ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 6

วันนี้เซียวอวิ้นมาเยี่ยมเช่นนี้ นี่ถือเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวของตน หลี่เมิ่งซีต้องใช้โอกาสที่มีเพียงครั้งเดียวนี้ให้เกิดประโยชน์ ยึดอำนาจกลับคืนมา เปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุก จะเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย หาไม่แล้วตนคงต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยเหตุนี้จึงร้องเรียกเซียวอวิ้นที่หุนหันจะออกไปเอาไว้อย่างร้อนใจ

ได้ยินหลี่เมิ่งซีพูดถึงจางอี๋ไท่ เซียวอวิ้นร่างกายสะท้าน เขาเงียบไปครู่หนึ่งและหันหลังกลับมานั่งลง “ข้าวู่วามไปจริงๆ โชคดีที่พี่สะใภ้รองเตือนสติ ไปเรียนเหล่าไท่จวินตอนนี้ เหล่าไท่จวินซักถามเรื่องนี้เข้า หากนายหญิงใหญ่ไม่ยอมรับหรือบอกว่าเพราะหวังดีต่อพี่สะใภ้รอง แต่ข้ารับใช้ไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง กลับเป็นการสร้างความเดือดร้อนให้จางอี๋ไท่จริงๆ แล้วพี่สะใภ้รองมีความเห็นต่อเรื่องนี้อย่างไร”

ได้ยินเซียวอวิ้นถาม หลี่เมิ่งซีนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ให้ข้ามาอยู่อารามชิงซินอย่างสงบ เดิมทีเป็นการจัดการของเหล่าไท่จวิน นายหญิงใหญ่หวังดีไม่ให้ใครมารบกวนก็สมเหตุสมผล เพียงแต่เมื่อวานมาอย่างเร่งร้อน ของหลายอย่างจึงไม่ได้นำมาด้วย รู้สึกไม่สะดวกอย่างมาก หากคุณชายสามสามารถพาจือซย่า จือตงไปเรือนเซียวเซียงเพื่อเก็บข้าวของของข้าและนำมาที่นี่ ข้าจะซาบซึ้งใจมาก”

“พี่สะใภ้รอง…”

“คุณชายสามไม่ต้องเป็นห่วง ถึงอย่างไรก็อยู่ที่นี่แค่ไม่กี่วัน มือของคุณชายรองหายดีเมื่อไร ข้าก็ไปจากที่นี่แล้ว ขอเพียงคุณชายสามพาสาวใช้ทั้งสองไปเอาของและส่งพวกนางกลับมาก็พอ หาไม่แล้วบ่าวหญิงเฝ้าประตูเห็นว่าเป็นเพียงสาวใช้สองคนก็จะรังแกเอาได้ ไม่ให้นำของเข้ามาอีก ทำให้ความปรารถนาดีของคุณชายสามต้องเสียเปล่า”

อยู่ที่นี่แค่ไม่กี่วัน?! ตรงหน้าเซียวอวิ้นผุดภาพใบหน้าไร้สีเลือดของพี่รองทันที พี่รองจะหายได้ภายในไม่กี่วันจริงๆ หรือ นายหญิงใหญ่จิตใจคับแคบออกอย่างนั้น ความแล้งน้ำใจที่แสดงต่อพวกเขาแม่ลูกหลายปีมานี้ ทำให้เขาตระหนักดี ยิ่งมีจางซิ่วอยู่ด้วย นายหญิงใหญ่จะละเว้นพี่สะใภ้รองง่ายๆ ได้อย่างไร พี่สะใภ้รองมองโลกในแง่ดีเกินไปหรือไม่

ฟังคำพูดหลี่เมิ่งซีแล้ว เซียวอวิ้นก็นั่งเงียบไม่พูดจา กำลังคิดว่าจะโน้มน้าวพี่สะใภ้รองที่มองโลกในแง่ดีผู้นี้อย่างไรให้ระวังป้องกันนายหญิงใหญ่ ก็ได้ยินหลี่เมิ่งซีเอ่ยว่า “ดูข้าสิ มัวแต่คุยจนลืมว่าเที่ยงแล้ว คุณชายสามกินอาหารกลางวันที่นี่ก่อนค่อยกลับออกไปเถอะ”

หลี่เมิ่งซีพูดจบ ไม่รอให้ทุกคนพูดอะไร ก็หันไปพูดกับจือซย่า จือตงที่ลุกขึ้นยืนแล้ว “พวกเจ้าสองคนไปเร่งหน่อย แล้วยกอาหารกลางวันเข้ามา”

มีพี่สะใภ้ที่ไหนกินอาหารกับน้องชายสามีตามลำพังบ้าง โดยเฉพาะในสถานที่เช่นนี้ หากน้องชายสามีเป็นเด็กน้อยที่เพิ่งหัดพูดก็แล้วไปเถอะ แต่นี่คุณชายสามเป็นบุรุษคนหนึ่ง ทั้งยังมีอนุถึงสองคนแล้ว

หากเรื่องนี้แพร่ออกไปย่อมไม่น่าฟัง กระทบต่อชื่อเสียงของสะใภ้รองเป็นแน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่เต็มไปด้วยคนของนายหญิงใหญ่ ทำเช่นนี้มิเท่ากับเปิดช่องให้นายหญิงใหญ่จับผิดหรือ

ฟังคำสั่งของหลี่เมิ่งซีแล้ว จือซย่ากำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน พลันนึกถึงเรื่องอาหารเช้าขึ้นมา นางจึงรีบรับคำแล้วดึงตัวจือตงที่ร้อนใจจะพูดอะไรเดินออกไป

หงจูเห็นสองสาวใช้ไม่ห้ามปรามและเดินออกไปแล้วก็รีบเอ่ยปากทัดทาน “สะใภ้รอง เรื่องนี้ เอ่อ…”

อึกอักอยู่นาน ยามอยู่ต่อหน้าคุณชายสามกลับหาวาจาที่เหมาะสมมาโน้มน้าวสะใภ้รองไม่ได้

แน่นอนว่าหลี่เมิ่งซีไม่เข้าใจว่าหงจูอยากพูดอะไร นางเอาแต่นั่งมองอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น หงจูถูกจ้องจนประหม่า ยิ่งพูดอะไรไม่ออก

เซียวอวิ้นเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยว่า “น้ำใจของพี่สะใภ้รองข้าขอรับไว้ เพียงแต่เมื่อคืนบอกแล้วว่าจะไปกินอาหารกลางวันกับจางอี๋ไท่ ครั้งนี้อย่าเลยดีกว่า ไว้วันหน้าถ้ามีโอกาสข้าต้องกินอาหารฝีมือพี่สะใภ้รองแน่”

“คุณชายสามกลับมาบ้าน เดิมทีคุณชายรองควรจัดงานเลี้ยงต้อนรับท่านด้วยตนเอง แต่คุณชายรองนอนป่วยอยู่บนเตียง มีใจแต่ไร้เรี่ยวแรง วันนี้ข้าเชิญคุณชายสามกินอาหารที่นี่ เดิมทีไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมมารยาท แต่ข้าคิดว่าอีกไม่กี่วันก็จะออกจากคฤหาสน์แล้ว เกรงว่าวันหน้าคงยากที่จะได้พบกันอีก วันนี้หนึ่งเพื่อต้อนรับคุณชายสามกลับมา สองเพื่อขอบคุณคุณชายสามที่ดูแลข้าตลอดสองปีมานี้ ข้าจึงไม่คำนึงถึงคำครหาของคนอื่น เชิญคุณชายสามกินอาหารด้วยกันเถอะ ข้าทำไปด้วยความจริงใจ ขอคุณชายสามอย่าตำหนิข้าว่าไร้มารยาทเลย วันนี้ในเมื่อคุณชายสามมีธุระ ข้าย่อมไม่ฝืนใจอีก วันหน้าหากพบกันบนท้องถนน ข้าต้องขอบคุณที่คุณชายสามช่วยเหลือข้าในวันนี้แน่นอน ถึงเวลานั้นคุณชายสามอย่าได้ปฏิเสธข้าอีกเล่า”

ฟังคำพูดจริงใจของหลี่เมิ่งซีแล้ว ความไม่พอใจที่เกิดจากนางบุ่มบ่ามชวนเขากินอาหารพลันหายไปสิ้น ลอบตำหนิตนเองว่าจิตใจคับแคบเกินไป คิดถึงแต่ขนบธรรมเนียมจนละเลยน้ำใจของพี่สะใภ้รองไป ครั้นคิดว่าพี่สะใภ้รองจะออกจากคฤหาสน์แล้ว เขาก็ลอบโมโหตนเองที่เมื่อครู่ปฏิเสธเร็วเกินไป อดรู้สึกเศร้าไม่ได้จึงรีบเอ่ยว่า “พี่สะใภ้รองพูดถูก หากพี่สะใภ้รองออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวจริง ไม่ว่าท่านไปที่ใด ข้าเซียวอวิ้นก็จะเห็นท่านเป็นคนสนิทคนหนึ่ง วันหน้าหากพี่สะใภ้รองพบความลำบากและคิดถึงข้า ข้าเซียวอวิ้นจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่นอน”