ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 2

นายท่านใหญ่เห็นแล้วก็ตีหน้าบึ้งตึง กล้ามเนื้อที่แก้มกระตุกไม่หยุด

หลี่เมิ่งซียื่นมือไปรับผ้าร้อนที่บ่าวหญิงสูงวัยส่งให้ ประคบลงบนหัวเข่าเซียวจวิ้นเบาๆ

ระหว่างนั้นสาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าหมอมาถึงแล้ว

เหล่าไท่จวินรีบบอกให้ทุกคนหลบไป เหลือไว้เพียงนางกับนายท่านใหญ่ เหล่าไท่จวินให้ซื่อฮว่าประคองลุกขึ้น นางสละพื้นที่ข้างเตียงและไปนั่งลงข้างโต๊ะแทน จากนั้นค่อยส่งสัญญาณให้เชิญหมอเข้ามา

เพียงครู่เดียว บ่าวหญิงสูงวัยคนหนึ่งเดินนำหมอเข้ามา ทักทายไม่กี่คำก็เชิญนั่งและยกน้ำชา หมอนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ฟังนายท่านใหญ่เล่าถึงอาการของคุณชายรองคร่าวๆ ตรวจแผลและอาการอื่นๆ ของคุณชายรองอย่างละเอียด เสร็จแล้วจึงจับชีพจรให้ จับชีพจรเสร็จกำลังจะวางแขนของคุณชายรอง กลับถูกคุณชายรองคว้าไว้และพึมพำ “ซีเอ๋อร์อย่าไป ข้าตายก็ไม่ยอมปล่อยเจ้าไป…”

ได้ยินเช่นนี้หลายคนในห้องต่างตกใจ นายท่านใหญ่ลุกพรวดขึ้นมา เดินไปข้างเตียงมองอย่างละเอียด เซียวจวิ้นยังคงหลับตาไม่ฟื้น ที่แท้เป็นเพราะมีไข้สูงจนเพ้อไปนี่เอง

หมอกำลังกัดฟันออกแรงดึงแขนของตนเองออก เขายื้อยุดจนหน้าแดงหูแดง เห็นนายท่านใหญ่เข้ามาก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาด

ยามนี้นายท่านใหญ่รู้สึกสองหูร้อนผ่าว เขาตบตัวเซียวจวิ้นเบาๆ และปลอบโยนเสียงค่อย “จวิ้นเอ๋อร์ปล่อยมือเถอะ ซีเอ๋อร์ไม่ไปไหนหรอก ซีเอ๋อร์แค่ไปเอายามาให้เจ้าเท่านั้น”

นานครู่ใหญ่กว่าเซียวจวิ้นจะค่อยๆ คลายมือ พอพ้นจากเซียวจวิ้นมาได้ หมอก็ออกแรงสะบัดแขน เห็นข้อมือหมอที่ถูกบีบจนแดงแล้ว นายท่านใหญ่พลันรู้สึกผิดเล็กน้อย เขากลับไปนั่งที่และสบตากับเหล่าไท่จวิน ทั้งสองต่างก็ส่ายศีรษะ

คิดว่าหมอคงกลัวเช่นกัน พอลุกขึ้นได้ก็ยืนห่างจากเตียงไปเสียไกล ไม่ยอมนั่งลงอีก

หงจูเห็นเช่นนั้นก็รีบยกเก้าอี้เข้ามาให้ หมอจึงนั่งลงอีกครั้ง แล้วพูดถึงอาการของคุณชายรองกับเหล่าไท่จวินและนายท่านใหญ่ เป็นเพราะเกิดแผลแล้วไม่จัดการในทันทีจึงมีอาการอักเสบ ทำให้เป็นไข้ นอกจากนี้ยังเอ่ยชมอย่างถูกจังหวะ บอกว่าโชคดีที่คฤหาสน์สกุลเซียวช่วยเหลือได้ทันท่วงที หาไม่แล้วคุณชายรองเป็นไข้สูงนานขนาดนี้ ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา ทั้งยังเล่าว่าเขาเคยตรวจรักษาคนไข้อยู่รายหนึ่ง เป็นไข้อยู่สองวัน สุดท้ายแม้โรคจะหายดีแล้ว แต่กลับกลายเป็นคนปัญญาอ่อน…

ฟังคำพูดของหมอแล้ว เหล่าไท่จวินและนายท่านใหญ่ก็อดนึกหวาดกลัวภายหลังไม่ได้ แอบขอบคุณหลี่เมิ่งซีในใจ โดยเฉพาะเหล่าไท่จวิน ยามนี้ก็ยิ่งเชื่อว่าหลี่เมิ่งซีเป็นผู้อุปถัมภ์ ตราบใดที่มีนางอยู่ เซียวจวิ้นต้องปลอดภัยแน่ ลอบคิดในใจว่าทำอย่างไรถึงจะเก็บนางไว้ในคฤหาสน์สกุลเซียวต่อไปได้หลังจากหย่านางแล้ว

หมอสั่งยาและพูดถึงข้อควรระวัง รับรองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าคุณชายรองร่างกายแข็งแรง ครั้งนี้เป็นแผลเล็กน้อยเท่านั้น พักผ่อนแปดวันสิบวันจะต้องหายดีแน่นอน

ได้ยินหมอพูดเช่นนี้ เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ต่างผงกศีรษะอย่างวางใจ

เห็นเหล่าไท่จวินผงกศีรษะ หมอก็เอ่ยคำพูดมงคลทำนองว่าเหล่าไท่จวินเปี่ยมด้วยบุญบารมี จากนั้นจึงลุกขึ้นขอตัว