ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 8

หงจูกับหงซิ่งร้องเรียกอยู่นาน ในที่สุดคุณชายรองก็ลืมตา สองตาไม่เปล่งประกายเฉกเช่นยามปกติ เขามองหงจูกับหงซิ่งอย่างเลื่อนลอย

เห็นคุณชายรองตื่นแล้ว หงจูจึงรีบบอกว่า “คุณชายรอง เหล่าไท่จวินกับนายหญิงใหญ่มาเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ”

นานทีเดียวกว่าเซียวจวิ้นจะเข้าใจ เขาขยับศีรษะเป็นการบอกว่ารับรู้แล้ว ก่อนจะให้หงจูประคองเขาขึ้นมา

หงจู หงซิ่งวุ่นวายอยู่นานกว่าจะประคองคุณชายรองขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงได้ แล้ววางหมอนอิงไว้ด้านหลัง

เซียวจวิ้นนั่งดีแล้ว ดวงตาก็กวาดมองไปทั่วรอบหนึ่ง สุดท้ายสายตาจึงหยุดที่เหล่าไท่จวิน อ้าปากอยู่นาน ในที่สุดก็เปล่งเสียงแหบพร่าออกมาได้ “จวิ้นเอ๋อร์อกตัญญู ทำให้ท่านย่ากับมารดาเป็นห่วงแล้ว”

เห็นริมฝีปากแห้งแตกของหลานชายอ้าแล้วหุบ เปล่งเสียงที่เบาเหมือนเสียงยุงออกมา เหล่าไท่จวินก็อดหลั่งน้ำตาไม่ได้ นางพูดเสียงสะอื้น “จวิ้นเอ๋อร์เป็นบุรุษจะขาดความรับผิดชอบเช่นนี้ได้อย่างไร ใจดำถึงขั้นเฝ้าดูข้ากับมารดาเจ้าเสียใจ เฝ้าดูมารดาที่กำลังป่วยเป็นกังวลเพราะเจ้า…”

นายหญิงใหญ่ฟังแล้วร้องไห้ออกมา จางซิ่วที่อยู่ด้านข้างปาดน้ำตาเช่นกัน หงจู หงซิ่งขอบตาแดงเรื่อ แม้แต่เหล่าไท่จวินเองยังพูดต่อไม่ได้ นางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ซื่อฮว่าที่อยู่ด้านข้างรีบปลอบโยนเสียงค่อย

เซียวจวิ้นยามนี้แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะพูดยังแทบไม่มี ฟังคำพูดท่านย่าแล้วเขาอ้าปากอยู่นานจึงเปล่งคำพูดหนึ่งออกมาจากลำคอได้ “จวิ้นเอ๋อร์อกตัญญู…”

คำพูดต่อจากนั้นก็ได้ยินไม่ชัดเจนแล้ว

เห็นเซียวจวิ้นเป็นเช่นนี้ เหล่าไท่จวินรู้ว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรงจึงไม่ตำหนิเขาอีก เพียงพูดว่า “เมื่อครู่หมอมาตรวจดูแล้ว จวิ้นเอ๋อร์แค่ไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน ร่างกายถึงได้อ่อนแอเช่นนี้ หงจูเพิ่งต้มโจ๊กเหลวมา จวิ้นเอ๋อร์กินสักหน่อยเถอะ พอท้องมีอาหารคนย่อมมีแรง”

ฟังคำพูดเหล่าไท่จวินแล้ว เซียวจวิ้นก็ส่ายหน้า

เหล่าไท่จวินเห็นเช่นนั้นก็พูดเสียงเฉียบ “หากจวิ้นเอ๋อร์ยังดันทุรังไม่ยอมกินอาหารเช่นนี้ต่อไป ต่อให้ร่างกายทำจากเหล็กก็ทนไม่ไหวหรอก หงจู ปรนนิบัติคุณชายรองกินโจ๊ก”

ได้ยินน้ำเสียงยืนกรานไม่ยอมให้ปฏิเสธของเหล่าไท่จวินแล้ว หงจูเข้าใจว่าเหล่าไท่จวินต้องการให้นางใช้กำลังบังคับ แม้จะไม่อยากทำ แต่ในเมื่อคุณชายรองเป็นเช่นนี้ คงได้แต่ใช้วิธีนี้แล้ว ขืนปล่อยให้คุณชายรองเอาแต่ใจตนเองต่อไปก็มีแต่ตายเท่านั้น

หงจูรีบรับคำ หันไปรับชามที่สาวใช้ส่งมาให้ แล้วให้หงซิ่งประคองคุณชายรอง ก่อนจะเริ่มบังคับป้อนโจ๊กทีละคำ แม้เซียวจวิ้นจะไม่อยากกินเพียงใด แต่จนใจที่ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรงจึงถูกสาวใช้สองคนบังคับป้อนโจ๊กลงไปจนหมดชาม เห็นคุณชายรองกินโจ๊กแล้ว ทุกคนต่างวางใจ กินโจ๊กได้ก็ดี

หงจูหันไปส่งชามเปล่าให้สาวใช้รุ่นเล็ก นางยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบโจ๊กที่ติดปากคุณชายรอง ระหว่างที่เช็ดก็เห็นคุณชายรองขยับตัวกะทันหัน เขาอ้าปากและอาเจียนโจ๊กที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมด การอาเจียนอย่างรุนแรงนี้ทำให้คุณชายรองตัวเกร็งไปหมด สุดท้ายทั้งที่ไม่มีอะไรออกมาแล้วก็ยังอาเจียนแห้งๆ อยู่นาน ทำเอาหงจูกับหงซิ่งตกใจ ไม่สนใจว่าร่างกายตนเองจะเปื้อนอาเจียนไปทั้งตัว รีบประคองคุณชายรองและใช้มือลูบหลัง พลางร้องอย่างตื่นตกใจ “คุณชายรอง คุณชายรอง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ!”