ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 6

พอคิดเช่นนี้ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี เขาตีหน้าบึ้งพลางเอ่ยเสียงเย็น “ไม่สมเหตุสมผล! วันนี้ข้าจะดูว่าใครเป็นคนตั้งกฎเกณฑ์เช่นนั้น ไม่ให้ข้าไปพบพี่สะใภ้ของตนเอง!” เซียวอวิ้นพูดจบก็พยักหน้าส่งสัญญาณกับหงจู ไม่สนใจบ่าวหญิงด้านข้างอีกจะบุกเข้าไปด้วยกำลัง

บ่าวหญิงทั้งสองเห็นแล้วรีบคุกเข่าลงขวางทางคุณชายสามแล้วพูดว่า “คุณชายสาม บ่าวแค่ทำตามคำสั่ง ขอคุณชายสามโปรดอย่าทำให้บ่าวลำบากใจเลยเจ้าค่ะ!”

เซียวอวิ้นเห็นแล้วขมวดคิ้วมุ่น ไม่พูดอะไรก็ยกขาถีบนางออกไปทันที ก้าวยาวๆ ไปที่ประตูและถีบประตูออก ก้าวเดินเข้าไป

หงจูถลึงตาใส่บ่าวหญิงที่กุมหน้าอกล้มลงบนพื้นอย่างดุดัน ก่อนจะรีบเดินตามเข้าไป

ทั้งสองเข้าไปในอารามชิงซิน สืบดูแล้วพบว่าสะใภ้รองถูกจัดให้พักในห้องพักฝั่งตะวันออก ให้บ่าวหญิงคนหนึ่งนำทางไปที่นั่น พอถึงก็ให้นางเข้าไปรายงาน

หลี่เมิ่งซีอ่านหนังสืออยู่ในห้องคนเดียว เห็นบ่าวหญิงเข้ามารายงานว่าคุณชายสามมา นางก็ตกใจ หลายวันก่อนได้ยินโอวหยางตี๋บอกว่าคุณชายสามยังวนเวียนอยู่ที่สวนไป่เฉ่า ยังขอคำชี้แนะจากนางอยู่เลยว่าจะสั่งสอนเขาหน่อยดีหรือไม่ ไฉนคุณชายสามจึงมาที่นี่ได้ ชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงสถานการณ์ของตนเองตอนนี้แล้ว ดวงตาพลันเปล่งประกาย ตอบว่ารีบเชิญ วางหนังสือและลุกขึ้น

เซียวอวิ้นกับหงจูเดินเข้ามา เงยหน้าเห็นพี่สะใภ้รองที่ไม่ได้พบกันครึ่งปีกว่า นางสวมชุดคลุมยาวผ้าแพรสีขาวเรียบลายดอกสุ่ยเซียน คลุมทับด้วยเสื้อผ้าโปร่งผ่าหน้าสีชมพู เกล้ามวยผมทรงไป่เหอ บนนั้นประดับปิ่นผีเสื้ออันหนึ่ง ดูสง่างามโดดเด่นยิ่งกว่าเดิม ครั้นเห็นหลี่เมิ่งซียืนยิ้มน้อยๆ มองเขาอยู่ตรงนั้น เซียวอวิ้นก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งงัน

“คารวะสะใภ้รอง” เห็นคุณชายสามยืนเฉย หงจูจึงก้าวออกมาคารวะสะใภ้รอง

หลี่เมิ่งซีพยักหน้าให้หงจูลุกขึ้น นางก้าวไปข้างหน้าช้าๆ และย่อกายให้เซียวอวิ้น “คารวะคุณชายสาม”

เห็นหลี่เมิ่งซีคารวะตน เซียวอวิ้นจึงยื่นมือออกไปทำท่าประคอง “พี่สะใภ้รองไม่ต้องมากพิธี”

“ข้าได้ยินว่าคุณชายสามไปฝึกฝนตัวเองในยุทธภพ จะตามหาเซียนปรุงยามิใช่หรือ ไฉนจึงกลับมาเร็วเช่นนี้ ได้ข่าวคราวอะไรมาบ้างหรือไม่”

เซียวอวิ้นฟังแล้วใบหน้าแดงเรื่อ พัดจีบในมือคลี่ออกและหุบลง หุบลงและคลี่ออกใหม่ นานครู่ใหญ่จึงกระแอมเสียงค่อยแล้วตอบว่า “เดิมทีข้าเลื่อมใสเซียนปรุงยาที่ไม่คบหาผู้สูงศักดิ์ นับถือในความอิสรเสรีของเขาที่ท่องเที่ยวไปตามขุนเขาและสายน้ำ ไม่ถูกสิ่งใดผูกมัด ข้าจึงเดินทางไปทั่วเพื่อตามหาเขา หวังจะมีวาสนาได้ฝากตนเป็นลูกศิษย์ น่าเสียดายที่เซียนปรุงยามีหลักแหล่งไม่แน่นอน ครึ่งปีมานี้ไม่มีข่าวคราวเลย เดิมทีคิดจะตามหาต่อ แต่สิบวันก่อนพี่รองให้ม้าเร็วมาส่งข่าวข้า บอกว่าที่บ้านเกิดการเปลี่ยนแปลง ให้ข้ารีบกลับมาโดยไว ด้วยเป็นห่วงที่บ้านข้าจึงรีบรุดกลับมา ไม่คิดว่าจะช้าเกินไป พี่รองกับพี่สะใภ้…”

คำพูดต่อจากนั้นเซียวอวิ้นไม่ได้พูดออกมา เขาชะงักอยู่เช่นนั้น แต่สามคนในห้องล้วนเข้าใจความหมายของเขาดี บรรยากาศชะงักงัน ได้ยินเพียงเสียงจักจั่นร้องอยู่นอกหน้าต่าง

นานครู่ใหญ่ หลี่เมิ่งซีจึงเอ่ยว่า “คุณชายสามมาถึงที่นี่แล้วก็อย่ามัวยืนอยู่เลย มานั่งลงก่อนเถอะ ที่แห่งนี้เทียบกับเรือนซีเจ้าของคุณชายสามไม่ได้ ออกจะอัตคัดไปสักหน่อย คุณชายสามอย่าได้ถือสา”

ได้ยินคำพูดของสะใภ้รอง หงจูก็ได้สติ รีบไปยกเก้าอี้มาให้คุณชายสาม ใช้ผ้าเช็ดเก้าอี้ให้สะอาดและปรนนิบัติคุณชายสามนั่งลง

หลี่เมิ่งซีนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว บ่าวหญิงสูงวัยที่ออกไปเมื่อครู่ยกน้ำชาเข้ามาแล้ว หงจูเข้าไปรับและรินน้ำชาให้ทั้งสองคน ก่อนจะยืนอยู่ข้างกายสะใภ้รอง