ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 4

บ่าวหญิงสูงวัยสองคนรับคำแล้วเลิกม่านเข้ามา คารวะเหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่และยืนรับคำสั่งอยู่ด้านข้าง

ความกำแหงของหลี่เมิ่งซีทำเอาเหล่าไท่จวินโมโหเช่นกัน กำลังจะอาละวาดก็เห็นนายหญิงใหญ่เรียกคนเข้ามา นางจึงไม่พูดอะไร แต่พอเงยหน้าเห็นใบหน้าของเซียวจวิ้นซีดขาวอย่างกะทันหัน ด้วยความตระหนก จึงพูดกับนายหญิงใหญ่ “ลูกสะใภ้ไม่ต้องรีบร้อน นั่งลงค่อยๆ พูดจากันเถอะ”

เห็นเหล่าไท่จวินเอ่ยปาก นายหญิงใหญ่จำใจนั่งลง กำลังจะเอ่ยปากก็เห็นเซียวจวิ้นพยายามจะขยับตัว หงจูเห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้าไปประคอง ด้วยการช่วยเหลือของหงจู เซียวจวิ้นพยายามคุกเข่าจากบนเตียง โขกศีรษะให้เหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่

ทั้งสองเห็นแล้วรีบร้องห้าม “จวิ้นเอ๋อร์รีบนอนลงเถอะ อยู่ดีๆ เจ้าทำอะไรของเจ้า มิใช่คนอื่นไกลเสียหน่อย มีอะไรนอนพูดก็ได้”

“ท่านย่า มารดา ซีเอ๋อร์อายุน้อยจึงไม่รู้ความ ขอท่านย่ากับมารดาโปรดเห็นแก่หน้าของจวิ้นเอ๋อร์สักครั้ง อย่าลงโทษซีเอ๋อร์เลย จวิ้นเอ๋อร์โขกศีรษะให้ท่านย่ากับมารดาแล้ว ขอมารดากับท่านย่าสงเคราะห์ด้วยขอรับ”

ยามนี้เหล่าไท่จวินโมโหนิสัยเหิมเกริมเอาแต่ใจของหลี่เมิ่งซีจนกัดฟันไปมา คฤหาสน์สกุลเซียวยังไม่เคยมีใครกล้าเสียมารยาทกับนางเช่นนี้ หากไม่เพราะคำพูดของจิ้งอวิ๋นต้าซือ เกรงว่าจวิ้นเอ๋อร์จะเป็นอะไรไป นางคงส่งคนไปจัดการหลี่เมิ่งซีที่เรือนปีกตะวันออกนานแล้ว ครั้นเห็นว่าหลี่เมิ่งซีเสียมารยาทกับตนต่อหน้าสาวใช้ทั้งเรือน จวิ้นเอ๋อร์ยังจะพูดแทนนางอีก ใบหน้าเหล่าไท่จวินก็บึ้งตึงทันใด

นายหญิงใหญ่เห็นหลี่เมิ่งซีไร้มารยาทเช่นนี้ ลูกชายยังจะปกป้องนางอีก ในใจก็นึกเดือดดาลอยู่นานแล้ว ครั้นเห็นเหล่าไท่จวินใบหน้าบึ้งตึงจึงด่าว่า “ลูกทรพี! ลูกทรพีจริงๆ ข้าไปก่อกรรมชาติไหนมา ถึงได้มีลูกทรพีเช่นเจ้า สะใภ้รองผู้นี้ใช้วิชามารอะไรกันแน่ถึงได้ทำให้เจ้าลุ่มหลงเช่นนี้ ตำแหน่งประมุขสกุลไม่ต้องการก็แล้วไปเถอะ บัดนี้แม้แต่คำว่า ‘กตัญญู’ เจ้าก็ไม่ต้องการแล้ว แม้แต่กฎธรรมเนียมของสกุลสูงศักดิ์ก็ไม่ต้องการ สะใภ้รองแค่ล่วงเกินข้าคนเดียวก็แล้วไปเถอะ ยามนี้แม้แต่ท่านย่าเจ้านางยังไม่เคารพ แล้วเจ้ายังจะพูดแทนนางอีกหรือ ไม่พูดถึงสกุลสูงศักดิ์อย่างพวกเรา เจ้าลองไปถามสกุลเล็กๆ ดูสิ มีลูกชายที่ไหนปกป้องลูกสะใภ้ต่อหน้าผู้อาวุโสบ้าง หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ข้ายังจะสู้หน้าผู้คน สู้หน้านายท่านใหญ่ สู้หน้าบรรพบุรุษสกุลเซียวได้อีกหรือ มิสู้ตายไปเสียดีกว่า!”

นายหญิงใหญ่พูดจบก็ลุกขึ้นโขกศีรษะกับตู้ที่วางอยู่ข้างผนัง ทำเอาเป่าจูกับจื่อเยวี่ยตกใจโผเข้าไปกอดนายหญิงใหญ่พร้อมกัน พวกนางแผดเสียงร้องราวหมูถูกเชือด แต่ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง ศีรษะของนายหญิงใหญ่โขกตู้อย่างแรงจนปูดโนเสียแล้ว

เป่าจู จื่อเยวี่ยดึงนายหญิงใหญ่กลับมานั่งที่ คุกเข่าและเอ่ยปากขอร้อง “บ่าวขอร้องนายหญิงใหญ่ โปรดปล่อยวางหน่อยเถอะเจ้าค่ะ คุณชายรองอายุยังน้อย แค่เลอะเลือนไปชั่วขณะจึงทำเรื่องโง่เขลาไปเช่นนี้ ท่านชี้แนะให้มากหน่อย คุณชายรองจะต้องคิดได้แน่ หากท่านจากไปเช่นนี้จริง เกรงว่าจะทำให้คุณชายรองต้องแบกรับคำกล่าวหาว่าเป็นลูกเนรคุณจริงๆ ชั่วชีวิตนี้ย่อมมิอาจเงยศีรษะขึ้นมาได้อีก บ่าวขอร้องท่านโปรดเห็นแก่เหล่าไท่จวิน เห็นแก่ที่คุณชายรองเป็นลูกชายแท้ๆ ของท่าน อย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกเลยนะเจ้าคะ!”

จื่อเยวี่ยพูดจบก็โขกศีรษะ เป่าจูโขกศีรษะตาม ข้ารับใช้ในเรือนเซียวเซียงไหนเลยจะเคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้ ต่างคุกเข่าลงกับพื้นทั้งหมด