ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 8

นานครู่ใหญ่ ในที่สุดเซียวจวิ้นก็หยุดอาเจียน ก่อนจะล้มลงบนเตียงอย่างหมดแรงและหอบหายใจ ใบหน้าซีดเผือดราวกับผี

เหล่าไท่จวินที่เพิ่งจะโล่งอกพลันรู้สึกตกใจ เดิมทีคิดว่าเซียวจวิ้นแค่เอาแต่ใจอดอาหารเพื่อเอาชนะเท่านั้น ตอนนี้ถึงเข้าใจว่าเขากินอะไรไม่ลงจริงๆ

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สิ่งที่รอเขาอยู่คงมีเพียงคำเดียว…ตาย!

เซียวจวิ้นหยุดอาเจียนแล้ว ในห้องพลันเงียบสนิท เหล่าไท่จวินใบหน้าไร้สีเลือด ไม่ง่ายเลยกว่าที่นางจะตั้งสติได้ แล้วร้องตะโกนไปที่ประตู “ใครก็ได้ รีบไปเรียนนายท่านใหญ่ เชิญหมอหลวงหลี่มา เร็วเข้า!”

เหล่าไท่จวินที่ปกติสุขุมเยือกเย็นยามนี้เสียงสั่นเล็กน้อย มีบ่าวหญิงสูงวัยรับคำและวิ่งออกไป

“จวิ้นเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป ไฉนจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้!” ในที่สุดนายหญิงใหญ่ก็ได้สติ นางลืมฐานะของตนเองแล้วร้องเสียงดังออกมา ก่อนจะลุกขึ้นโผไปที่ข้างเตียง มีจื่อเยวี่ยกับจางซิ่วช่วยประคองไว้ ปลอบโยนนางด้วยความตื่นตระหนก

หลังเสียงหวีดร้องของนายหญิงใหญ่ ทุกคนเหมือนได้สติกลับคืนมา ชั่วขณะนั้นวุ่นวายกันไปหมด

เหล่าไท่จวินที่เพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ทนไม่ไหว อ้าปากตะโกนว่า “หุบปากให้หมด!”

เสียงตะโกนของเหล่าไท่จวินราวสูบเอาอากาศออกไปหมดในชั่วพริบตา ทำให้คนหายใจไม่ออก ไม่เคยเห็นเหล่าไท่จวินโมโหถึงเพียงนี้มาก่อน ทุกคนในห้องตกใจจนเงียบกริบ ไหนเลยจะกล้าเปล่งเสียงอีก

เห็นว่าในที่สุดทุกคนก็สงบลงแล้ว เหล่าไท่จวินเหลือบมองนายหญิงใหญ่ เดิมทีอยากตำหนินาง แต่เห็นท่าทางของนางแล้ว ทั้งยังเห็นว่าในห้องเต็มไปด้วยข้ารับใช้ สุดท้ายจึงอดกลั้นเอาไว้

ตอนนี้นายหญิงใหญ่ตั้งสติได้แล้ว เห็นสายตาตำหนิของเหล่าไท่จวินก็รู้ว่าตนเองเสียกิริยาไป แม้ในใจจะยังเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าก้าวเข้าไปอีก เพียงให้จื่อเยวี่ยประคองนั่งลงที่เดิม ไม่พูดอะไรอีก

เมื่อนายหญิงใหญ่นั่งลงแล้ว เหล่าไท่จวินจึงสั่งว่า “ใครก็ได้ ทำความสะอาดร่างกายคุณชายรอง หงจู หงซิ่ง พวกเจ้าก็ออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”

เหล่าไท่จวินพูดจบก็ให้ซื่อฮว่าประคองลุกจากตั่งนุ่ม เซียวซย่ากับเซียวเหิงที่ทราบข่าวเข้ามาย้ายคุณชายรองจากเตียงไปที่ตั่งนุ่ม สาวใช้ยกน้ำเข้ามาและเริ่มทำความสะอาด

เซียวอวิ้นที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ประคองเหล่าไท่จวินที่ลุกขึ้นไปนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอ่ยว่า “ท่านย่า เห็นทีพี่รองจะกินอะไรไม่ลงจริงๆ แม้จะตามหมอหลวงหลี่มาแล้ว แต่กว่าหมอหลวงหลี่จะออกจากวังก็ต้องใช้เวลา ร้านยาอี๋ชุนอยู่ใกล้กับคฤหาสน์เรา ยาที่นั่นเป็นหนึ่งในใต้หล้า ท่านย่าไปเชิญหลงจู๊ที่ร้านยาอี๋ชุนมาก่อนดีกว่า วิชาแพทย์ของเขาแม้จะไม่เท่าเซียนปรุงยา แต่ก็มีชื่อเสียงอยู่มาก ให้เขามาตรวจดูที่นี่ ถึงอย่างไรก็ดีกว่ารอเฉยๆ”

ฟังคำเซียวอวิ้นแล้ว เหล่าไท่จวินก็พยักหน้า “อวิ้นเอ๋อร์พูดถูก ให้หมอหลวงหลี่ตรวจรักษาจนชิน พอร้อนใจจึงลืมร้านยาอี๋ชุนไป ยาของร้านยาอี๋ชุนยอดเยี่ยม สองปีมานี้ก็โด่งดังในต้าฉีมากด้วย เด็กๆ!”

เซียวอวิ้นได้ยินเหล่าไท่จวินเรียกคนจึงรีบพูดว่า “ท่านย่า ช้าก่อน อวิ้นเอ๋อร์ได้ยินมาว่าร้านยาอี๋ชุนไม่คบหาสมาคมกับผู้สูงศักดิ์มาแต่ไหนแต่ไร หนึ่งปีมานี้ แม้บิดาจะพยายามอยู่หลายครั้ง แต่กลับมิอาจคบหากับร้านยาอี๋ชุนได้ ไปซื้อยายังพอได้ แต่หากจะเชิญคนย่อมมิอาจส่งข้ารับใช้ไปส่งเดช ต้องหาคนที่พอมีฐานะหน่อย ถึงอย่างไรตอนนี้อำนาจของร้านยาอี๋ชุนก็ไม่ด้อยไปกว่าเรา”

“อวิ้นเอ๋อร์พูดถูก ได้ ให้พ่อบ้านเต๋อเดินทางไปด้วยตนเองก็แล้วกัน!”

โปรดติดตามตอนต่อไป…