ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 4

บทที่ 4

หงจูไม่รู้จะโน้มน้าวคุณชายรองที่ปักใจกับสะใภ้รองเช่นไรดี ยิ่งไม่กล้าบอกเขาว่าเมื่อครู่นางคุกเข่าในเรือนปีกตะวันออกอยู่นาน โขกศีรษะจนหัวแทบแตก กระทั่งจือซย่ากับจือตงยังทนดูไม่ได้ ช่วยนางขอร้องด้วยอีกแรง แต่สะใภ้รองยังคงไล่นางออกจากเรือนปีกตะวันออกโดยไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย

มองสองคนที่ดื้อรั้นทิฐิถึงเพียงนี้ หงจูก็รู้สึกเศร้าใจ คู่รักที่ดีเช่นนี้กลับถูกโชคชะตากำหนดให้ต้องพรากจากกัน นางฝืนข่มความเศร้าในใจแล้วพูดเสียงค่อย “บ่าวจะให้คนไปรายงานเหล่าไท่จวินเดี๋ยวนี้ โจ๊กจะเย็นแล้ว ถึงอย่างไรคุณชายรองก็ต้องกินสักเล็กน้อยนะเจ้าคะ”

เห็นเซียวจวิ้นไม่พูดจา หงจูจึงผลักประตูออกไปสั่งหงซิ่งให้ไปรายงานที่เรือนโซ่วสี่ จากนั้นสั่งให้คนยกน้ำมาล้างหน้าให้คุณชายรอง สาวใช้สองคนยกเครื่องใช้ในการล้างหน้าเข้ามาแล้ว หงจูปรนนิบัติเซียวจวิ้นล้างหน้า สั่งให้สาวใช้ขยับโต๊ะมาที่ข้างเตียง ระหว่างยุ่งง่วนสาวใช้อีกคนก็เข้ามารายงาน “อี๋เหนียงทั้งสามกับหงอวี้ได้ยินว่าคุณชายรองฟื้นแล้ว จึงมาปรนนิบัติเจ้าค่ะ”

หงจูฟังแล้วมองเซียวจวิ้น เห็นเขาเอนกายบนเตียงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ คล้ายไม่ได้ยินคำพูดของสาวใช้ ขบคิดดูแล้ว ให้พวกนางเข้ามาโน้มน้าวคุณชายรอง บางทีอาจจะดีขึ้นก็ได้ คิดเช่นนี้จึงพยักหน้ากับสาวใช้

ไม่นานอี๋เหนียงทั้งสามกับหงอวี้ก็เดินตามกันเข้ามา คารวะและทักทายเซียวจวิ้นตามลำดับ

เซียวจวิ้นเห็นแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้พวกนาง

อี๋เหนียงคารวะเสร็จและยืนอยู่สองฝั่ง หวังอี๋เหนียงเห็นหงจูกำลังยุ่งกับการจัดโต๊ะจึงก้าวเข้าไปช่วย

อาหารจัดเรียงเรียบร้อยแล้ว หงจูประคองคุณชายรองมานั่งข้างโต๊ะ ใช้หมอนอิงหนุนไว้ข้างหลัง หวังอี๋เหนียงตักโจ๊กเสร็จแล้วยกไปตรงหน้าคุณชายรอง

ชุ่ยอี๋เหนียงเห็นคุณชายรองใช้มือซ้ายจับช้อนอย่างไม่ถนัดนัก ดวงตากลอกไปมาและกวาดมองรอบหนึ่ง เห็นจางอี๋เหนียงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าลังเลจึงชิงก้าวเข้าไป หยิบโจ๊กบนโต๊ะขึ้นมา “มือของคุณชายรองมีแผลไม่สะดวก ให้อนุปรนนิบัติคุณชายรองกินอาหารนะเจ้าคะ!” ชุ่ยอี๋เหนียงพูดพลางยื่นมือไปรับช้อนจากเซียวจวิ้น คิดจะป้อนโจ๊กให้เขาด้วยตนเอง

เพราะความไร้เยื่อใยของหลี่เมิ่งซี ทำให้เซียวจวิ้นหมดความอยากอาหารไปนานแล้ว แต่ก็รู้ว่าไม่กินย่อมไม่ดีต่อร่างกาย กระทั่งฝืนนั่งลงข้างโต๊ะแล้วจึงพบว่ามือขวาถูกพันด้วยผ้าพันแผล จำต้องใช้มือซ้าย ระหว่างหงุดหงิดก็ได้ยินชุ่ยอี๋เหนียงพูด เขาจึงเงยหน้ามองนาง ครั้นเห็นแววตื่นเต้นในส่วนลึกของดวงตาอีกฝ่าย ในใจบังเกิดความขยะแขยง ไม่รู้สึกอยากอาหารอีกต่อไป เขาวางช้อนแล้วพูดว่า “ยกออกไปเถอะ!”

ได้ยินคำพูดนี้แล้วทุกคนต่างตกใจ หันไปมองเซียวจวิ้นพร้อมกัน เห็นเซียวจวิ้นขยับตัวกลับเข้าไปในเตียง เอนกายและหลับตาลง

ชุ่ยอี๋เหนียงร่างกายสะท้าน มือสั่นไปครู่หนึ่ง โจ๊กในชามเกือบจะกระฉอกออกมา ดวงตานางพลันปกคลุมด้วยไอน้ำ พูดเสียงสะอื้น “คุณชายรองหมดสติไปสองวัน ไม่ได้กินทั้งน้ำและข้าว กินสักนิดเถอะเจ้าค่ะ ร่างกายจะได้มีแรง หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้ร่างกายทำด้วยเหล็กก็ทนไม่ไหวนะเจ้าคะ” ชุ่ยอี๋เหนียงพูดจบพลางมองเซียวจวิ้นด้วยสายตาตำหนิ

เนิ่นนานผ่านไปจึงได้ยินเซียวจวิ้นหลับตาพูดว่า “ร่างกายข้าแข็งแรงดี บอบบางถึงเพียงนั้นเสียที่ไหน อี๋เหนียงทั้งหลายหากปรารถนาดี ขอแค่ให้อยู่ในเรือนอย่างสงบอย่าก่อเรื่องก็พอ ไม่ต้องมาปรนนิบัติทุกวันหรอก พวกเจ้าออกไปเถอะ!”