ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 5

ไม่ได้มาคารวะผู้ใหญ่หลายวันเช่นนี้ นางเดาได้แต่แรกแล้วว่าจางซิ่วกับนายหญิงใหญ่ต้องหาเรื่องนางแน่นอน วันนี้มาคารวะก็ทำใจแล้วว่าจะถูกหย่า เดิมทีเมื่อวานจะพูดกับจือชิว จือชุน แต่เห็นท่าทางตกใจของพวกนางตอนได้ยินนางพูดถึงเรื่อง ‘ยินยอมหย่า’ แล้วจึงล้มเลิกความคิดที่จะบอกพวกนางไปเสีย คิดว่าทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว พวกนางก็จะยอมรับเอง

ดังนั้นเมื่อวันนี้จางซิ่วกับนายหญิงใหญ่พูดถึง นางจึงผลักเรือตามน้ำ ยอมรับความผิดทั้งหมดอย่างสุขุม ยามนี้เห็นบ่าวหญิงสูงวัยเข้ามาลากตัวจือชิวไปจะตบปาก นางก็ลอบนึกเสียใจภายหลังว่าเหตุใดจึงคิดไม่ถึงว่าเด็กที่จงรักภักดีคนนี้จะก้าวออกมาในเวลานี้และโต้แย้งแทนนางโดยไม่คิดชีวิต

หากรู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ เมื่อวานควรจะพูดออกมา เตรียมการและปรับความคิดนางเสียก่อน

บ่าวหญิงสูงวัยลากตัวจือชิวขึ้นมาจะตบปาก หลี่เมิ่งซีตกใจ นางทำได้แค่คุกเข่ามองดูอยู่ตรงนั้นอย่างปวดใจ ยามนี้นางจะเอ่ยปากขอร้องไม่ได้เด็ดขาด หากเอ่ยปากจือชิวมีแต่จะถูกลงโทษหนักขึ้น

การที่จือชิวถูกลงโทษทำให้หลี่เมิ่งซีอกสั่นขวัญผวา นางวางแผนออกจากคฤหาสน์มาตลอด แต่กลับตกหล่นเรื่องใหญ่ไปเรื่องหนึ่ง ทันทีที่นางถูกหย่าแล้ว เหล่าไท่จวินจะยอมให้นางพาสาวใช้ทั้งสี่ไปด้วยหรือ

แม้เหล่าไท่จวินจะยินยอม แต่เรื่องนักพรตเมื่อตอนนั้นทำให้นายหญิงใหญ่กับจางซิ่วผูกใจแค้นสาวใช้ทั้งสี่ไปแล้ว ด้วยนิสัยของนายหญิงใหญ่ หย่านางแล้วต้องไม่ยอมละเว้นสาวใช้สี่คนนี้แน่ สัญญาขายตัวของพวกนางล้วนอยู่ในกำมือของนายหญิงใหญ่!

ครั้นเห็นบ่าวหญิงสูงวัยทั้งหลายเงื้อมือขึ้นจะฟาดลงมา ขณะที่หลี่เมิ่งซีรู้สึกจนปัญญาก็ได้ยินนายท่านใหญ่ตะโกนว่า “หยุดนะ!”

เมื่อครู่นายท่านใหญ่ก็ตกใจเช่นกัน การตำหนิของนายหญิงใหญ่ไร้เหตุผลเกินไป ขอเพียงหลี่เมิ่งซีไม่ยอมรับ บอกว่าเหล่าไท่จวินอนุญาต เขากับเหล่าไท่จวินย่อมสามารถรับมือกับเรื่องนี้ได้ อย่างมากก็ตำหนินางไม่กี่คำเท่านั้น

แต่ตอนนี้นางกลับพูดเองว่าป่วยไม่หนัก ทั้งยังไม่มาคารวะ ยอมรับว่าตนเองฝ่าฝืนกฎเจ็ดออก ทำให้เขากับเหล่าไท่จวินมิอาจเอ่ยปากช่วยอะไรได้ เขาเองก็รู้อุบายเล็กน้อยของนายหญิงใหญ่ แต่อย่างไรเขาก็ไม่ชอบจางซิ่วอยู่ดี หากไม่เพราะเหตุการณ์ครั้งก่อนคับขัน เขาย่อมไม่มีทางเห็นด้วยให้แต่งจางซิ่วเข้าบ้านแน่

เห็นหลี่เมิ่งซียอมรับ ขณะรู้สึกจนใจ การชี้แจงของจือชิวก็ทำให้เขาโล่งอก กำลังคิดว่าจะช่วยพูดแทนลูกสะใภ้ที่โง่เขลาผู้นี้อย่างไร นายหญิงใหญ่ก็จะลงโทษจือชิวเสียแล้ว เรื่องนี้ทำให้เขาไม่พอใจนายหญิงใหญ่มาก มารดายังนั่งอยู่ตรงนี้แท้ๆ

เห็นนายท่านใหญ่โมโห บ่าวหญิงสูงวัยไหนเลยจะกล้าลงมือ พวกนางรีบปล่อยตัวจือชิวและถอยหลบไปด้านข้าง จือชิวจึงถือโอกาสนี้คลานไปข้างกายหลี่เมิ่งซี

“หลายวันก่อนซีเอ๋อร์กระอักเลือด มารดาอนุญาตให้นางไม่ต้องมาคารวะผู้ใหญ่จริงๆ ฮูหยินอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ทุกอย่างให้มารดาเป็นคนตัดสินใจเถอะ”

นายหญิงใหญ่เห็นนายท่านใหญ่เอ่ยปากก็มองเขาอย่างขุ่นเคืองแวบหนึ่งแล้วหุบปาก ยามอยู่ต่อหน้าสามีและแม่สามี นางไม่มีสิทธิ์จะพูดอะไรจริงๆ

นานครู่ใหญ่ เหล่าไท่จวินที่ตีหน้าขรึมอยู่นานจึงเอ่ยปาก “ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีกฎธรรมเนียมมากมายถึงเพียงนั้นหรอก ซีเอ๋อร์ป่วยไม่มาคารวะ เดิมทีข้าเป็นคนอนุญาตเอง ครั้งนี้เห็นว่าซีเอ๋อร์อายุยังน้อยก็แล้วไปเถอะ ครั้งหน้าซีเอ๋อร์จะโอหังเช่นนี้อีกไม่ได้!”

หลี่เมิ่งซีฟังแล้วโล่งอก โขกศีรษะขอบคุณ

เหล่าไท่จวินมองจือชิวแล้วพูด “เจ้านายคุยกัน บ่าวมีสิทธิ์สอดปากเสียที่ไหน วันนี้จือชิวไม่รู้ธรรมเนียมมารยาท เห็นแก่ที่เจ้าทำเพื่อเจ้านาย การลงโทษทางร่างกายละเว้นไป แต่จะปรับเบี้ยรายเดือนเจ้าสองเดือน ไปเรียนรู้ธรรมเนียมมารยาทอีกครึ่งเดือน”

จือชิวฟังแล้วรีบโขกศีรษะขอบคุณ

คลื่นลมครั้งนี้กำลังจะผ่านพ้นไปอย่างง่ายดายด้วยการรับส่งกันไปมาระหว่างนายท่านใหญ่กับเหล่าไท่จวิน

จางซิ่วที่นั่งอยู่ด้านข้างจึงร้อนใจ โอกาสที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้กลับถูกนายท่านใหญ่ก่อกวนจนล้มเหลว ท่าทีไม่ชัดเจนของเหล่าไท่จวินยิ่งทำให้นางงุนงง ทั้งที่หลายวันนี้เหล่าไท่จวินคิดจะแต่งนางเข้าสกุลมาตลอด ทว่านางไม่มีเวลาพอให้คิดเรื่องพวกนี้แล้ว

หันไปมองเซียวจวิ้น ยังดีที่เซียวจวิ้นก็ไม่พอใจเรื่องนี้เช่นกัน เขานั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดจา ทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นของนางสงบลงได้บ้าง มารดาเคยบอกนางว่าเรื่องของตนเองต้องไขว่คว้ามาด้วยตนเอง คิดเช่นนี้แล้วจึงมองเซียวจวิ้นก่อนจะถามว่า “ซิ่วเอ๋อร์ได้ยินว่าพี่ชายเชิญหมอมาตรวจชีพจรให้พี่สะใภ้ ไม่ทราบว่าหมอว่าอย่างไรบ้าง”

ในความคิดของจางซิ่ว เซียวจวิ้นแค่ต้องการโอกาสอันเหมาะสมเท่านั้น นางเอ่ยออกมาตอนนี้ เซียวจวิ้นย่อมถือโอกาสนี้พูดถึงผลการวินิจฉัยของหมอวันก่อนได้ เปิดโปงเรื่องที่หลี่เมิ่งซีแกล้งป่วยและไม่มาคารวะผู้ใหญ่ แม้เหล่าไท่จวินจะเป็นฝ่ายอนุญาตก่อน แต่เรื่องที่หลี่เมิ่งซีแกล้งป่วยถือเป็นเรื่องร้ายแรง ต่อให้นายท่านใหญ่คอยปกป้องก็มิอาจต้านทานหลักฐานที่หนักแน่นชัดเจนได้

จางซิ่วพูดจบ ดวงตาอ่อนโยนดุจสายน้ำก็มองเซียวจวิ้นอย่างเขินอาย สะพานนี้นางทอดวางให้เขาแล้ว ส่วนเรื่องที่จะข้ามไปอย่างไรนั้น พี่ชาย ชีวิตที่มีความสุขของพวกเราในวันข้างหน้าล้วนขึ้นอยู่กับท่านแล้ว!