ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 4

“คุณชายรองให้อนุปรนนิบัติท่านกินสักนิดเถอะเจ้าค่ะ หลายวันก่อนคุณชายรองเพิ่งถูกลงโทษด้วยกฎบ้าน ต่อให้ฝึกฝนร่างกายมาแข็งแกร่งเพียงใดก็ทนรับความทรมานเช่นนี้ไม่ไหวนะเจ้าคะ”

เซียวจวิ้นพูดอย่างหมดความอดทน “ออกไปเถอะ! ข้าอยากพักผ่อนเงียบๆ สักครู่”

ได้ยินน้ำเสียงของคุณชายรองเต็มไปด้วยความรำคาญ หงจูจึงรีบก้าวเข้าไปรับชามโจ๊กจากมือชุ่ยอี๋เหนียง “คุณชายรองอยากพักผ่อนเงียบๆ อี๋เหนียงทั้งหลายไปรอข้างนอกก่อนเถอะเจ้าค่ะ ถ้าคุณชายรองมีอะไร บ่าวค่อยเชิญอี๋เหนียงเข้ามา”

ชุ่ยอี๋เหนียงเหลือบมองเซียวจวิ้นอีกครั้ง เห็นเขาหลับตาไม่พูดอะไรอีกจึงกัดริมฝีปากแล้วหมุนตัวถอยออกไป เห็นสีหน้าสะใจเมื่อเห็นคนอื่นผิดหวังของจางอี๋เหนียงแล้ว ชุ่ยอี๋เหนียงพลันบังเกิดความแค้นในใจอย่างรุนแรง

อี๋เหนียงทั้งหลายออกไปแล้ว หงจูเหลือบมองคุณชายรองที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง ใจรู้ว่าเวลานี้เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์จึงสั่งให้สาวใช้ยกโต๊ะออกไปก่อน ระหว่างที่ยุ่งง่วนอยู่นั้น สาวใช้คนหนึ่งก็เข้ามารายงาน “เรียนคุณชายรอง เหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่ได้ยินว่าท่านฟื้นแล้วจึงมาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ”

หงจูฟังแล้วเหลือบมองคุณชายรองแวบหนึ่ง เห็นเขายังคงหลับตาจึงวางงานในมือ สั่งให้สาวใช้ยกตั่งนุ่มมาที่ข้างเตียงและเตรียมน้ำชา จากนั้นก็ส่งสาวใช้คนหนึ่งไปรายงานสะใภ้รอง ส่วนตนเองรีบออกไปต้อนรับเหล่าไท่จวิน

ไม่นานสาวใช้และบ่าวหญิงสูงวัยกลุ่มหนึ่งก็ห้อมล้อมเหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่เดินเข้ามา พอเข้าประตูมา เหล่าไท่จวินก็พูดเสียงสั่น “ในที่สุดจวิ้นเอ๋อร์ก็ฟื้นแล้ว! ย่าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่…” พูดพลางเดินมาตรงหน้าเตียง ก่อนจะนั่งลงบนตั่งนุ่ม ยื่นมือไปกุมมือเซียวจวิ้นและพิจารณาเขาอย่างละเอียด

เซียวจวิ้นดิ้นรนจะลุกขึ้น ทว่าพยายามอยู่พักใหญ่ก็ยังลุกไม่ไหว หงจูกับหงซิ่งจึงรีบเข้ามาประคองเขาลุกขึ้นนั่ง ใช้หมอนอิงหนุนหลังไว้

เซียวจวิ้นนั่งดีแล้วกำลังจะเอ่ยปากคารวะท่านย่ากับมารดา กลับได้ยินเหล่าไท่จวินพูดว่า “ครั้งนี้จวิ้นเอ๋อร์ลำบากแล้ว เจ้าดูสิ หน้าซูบตอบไปหมด คราวหน้าจวิ้นเอ๋อร์ห้ามเอาแต่ใจเช่นนี้อีกเล่า ทำให้บิดามารดาเจ้าโมโหถึงเพียงนั้น มารดาเจ้านอนซมอยู่ตั้งหลายวัน วันนี้จึงฝืนลุกจากเตียงได้ ข้าแก่แล้ว ไม่มีความปรารถนาใด แค่อยากเห็นลูกหลานเต็มบ้าน ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ ทนเห็นจวิ้นเอ๋อร์อาละวาดเช่นนี้ไม่ไหวอีกแล้วหรอกนะ หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้า ข้า…” เหล่าไท่จวินพูดไปพูดมา น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นสะอื้น พูดอะไรไม่ออกอีก

เหล่าไท่จวินสะอื้นไห้เสียแล้ว เซียวจวิ้นเห็นท่านย่าเป็นเช่นนี้ ทั้งยังเหลือบเห็นใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของมารดาที่นั่งเช็ดน้ำตาอยู่ตรงนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจรีบเอ่ยว่า “จวิ้นเอ๋อร์อกตัญญู ทำให้ท่านย่ากับมารดาเป็นกังวล ตอนนี้จวิ้นเอ๋อร์ฟื้นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วขอรับ”

“ครั้งนี้จวิ้นเอ๋อร์เอาแต่ใจเกินไปแล้ว ตำแหน่งประมุขสกุลไม่ใช่เรื่องเล่นๆ บอกว่าจะไม่เป็นก็ไม่เป็นได้หรือ ทำให้ท่านย่ากับบิดาเจ้าต้องผิดหวัง มารดาเลี้ยงดูอุ้มชูเจ้ามาจนเติบใหญ่ เดิมคิดว่าเจ้าโตขึ้นแล้วจะกตัญญูต่อบิดามารดา สร้างผลงานและสร้างเนื้อสร้างตัว ขยายกิจการของบรรพบุรุษให้รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น ไหนเลยจะคิดว่าจวิ้นเอ๋อร์จะทำเรื่องอกตัญญูเพียงเพื่อสตรีคนหนึ่ง ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาเสียเปล่าอย่างนั้นหรือ” นายหญิงใหญ่พูดพลางซับน้ำตา

ฟังคำพูดมารดาแล้ว เซียวจวิ้นรู้สึกเหมือนในอกอัดแน่นด้วยปุยหลิว ทั้งอึดอัดทั้งพองขยาย คายไม่ออก กดลงไปไม่ได้ ได้แต่นั่งพิงเตียงอยู่อย่างนั้นพูดอะไรไม่ออก