนาย ให้ฉู่ซินเถียนมาเป็นความรื่นเริงยามว่างของการเดินทางไกลหนนี้

เว่ยหลันโจวสั่งให้เด็กรับใช้ทั้งสามออกไป เขายังมีเรื่องสำคัญต้องการจะสั่งให้องครักษ์ลับทั้งสี่ไปจัดการ

เว่ยหลันโจวชี้ไปที่หนึ่งในองครักษ์ลับที่ชื่อว่าหนานอวี้ ให้เขาไปจับตาดูฉู่ซินเถียนที่ดูมีเรื่องราวในใจมากมายก่อน ส่วนองครักษ์ลับอีกสามคนอย่างฉางชิง หย่วนจื้อ เจวี๋ยหมิงจะต้องนำองครักษ์ลับคนอื่นๆ ไปซ่อนตัวอยู่รอบๆ เรือนแห่งนี้ นอกจากเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นแล้ว ยังต้องจับตาดูทุกการกระทำของสวีซั่นด้วย

หลังสั่งการเสร็จเว่ยหลันโจวก็มองไปยังฉางชิงอีกครั้ง “แม่มดเฒ่ากับอัครเสนาบดีเนี่ยกำลังทำอะไรที่เมืองหลวง”

ท่านอ๋องสามารถเรียกพระพันปีเป็น ‘แม่มดเฒ่า’ ได้ แต่ข้าไม่มีความกล้าเช่นนั้น “เรียนท่านอ๋อง พระพันปีทรงคัดเลือกโฉมงามให้วังหลังของฝ่าบาทอีกสิบนาง สามคนในนั้นที่ถูกแต่งตั้งเป็นสนมล้วนเป็นคนรุ่นหลังทางฝั่งตระกูลมารดาของพระพันปีพ่ะย่ะค่ะ”

“แม่มดเฒ่าไม่เบื่อลูกไม้นี้เสียที ทำกับข้าเช่นนี้ กับฝ่าบาทเองก็เช่นนี้ ประการแรกคือเกรงว่าหูตาข้างกายพวกเราจะน้อย ประการที่สองคือหวังให้ข้ากับฝ่าบาทต่างลุ่มหลงนารี วันๆ คิดแต่เรื่องอย่างว่า ข้ากลายเป็นคนเจ้าสำราญเสเพล ส่วนฝ่าบาทน้อยค่อยกำหนดโทษมั่วโลกีย์ไม่สนใจราชสำนัก แม่มดเฒ่าก็สามารถออกมาร่วมว่าราชการได้อย่างมีเหตุมีผลแล้ว!” เว่ยหลันโจวพ่นลมออกจากจมูก

ทว่าต่อมาเขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่ง แม่มดเฒ่ากับอัครเสนาบดีเนี่ยไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาหาใช่ผู้ที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขาลอบให้คนนำของขวัญไปส่งที่ตำหนักบรรทมของแม่มดเฒ่า อีกทั้งยังทำได้อย่างแนบเนียนยิ่ง

“เพื่อเป็นการประจบเอาใจพระพันปี ตอนที่ท่านอ๋องออกจากเมืองหลวง อัครเสนาบดีเนี่ยก็ได้นำบุรุษอ่อนเยาว์รูปงามสามคนเข้าไปในตำหนักพระพันปี พวกเขาปลอมตัวเป็นขันที มีไว้สำหรับปรนนิบัติพระพันปีโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ” ฉางชิงประสานมือกล่าวรายงานต่อ

“พระพันปีทรงหมกมุ่นในกาม อัครเสนาบดีเนี่ยสนองความต้องการ ทั้งสองคนยังเข้ากันได้ดีจริงๆ” เว่ยหลันโจวยกมือเท้าปลายคาง จมลงสู่ห้วงความคิด

ฉางชิง หย่วนจื้อ เจวี๋ยหมิงยืนอยู่เงียบๆ ด้านข้าง ไม่กล้ารบกวนความคิดของเขา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เว่ยหลันโจวถึงได้ยิ้มแล้วเอ่ยอย่างตัดสินใจ “ดี ส่งคนไปบอกให้คนของเราหยุดยาก่อน”