ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 8

บทที่ 8

 สองวันนี้นายหญิงใหญ่ไม่ได้ไปคารวะที่เรือนโซ่วสี่เลย หนึ่งเพราะป่วยจริง สองเพราะเรื่องที่อารามชิงซินทำให้นางร้อนตัว เกรงว่าเหล่าไท่จวินถามแล้วจะตอบไม่ได้จึงได้แต่อ้างว่าป่วยและหลบหน้า รอให้เรื่องของหลี่เมิ่งซีถูกเปิดโปงออกมา นางจะได้ปัดความรับผิดชอบด้วยการอ้างว่าป่วยจึงไม่ได้จัดการเรื่องภายในเรือน แล้วค่อยออกหน้าแก้ไขเรื่องนี้

จื่อเยวี่ยถือชามยาเดินเข้ามาอย่างระวัง “นายหญิงใหญ่ ยาต้มเสร็จแล้ว ท่านดื่มตอนร้อนๆ เถอะเจ้าค่ะ”

จื่อเยวี่ยพูดพลางวางยาลง นางก้าวเข้าไปประคองนายหญิงใหญ่ เอาหมอนอิงหนุนไว้ด้านหลัง มองใบหน้าไร้สีเลือดของนายหญิงใหญ่แล้ว จื่อเยวี่ยก็ลอบถอนหายใจ ครั้งนี้คุณชายรองกับสะใภ้รองทรมานนายหญิงใหญ่ไม่น้อยเลยจริงๆ จนนางแทบแบกรับไม่ไหวอยู่แล้ว

ดื่มยาเสร็จและบ้วนปาก จื่อเยวี่ยก็ยกผลไม้เชื่อมเข้ามาอีกจานหนึ่ง นายหญิงใหญ่หยิบชิ้นหนึ่งใส่ปากแล้วพูด “สองวันนี้คุณชายรองเป็นอย่างไรบ้าง หงจูไม่ส่งคนมารายงานเลยรึ เด็กคนนี้ปกติละเอียดรอบคอบ ไฉนจึงไร้ระเบียบมากขึ้นทุกวัน เดี๋ยวเจ้าส่งสาวใช้ไปดูสักหน่อย สั่งสาวใช้พวกนั้นด้วยว่าให้ปรนนิบัติให้ดี”

ฟังคำพูดนายหญิงใหญ่แล้ว จื่อเยวี่ยก็มือสั่นนิดๆ จานผลไม้เชื่อมเกือบตกลงบนพื้น นางรีบหันหลังไปวางจาน แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบน้ำตรงริมฝีปากให้นายหญิงใหญ่พลางพูด “เมื่อครู่หงจูส่งคนมา บ่าวเห็นว่ากว่าท่านจะหลับได้นั้นไม่ง่ายเลย จึงไม่ได้ปลุกท่านและให้คนกลับไปแล้ว นายหญิงใหญ่วางใจเถอะเจ้าค่ะ คุณชายรองสบายดี ทั้งยังส่งคนมาบอกว่าให้ท่านพักรักษาตัวให้ดี ไม่ต้องเป็นกังวลเจ้าค่ะ”

“จวิ้นเอ๋อร์ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สองวันนี้ข้าไม่สบายใจเลยจริงๆ จวิ้นเอ๋อร์อกตัญญูเพียงใดก็ยังเป็นเนื้อที่หลุดออกมาจากร่างกายข้า ตีกระดูกหักยังรู้สึกถึงเส้นเอ็น แม้เขาบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยข้าก็ยังปวดใจ ไม่รู้เมื่อไรเขาจึงจะเข้าใจหัวอกของข้า”

จื่อเยวี่ยฟังแล้วหน้าซีดเล็กน้อย นางหมุนตัวไปหาผ้าผืนบางจากในตู้มาเปลี่ยนให้นายหญิงใหญ่ จัดการเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยว่า “นายหญิงใหญ่อย่าได้คิดมากเป็นอันขาด คุณชายรองแค่ลุ่มหลงไปชั่วขณะเท่านั้น ถึงอย่างไร…”

ระหว่างพูดก็เห็นเป่าจูเดินเข้ามา นายหญิงใหญ่เห็นแล้วถามว่า “ทางอารามชิงซินเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้มีคนไปเยี่ยมสะใภ้รองอีกหรือไม่”

“เรียนนายหญิงใหญ่ ตอนคุณชายสามไปคารวะที่เรือนโซ่วสี่ ขอร้องเหล่าไท่จวินว่าสะใภ้รองไม่ชินกับอาหารในอารามชิงซิน ต้องการให้หวังอี๋เหนียงทำอาหารส่งไปให้ เหล่าไท่จวินอนุญาตแล้ว ตอนเช้าหวังอี๋เหนียงนำอาหารไปส่งแล้ว เนื่องจากมีคำสั่งของเหล่าไท่จวินอยู่ บ่าวหญิงที่เฝ้าประตูจึงไม่กล้าขวางเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ!” ฟังคำพูดนี้แล้วนายหญิงใหญ่ก็นั่งตัวตรงทันใด นางศีรษะวิงเวียน ร่างกายโงนเงนเกือบจะล้มลง

จื่อเยวี่ยรีบเข้าไปประคองนายหญิงใหญ่ นางเหลือบมองเป่าจูอย่างไม่พอใจแล้วพูดว่า “ก็แค่เอาอาหารไปส่งให้มื้อหนึ่ง นายหญิงใหญ่อย่าโมโหเลยเจ้าค่ะ ร่างกายท่านทนรับความสะเทือนใจไม่ไหวอีกแล้วนะเจ้าคะ”

“ข้ายังไม่บอบบางถึงเพียงนั้น!” นายหญิงใหญ่พูดจบก็หันไปมองเป่าจูที่มีท่าทางตื่นกลัวแล้วถาม “คุณชายสามพูดเรื่องที่เขาไปอารามชิงซินแล้ว ยังพูดอะไรกับเหล่าไท่จวินอีกบ้าง”

“เรียนนายหญิงใหญ่ ได้ยินซื่อฮว่าบอกว่านอกจากขอให้หวังอี๋เหนียงคอยส่งอาหารให้แล้ว คุณชายสามไม่ได้พูดเรื่องอื่น กลับเป็นเหล่าไท่จวินที่สั่งสอนเขา บอกว่าการไปพบพี่สะใภ้ที่อารามชิงซินโดยพลการไม่เหมาะสม สั่งห้ามคุณชายสามไม่ให้ไปที่นั่นอีกเด็ดขาดเจ้าค่ะ”