ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 1 ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

อี๋เหนียงทั้งสามก้าวขึ้นมาคารวะคุณชายรองกับสะใภ้รองและยืนแยกอยู่สองฝั่ง เซียวจวิ้นเห็นหลี่อี๋เหนียงไม่มาจึงลอบคิดว่า เรื่องเมื่อวานข้ากับหลี่อี๋เหนียงก็ทำเกินไป ตอนนี้หลี่อี๋เหนียงยังไม่มาคารวะอีก แม้จะบาดเจ็บก็สมควรส่งคนมาแจ้งถึงจะถูก นี่มิเท่ากับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เห็นภรรยาเอกอยู่ในสายตาหรือไร หยิ่งยโสเพราะเห็นว่าเป็นคนโปรดหรอกหรือ

ที่แท้เขายังไม่รู้ว่าหลี่อี๋เหนียงถูกขังอยู่ เมื่อวานตอนบ่ายเขาอาศัยช่วงที่หลี่เมิ่งซีไม่อยู่ ให้หงอวี้นำยารักษาบาดแผลชั้นดีไปมอบให้หลี่อี๋เหนียง เพียงแต่ภายหลังเหล่าไท่จวินมาเยี่ยมเสียก่อน หลังจากหงอวี้กลับมา เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ด้วยเกรงว่าหลี่เมิ่งซีจะตำหนิหลี่อี๋เหนียงจึงหันไปถามอี๋เหนียงใหญ่เสียงเฉียบ “วันนี้หลี่อี๋เหนียงเป็นอันใด ไม่มาคารวะก็ไม่รู้จักส่งคนมาแจ้งหน่อยรึ ไม่รู้กฎธรรมเนียมแม้แต่น้อย!” น้ำเสียงเซียวจวิ้นฟังดูเฉียบขาด แต่ในใจกลับปกป้องหลี่อี๋เหนียง ในเมื่อเขาถามแล้ว หลี่เมิ่งซีย่อมไม่สะดวกจะก้าวก่ายถามไถ่เรื่องนี้อีก เขาแสร้งทำทีตำหนิอีกสองสามคำ เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว หลี่เมิ่งซีไม่อาจถือโอกาสนี้อาละวาดทำให้หลี่อี๋เหนียงต้องลำบากอีกได้

เรื่องภายในเรือน เดิมทีควรให้นางที่เป็นนายหญิงเป็นคนลงโทษ แต่เซียวจวิ้นกลับตำหนิออกมาโดยไม่แยกแยะเช่นนี้ คนโง่ก็เข้าใจอุบายของเขา หลี่เมิ่งซีฟังแล้วก็คิดในใจ มาปกป้องอนุรักของตนเองจริงๆ เสียด้วย เดิมทีนางคิดว่าเหล่าไท่จวินลงโทษหนักพอแล้ว วันนี้จึงไม่คิดจะเอาความหลี่อี๋เหนียง แต่พอเห็นเซียวจวิ้นเป็นเช่นนี้ ในใจก็ยังขุ่นมัวมากอยู่ดี ในเมื่อเขาเอ่ยปากออกมาแล้ว นางจะนั่งเงียบเพื่อชมความครึกครื้นอยู่ตรงนี้

อี๋เหนียงใหญ่เห็นสะใภ้รองนั่งสง่างามอยู่ตรงนั้นเหมือนพระพุทธรูป ไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไร คุณชายรองก็กำลังมองตนอยู่ อี๋เหนียงใหญ่จึงได้แต่ก้าวออกไป “เมื่อวานคุณชายรองหมดสติไปจึงยังไม่รู้ หลี่อี๋เหนียงถูกขังอยู่ตลอดเจ้าค่ะ รอการลงโทษจากเหล่าไท่จวิน”

เซียวจวิ้นกับหลี่เมิ่งซีได้ยินคำพูดนี้เข้าต่างก็มองหน้ากันอย่างตกตะลึง ทั้งสองลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว เดิมยังคิดว่าหลี่อี๋เหนียงเพียงพักฟื้นอยู่ในเรือนของตนเสียอีก

ตามหลักตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรแล้ว วันนี้ตอนหลี่เมิ่งซีไปคารวะเหล่าไท่จวินตอนเช้าก็ควรขอร้องเหล่าไท่จวินให้ปล่อยตัวหลี่อี๋เหนียงออกมาจึงจะถูก อย่างไรเรื่องของอี๋เหนียงก็เป็นเรื่องภายในเรือน ควรให้สะใภ้รองเป็นผู้ลงโทษ และมีเพียงสะใภ้รองเท่านั้นที่ออกหน้าได้ ตัวเขาเองย่อมไม่สะดวกที่จะขอร้อง ทั้งยังไม่สามารถขอร้องแทนได้

ครั้นคิดว่านี่มิใช่เรื่องที่เขาควรยุ่ง เขาไม่สะดวกจะออกหน้า สายตาจึงเลื่อนไปยังหลี่เมิ่งซีที่อยู่ข้างๆ กลับเห็นนางนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจบังเกิดโทสะขึ้นขุมหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งยังโวยวายไม่ได้ ใบหน้าเซียวจวิ้นพลันบึ้งตึง แต่เขากลับลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่ใครเป็นคนร้อนใจก้าวก่ายเรื่องภายในเรือน บีบให้หลี่เมิ่งซีต้องปิดปาก

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเมิ่งซีจะลืมเรื่องนี้ แม้เขาจะหมดสติไป แต่นางยังมีสติดีมาก เขาคิดว่านี่เป็นความจงใจของหลี่เมิ่งซี นางคงจะใช้โอกาสนี้แก้แค้นหลี่อี๋เหนียง สะใภ้รองผู้นี้มีความคิดจิตใจที่ชั่วร้ายเกินไปแล้ว