ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 1 ตอนที่ 3

ตามธรรมเนียม เวลาบุรุษแต่งภรรยาเอกต้องอยู่ในห้องกับภรรยาเอกให้ครบเจ็ดวัน จึงจะเริ่มหมุนเวียนไปอยู่กับอนุทั้งหลาย แต่งอนุโดยทั่วไปยังต้องอยู่กับอนุสามวันเสียด้วยซ้ำ แต่เขาเพิ่งแต่งงานเป็นคืนที่สองก็จะไปเรือนอนุเสียแล้ว เท่ากับเป็นการตบหน้าภรรยาอย่างแรง แล้วพรุ่งนี้อนุทั้งหลายจะมองสะใภ้รองผู้นี้เช่นไร ทั้งยังคิดขึ้นได้ว่าหากคืนนี้ไปเรือนของหลี่อี๋เหนียงจริง พรุ่งนี้คงไม่อาจชี้แจงกับเหล่าไท่จวินได้แน่ มองดวงหน้างดงามล้ำเลิศของหลี่เมิ่งซีแล้ว ในใจก็บังเกิดความละอาย ดังนั้นหลังกินอาหารเสร็จแล้วจึงไม่ได้ออกไปทันที แต่ยังคงนั่งดื่มน้ำชาอยู่ตรงนั้น รอให้หลี่เมิ่งซีพูดกับเขา คุยไปคุยมานางก็จะรั้งเขาให้อยู่ที่นี่เอง ส่วนทางหลี่อี๋เหนียงก็แค่เป็นการผิดสัญญาเท่านั้น ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงอนุคนหนึ่ง แค่มอบของให้เล็กน้อย หรือเอาใจสักหน่อยก็ไม่มีอะไรแล้ว

ดื่มน้ำชาพลางมองหลี่เมิ่งซีเลือกลวดลายอย่างสุขุมเยือกเย็น ไม่รู้เพราะเหตุใด เขายิ่งเห็นสีหน้าเรียบเฉยของนางก็ยิ่งโมโห โทสะที่เพิ่งบรรเทาลงไปพลันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง นางมิใช่ชาวต้าฉีหรือไร ไม่เข้าใจหรือว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ของเขามีความหมายอย่างไรกับนาง ยังไม่มาขอร้องเขาให้อยู่ต่อแต่โดยดีอีก ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น

เขาเดาถูกเสียด้วย หลี่เมิ่งซีมิใช่ชาวต้าฉีจริงๆ นี่นา

ยิ่งโมโห เขาก็ยิ่งคิดถึงข้อเสียของนาง คิดถึงเรื่องที่หลี่อี๋เหนียงเล่าให้ฟังตอนบ่ายว่าเมิ่งซีร้ายกาจเพียงใด กลั่นแกล้งพวกนางตอนยกน้ำชาอย่างไรบ้าง จากนั้นก็คิดถึงผ้าพรหมจารีเมื่อเช้าอีกครั้ง ความรังเกียจผุดขึ้นในใจ เขาวางถ้วยชาลงกะทันหัน ลุกขึ้นและเดินออกไป

“หงจู หงอวี้ ปรนนิบัติสะใภ้รองของพวกเจ้าเข้านอนแต่หัววันเถอะ!”

“คุณชายรองจะออกไปหรือเจ้าคะ” หงจูรีบถาม

“คุณชายรองค่อยๆ เดิน” หลี่เมิ่งซีวางลวดลายในมือ ลุกขึ้นส่งเซียวจวิ้นพลางพูด

หงอวี้วางลวดลายในมือเช่นกัน ก่อนจะเดินเข้าไปหมายประคองเซียวจวิ้น

เซียวจวิ้นกลับสะบัดมือ “ไม่ต้อง ปรนนิบัติสะใภ้รองของพวกเจ้าให้ดี!”

เหนื่อยมาทั้งวัน หลี่เมิ่งซีหลับตาพิงขอบถังไม้ ฟังเสียงฝีเท้าของหงจูยุ่งง่วนอยู่นอกฉากบังลม คิดในใจ ถึงอย่างไรหงจูก็ไม่ใช่คนของตน อย่าเห็นว่าวันนี้นางคอยตักเตือนตนอยู่ข้างๆ ไม่ได้หยุด แต่หากตนคิดจะทำอะไรขึ้นมาจริงๆ หรือประพฤติตัวออกนอกลู่นอกทาง เซียวจวิ้นย่อมต้องรู้ทันทีแน่ ทางที่ดีต้องเร่งบ่มเพาะคนที่จะจงรักภักดีกับตนเท่านั้นไว้ข้างกายโดยเร็วที่สุด

วันนี้เหล่าอี๋เหนียงมาคารวะน้ำชา ทุกคนล้วนมีสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายสองคน แต่เหตุใดจึงไม่ได้ส่งสาวใช้มาให้นางเล่า นายหญิงใหญ่ลืมหรือ

ตามหลักหลี่เมิ่งซีควรพาสาวใช้ประจำตัวกับแม่นมมาจากบ้านเดิม แต่หนึ่งคือนางกลัวว่าเรื่องที่ตนเป็นวิญญาณทะลุมิติจะถูกสาวใช้ประจำตัวจับได้ อีกอย่างเดิมทีเป็นการแต่งงานเสริมมงคล แต่งมาแล้วคุณชายรองจะมีชีวิตอยู่อีกนานเท่าไรก็ยังไม่รู้ ดังนั้นจึงปฏิเสธฮูหยินใหญ่ไปว่าไม่ต้อง เนื่องจากนายท่านสกุลหลี่รักใคร่มารดาบังเกิดเกล้าของหลี่เมิ่งซีมาก ฮูหยินใหญ่จึงชิงชังนางแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ครั้งนี้ด้วยเกรงว่าบุตรสาวตนแต่งมาแล้วจะเป็นม่าย จึงให้หลี่เมิ่งซีแต่งงานแทน แต่ก็เกรงว่าหากคุณชายรองสกุลเซียวถูกเสริมมงคลจนหายดี หลี่เมิ่งซีย่อมได้กำไรไป ไม่ว่าคิดอย่างไรในใจก็ไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นหลี่เมิ่งซีก็ยิ่งรู้สึกขัดตา อยากให้นางมีชีวิตย่ำแย่มากที่สุด เมื่อหลี่เมิ่งซีบอกว่าไม่ต้องการ นางจึงฉวยเอาเรื่องนี้มาเป็นเหตุผล ส่วนจ้าวอี๋เหนียงแม้จะรักใคร่บุตรสาว และเกรงว่าบุตรสาวออกเรือนไปแล้วจะถูกรังแกถ้าไม่มีคนของตนเองข้างกาย แต่ในเมื่อฮูหยินใหญ่มีคำสั่งแล้ว นางจึงได้แต่โมโหทว่าไม่กล้าปริปาก ได้แต่ลอบปาดน้ำตาลับๆ

จะบ่มเพาะคนของตนเอง ดีที่สุดคือซื้อมาใหม่ เบื้องหลังสะอาดเหมือนกระดาษขาว แม้ยังต้องอบรมสั่งสอน อีกทั้งไม่รู้ว่าจะจงรักภักดีหรือไม่ แต่สาวใช้ที่ถูกส่งมาก็ไม่แน่อาจเป็นคนของเรือนหลังนั้น หากให้คนเช่นนี้รับใช้อยู่ข้างกาย นางมิต้องระมัดระวังตัวทุกวันราวอยู่กับโจรหรือ ไม่ต้องรอให้เกิดอันใดขึ้นหรอก คงจะเหนื่อยตายเพราะหัวใจล้มเหลวเสียก่อน เพียงแต่ไม่รู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้มีกฎเกณฑ์ในการเลือกสาวใช้อย่างไร นางต้องหาวิธีการ และต้องซื้อสาวใช้สักสองสามคนเข้ามาอยู่ในเรือนของตนเองให้ได้

หลี่เมิ่งซีขมวดคิ้วมุ่น ขบคิดอยู่นานก็ยังหาวิธีดีๆ ไม่ได้ หากเซียวจวิ้นดีต่อนาง อย่างน้อยก็ยังสามารถไปขอร้องเขาได้ แต่ดูจากเหตุการณ์วันนี้แล้ว…ไม่มีทาง

หงจูเห็นด้านในไม่มีความเคลื่อนไหวอยู่นานจึงเดินเข้ามา แล้วก็เห็นหลี่เมิ่งซีหลับตาเอนกายอยู่ในถังไม้ คิดว่าหลับไปแล้วจึงพูดข้างหูนางเบาๆ “สะใภ้รอง ท่านแช่ตัวนานแล้ว รีบออกมาเถอะเจ้าค่ะ น้ำเย็นหมดแล้ว ระวังจะเป็นหวัดเอาได้!”

คิดไม่ออกจริงๆ ก็อย่าคิดเลย ยังมีเวลาอีกมาก วันหน้าค่อยๆ คิดแล้วกัน หลี่เมิ่งซีลุกขึ้นในที่สุด

“วันนี้สะใภ้รองน่าจะรั้งคุณชายรองไว้หน่อยนะเจ้าคะ ตามกฎธรรมเนียม เจ็ดวันให้หลังคุณชายรองถึงจะไปเรือนอนุได้” หงจูปรนนิบัติหลี่เมิ่งซีสวมเสื้อผ้าพลางพูด

หลี่เมิ่งซีหมุนตัวให้หงจูช่วยเช็ดผมให้โดยไม่ตอบอะไร คิดในใจว่า เมื่อไม่มีรัก ชะตาย่อมลิขิตแล้วว่าข้าไม่อาจแทรกตัวเข้าไปในชีวิตของเขาได้ แม้รั้งตัวเขาไว้ได้ แต่กลับรั้งหัวใจไว้ไม่อยู่ จะให้ทำอย่างไรได้เล่า

(ตอนต่อไปพบกันวันที่ 19 มีนาคม)