ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 8

“ไม่ปิดบังท่านหมอ ตั้งแต่จวิ้นเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาวันก่อน จนบัดนี้ยังไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยา”

“นี่อย่างไร คนปกติไม่กินไม่ดื่มไม่กี่วันก็หิวตายแล้ว ไม่ต้องพูดถึงคุณชายรองที่มีบาดแผลอยู่ ยิ่งเป็นช่วงที่ต้องบำรุงร่างกายด้วยแล้ว คุณชายรองทำเช่นนี้ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย คิดจะฟื้นฟูร่างกายไม่จำเป็นต้องมียาวิเศษอะไรหรอก แค่กินข้าวก็พอ”

หมอพูดจบ เห็นเหล่าไท่จวินไม่พูดจา เขาจึงถอนหายใจเอ่ยว่า “เหล่าไท่จวินให้คุณชายรองกินโจ๊กเหลวก่อน ไว้กินข้าวได้แล้ว ข้าค่อยสั่งยารักษาม้ามกับกระเพาะให้ คุณชายรองต้องฟื้นฟูร่างกายจนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แน่”

เหล่าไท่จวินฟังแล้วพยักหน้ารับ ในความคิดนางหมอพูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ครั้งนี้เซียวจวิ้นไม่ได้ป่วยหนักอะไร แต่เป็นเพราะความหิวทั้งนั้น ต้องเป็นเพราะหลานคนนี้ดื้อดึงจะใช้การอดอาหารมาแสดงความไม่พอใจของเขากระมัง

เห็นเหล่าไท่จวินพยักหน้า หมอกำชับเรื่องที่ต้องระวังอีกเล็กน้อย ก่อนจะสั่งยาให้สองเทียบ บำรุงร่างกายให้คุณชายรองสักระยะก่อน แล้วค่อยใช้ยาอีกเทียบ สุดท้ายก็เปลี่ยนยาที่มือของคุณชายรอง เสร็จแล้วจึงลุกขึ้นขอตัว

ส่งหมอกลับไปแล้ว เหล่าไท่จวินจึงเรียกพวกหงจูเข้ามา กำลังจะเอ่ยปาก สาวใช้ก็เข้ามารายงานว่านายหญิงใหญ่มา

เหล่าไท่จวินฟังแล้วรีบให้คนเชิญเข้ามา เพิ่งจะพูดจบนายหญิงใหญ่ก็ให้จางซิ่วกับจื่อเยวี่ยประคองเดินเข้ามา

เหล่าไท่จวินเห็นจางซิ่วแล้วมุ่นคิ้ว แต่เห็นท่าทางอ่อนแอของนายหญิงใหญ่จึงไม่ได้พูดอะไร

นายหญิงใหญ่เข้ามาคารวะเหล่าไท่จวิน หงจูยกเก้าอี้มาวางไว้ที่ข้างเตียงของเซียวจวิ้น นายหญิงใหญ่นั่งลง

ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรชายแท้ๆ แม้จะไม่พอใจเซียวจวิ้นเพียงใด แต่พอเห็นเขานอนหน้าซีดอยู่บนเตียง สองตาปิดแน่นสนิท ไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่งสักเท่าไร ตั้งแต่มือไปถึงแขนที่เดิมทีบวมอยู่แล้วก็ยิ่งบวมมากกว่าเดิม นายหญิงใหญ่คว้ามือบุตรชายขึ้นมา น้ำตาไหลรินดุจสายฝนอย่างห้ามไม่อยู่ “ไฉนแค่ไม่กี่วันจวิ้นเอ๋อร์จึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า ข้าไปทำกรรมไว้ชาติใดกันแน่…”

“ลูกสะใภ้อย่าเสียใจไปเลย เมื่อครู่หมอมาดูแล้ว จวิ้นเอ๋อร์ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ไม่ได้กินอาหารหลายวันถึงได้เป็นเช่นนี้ ลูกสะใภ้ก็เหมือนกัน ร่างกายไม่แข็งแรงก็ควรพักผ่อนอยู่ในห้องให้ดี จะออกมาทำไมเล่า ทรมานตนเองเช่นนี้ หากทิ้งโรคเรื้อรังเอาไว้ย่อมไม่ดีแน่”

“ลูกไม่วางใจอาการของจวิ้นเอ๋อร์จริงๆ นี่เจ้าคะ”

เหล่าไท่จวินถอนหายใจ นึกถึงคำพูดของหมอจึงหันไปสั่งหงจู “สั่งให้คนไปต้มโจ๊กมา เอาน้ำเยอะหน่อย”

หงจูรีบรับคำ ปากขยับเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ข่มกลั้นไว้แล้วหันหลังเดินออกไป

ไม่นานหงจูก็นำสาวใช้คนหนึ่งถือถาดเงินเดินเข้ามา บนถาดเป็นโจ๊กชามหนึ่งและเครื่องเคียงสองอย่าง หงจูเดินไปตรงหน้าเหล่าไท่จวินพูดว่า “เรียนเหล่าไท่จวิน โจ๊กทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

เหล่าไท่จวินมองโจ๊กและพยักหน้า “ประคองคุณชายรองขึ้นมา ป้อนเขากินโจ๊ก”

หงจูรับคำ รีบเดินไปที่ข้างเตียงกับหงซิ่ง

จื่อเยวี่ยประคองนายหญิงใหญ่ลุกขึ้น สละพื้นที่ข้างเตียงให้ สาวใช้คนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาย้ายเก้าอี้ของนายหญิงใหญ่ไปไว้ด้านข้าง แล้วปรนนิบัตินายหญิงใหญ่นั่งลงอีกครั้ง