ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

บทที่ 9

นายท่านใหญ่กับเหล่าไท่จวินนั่งอยู่ในห้องของเซียวจวิ้น มองเขาอาเจียนครั้งแล้วครั้งเล่าจนหน้ามืดตาลายด้วยความปวดใจ อาเจียนจนน้ำดีออกมาแล้ว นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว แม้จะทำตามคำแนะนำของหมอหลวงหลี่ ป้อนน้ำให้เขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เซียวจวิ้นก็ยังอาเจียนออกมาอยู่ดี

หมอหลวงหลี่ที่อยู่ด้านข้างเห็นแล้วส่ายหน้า เห็นหมอหลวงหลี่ส่ายหน้า นายท่านใหญ่ถึงกับหัวใจจมดิ่ง มองเหล่าไท่จวิน เห็นนางขมวดคิ้วมุ่นเช่นกัน เขาจึงรีบสั่งให้สาวใช้เข้ามาเก็บกวาด ทำไม้ทำมือกับหมอหลวงหลี่แล้วเอ่ยว่า “ท่านหมอหลวง เชิญออกมาคุยกันหน่อยเถอะ”

หมอหลวงหลี่เห็นแล้วรีบผงกศีรษะ เห็นนายท่านใหญ่ลุกขึ้นก็รีบเดินตามออกไป ซื่อฮว่าประคองเหล่าไท่จวินเดินตามมา

ทุกคนเข้าไปในห้องโถง นั่งลงเรียบร้อย ยกน้ำชาเข้ามาใหม่ ไล่ข้ารับใช้ออกไปแล้ว นายท่านใหญ่จึงเอ่ยปากถาม “ท่านหมอหลวง ตามความเห็นของท่าน อาการของจวิ้นเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”

“นายท่านสกุลเซียว อาการของคุณชายรองไม่ดีนัก ข้าเป็นหมอมาหลายปียังไม่เคยเห็นอาการเช่นนี้มาก่อน เดิมทีคุณชายรองแค่บาดแผลภายนอกอักเสบ ทำให้เป็นไข้ ดูแผลที่มือของคุณชายรองแล้ว พบว่ามีร่องรอยของการสมานตัวอยู่ คิดว่าก่อนหน้านี้คงรักษาได้ทันท่วงที ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ไม่รู้เหตุใดอาการจึงแย่ลง น่าจะเกี่ยวกับการกินอาหารไม่ลงกระมัง”

ฟังคำหมอหลวงแล้วเหล่าไท่จวินก็เศร้าใจ ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจภายหลังยิ่งนัก ต่อให้โมโหเพียงใดก็ควรรอให้ร่างกายจวิ้นเอ๋อร์ฟื้นฟูขึ้นก่อนแล้วค่อยจัดการกับหลี่เมิ่งซี น่าเสียดายที่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้ ครุ่นคิดเนิ่นนาน สุดท้ายก็ตัดสินใจเล่าเรื่องของเซียวจวิ้นให้หมอหลวงฟังง่ายๆ และถามว่า “ท่านหมอหลวงคิดว่ายังมีหนทางอื่นใดอีกหรือไม่”

หมอหลวงหลี่ฟังที่เหล่าไท่จวินเล่าแล้ว ส่ายหน้าก่อนจะตอบว่า “ตามความเห็นของข้า อาการของคุณชายรองเกิดจากปมปัญหาในใจ เลือดลมหมุนเวียนไม่สะดวก ที่สำคัญกว่านั้นคือตัวเขาเองไม่มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อให้มียารักษาก็ช่วยอะไรไม่ได้ ภาษิตว่าโรคทางใจต้องรักษาด้วยยาทางใจ โรคของคุณชายรองน่าจะต้องแก้ที่ปมปัญหาในใจเขาก่อน”

เหล่าไท่จวินฟังแล้วตาเป็นประกาย นางถามว่า “ตามความเห็นของท่านหมอหลวง หากปมในใจของจวิ้นเอ๋อร์คลี่คลายก็จะช่วยเขาได้หรือ”

“คลี่คลายปมในใจแล้ว คงทำให้คนป่วยมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป บางทีสถานการณ์อาจพลิกผัน เหล่าไท่จวินสามารถลองดูได้ แต่ก็พูดยากเหมือนกัน อาการของคุณชายรองแปลกประหลาดเกินไป หากยังกินอะไรไม่ลงต่อไปเช่นนี้ เกรงว่าอยากหายดีคงเป็นเรื่องยาก”

“มียาอะไรทำให้จวิ้นเอ๋อร์หยุดอาเจียนได้บ้างหรือไม่” นายท่านใหญ่ถามขึ้นอย่างไม่ยอมหมดหวัง

“ยาดีเพียงใดก็ต้องกินให้ลงเสียก่อน คุณชายรองไม่ได้ป่วยหนัก แต่ประเด็นสำคัญคือกินอะไรไม่ลง เป็นเรื่องที่น่าลำบากใจโดยแท้”

“มีหนทางใดสามารถทำให้คุณชายรองกินอาหารได้บ้าง ถ้ากินอาหารลงก็จะดีขึ้นเอง”

“นายท่านสกุลเซียวพูดถูกอย่างยิ่ง โรคของคุณชายรองยากตรงนี้แหละ หากหมอหลวงหูยังมีชีวิตอยู่ก็คงดี”

“หมอหลวงหู?”