ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

“อะไรนะ! ซีเอ๋อร์ใจดำไร้ความปรานีถึงเพียงนี้เชียวรึ!” นายท่านใหญ่ได้ยินดังนั้นก็โมโหลุกพรวดขึ้นทันที เอ่ยขัดคำพูดของหงจู ให้อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าซีเอ๋อร์ที่ปกติเป็นคนรู้หลักการรู้มารยาทจะเอ่ยวาจาไร้เยื่อใยเช่นนี้ออกมาได้

เห็นนายท่านใหญ่โมโห หงจูตกใจจนกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงไป แล้วมองนายท่านใหญ่อย่างกล้าๆ กลัวๆ

ได้ยินน้ำเสียงที่ไม่ดีนักของบิดา เซียวจวิ้นจึงลืมตา สีหน้าสุขุมอย่างน่าแปลก ดิ้นรนหมายจะลุกขึ้น แต่น่าเสียดายที่ร่างกายไม่มีแรงแม้แต่น้อย สองมือยันเตียงอยู่นาน ทว่าทำอย่างไรก็ลุกไม่ขึ้น

หงซิ่งเห็นท่าทางของเซียวจวิ้นแล้วกำลังจะก้าวเข้าไป ได้ยินเหล่าไท่จวินพูดขึ้นมาก่อนว่า “จวิ้นเอ๋อร์ต้องการอะไรแค่พูดมาก็พอ เจ้าร่างกายอ่อนแอ อย่าวุ่นวายอีกเลย นอนลงเถอะ”

เซียวจวิ้นหลับตาลง เหมือนกำลังรวบรวมกำลัง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงลืมตา พรูลมหายใจยาวและพูดว่า “จวิ้นเอ๋อร์อกตัญญู ทำให้ท่านย่ากับบิดาเป็นกังวล จวิ้นเอ๋อร์ก็อยากหายดีเร็วๆ เพียงแต่จวิ้นเอ๋อร์…จวิ้นเอ๋อร์เกรงว่าครั้งนี้จะไม่ไหวแล้วจริงๆ ท่านย่ากับบิดาถือเสียว่าไม่เคยให้กำเนิดและเลี้ยงดูจวิ้นเอ๋อร์เถอะ! จวิ้นเอ๋อร์ควรจากไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว ได้มีชีวิตอยู่มาอีกสองปี จวิ้นเอ๋อร์ก็พอใจแล้ว ความปรารถนาเดียวของจวิ้นเอ๋อร์คือขอท่านย่ากับบิดาโปรดเห็นแก่จวิ้นเอ๋อร์ อย่าสร้างความลำบากใจให้ซีเอ๋อร์ ปล่อยนางออกจากคฤหาสน์อย่างปลอดภัยเถอะขอรับ”

เซียวจวิ้นพูดถึงตรงนี้ก็หอบหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “จวิ้นเอ๋อร์กับซีเอ๋อร์ตัดขาดกันนานแล้ว เพียงแต่มือมีแผลอยู่จึงไม่อาจเขียนหนังสือหย่าได้ จวิ้นเอ๋อร์ไม่อยากรอให้แผลหายดีอีกแล้ว ขอท่านย่ากับบิดาเป็นพยาน จวิ้นเอ๋อร์พูดแล้วให้หงจูเขียนหนังสือหย่าแทน ปล่อยซีเอ๋อร์จากไปขอรับ หงจู…เตรียมหมึกพู่กัน”

เซียวจวิ้นต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจึงเอ่ยคำพูดทั้งหมดออกมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น จากนั้นก็นอนหอบหายใจอย่างหมดแรง

ทุกคนในห้องได้ยินแล้วต่างตกตะลึงยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น หงจูมองเหล่าไท่จวินอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำตามคำสั่งของคุณชายรองไปเตรียมหมึกพู่กันดีหรือไม่

นานครู่ใหญ่ นายท่านใหญ่ที่ลุกขึ้นนานแล้วจึงดึงสติกลับมาได้ เขาเดินสองก้าวไปที่ข้างเตียง มองเซียวจวิ้นแล้วเอ่ยว่า “ข้าว่าจวิ้นเอ๋อร์ป่วยจนเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ ข้ากับท่านย่าเจ้ายังแข็งแรง เจ้าอายุยังน้อยไฉนจึงมาพูดเรื่องตายตอนนี้เล่า ใต้หล้านี้ไม่มีสะพานใดที่ข้ามไปไม่ได้* สองปีก่อนจวิ้นเอ๋อร์เจอเคราะห์หนักเช่นนั้นยังไม่ตาย ครั้งนี้ก็ต้องผ่านพ้นไปได้เช่นกัน!”

“บิดา…”

“จวิ้นเอ๋อร์ เจ้าฟังนะ จะเขียนหนังสือหย่าก็รอให้เจ้าหายดีและเขียนเองเถอะ หากเจ้ากล้าจากไปเช่นนี้ ซีเอ๋อร์ย่อมได้แต่แบกฐานะแม่ม่ายช่วยแสดงความกตัญญูแทนเจ้าอยู่ในสกุลเซียวไปชั่วชีวิตแน่ อย่าได้หวังจะออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวแม้แต่ครึ่งก้าวเลย หากเจ้าหวังดีต่อซีเอ๋อร์ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ส่งนางออกจากคฤหาสน์ด้วยตนเอง!”

“บิดา…” ฟังคำพูดของนายท่านใหญ่แล้วเซียวจวิ้นพลันร้อนใจ เขาร้องเรียกบิดาก่อนจะเป็นลมไป

“จวิ้นเอ๋อร์! จวิ้นเอ๋อร์!”

“คุณชายรอง! คุณชายรอง!”

ห้องของเซียวจวิ้นชุลมุนวุ่นวายอีกครั้ง

ติดตามต่อได้ในเล่ม…