ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 3 ตอนที่ 6

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เซียวเหิงจึงสืบดูครั้งแล้วครั้งเล่าว่าคนที่สั่งให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับมีรูปร่างหน้าตาและลักษณะเด่นอย่างไร หมายคาดเดาดูว่าเป็นคนของใคร ทว่าคนพวกนั้นกลับบอกเพียงว่าคนผู้นั้นถือป้ายหยกเฉพาะของคฤหาสน์สกุลเซียวและอ้างชื่อสกุลเซียว นอกจากนี้แล้วก็ไม่ยอมบอกอะไรอีกเลย”

เซียวซย่าพูดถึงตรงนี้ก็เหลือบมองเซียวจวิ้นแวบหนึ่ง เห็นเขาก้มหน้าครุ่นคิดจึงพูดต่อ “บ่าวบังอาจคาดเดาว่าคนในคฤหาสน์สกุลเซียวที่กล้าทำเช่นนี้มีเพียงสามคนเท่านั้น เหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ และนายหญิงใหญ่ สามคนนี้ต่างก็รักคุณชายรองมาก ไม่มีทางทำเรื่องที่เป็นผลเสียต่อคุณชายรองแน่นอน ดังนั้นบ่าวขบคิดจนหัวแทบแตกก็ไม่เข้าใจว่าตอนที่คนผู้นั้นรู้เรื่องนี้แล้ว เหตุใดจึงไม่เปิดเผยออกมาแต่แรก ทว่ากลับปิดเป็นความลับ เพียงเพราะหน้าตาของสกุลเซียวหรือ อย่างไรเรื่องนี้ก็ขัดกับคำสอนของบรรพบุรุษ หากปิดบังไว้จริง วันใดคุณชายรองรับตำแหน่งประมุขสกุล นั่นย่อมเป็นความผิดร้ายแรงฐานหลอกลวงบรรพบุรุษ บรรพบุรุษสกุลเซียวยังเฝ้าดูอยู่บนสวรรค์นะขอรับ!”

ได้ยินคำพูดสุดท้ายของเซียวซย่าแล้ว ร่างกายของเซียวจวิ้นพลันสั่นสะท้าน เขาเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนพูดกับเซียวซย่า “ส่งคนออกไปปิดเรื่องนี้เป็นความลับเดี๋ยวนี้ บอกเซียวเหิงว่าห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก โดยเฉพาะกับเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ และนายหญิงใหญ่ จะให้พวกเขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าข้ารู้ฐานะของสะใภ้รองแล้ว”

“บ่าวรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ พอรู้เรื่องนี้แล้วจึงสั่งให้เซียวเหิงปิดปากเงียบทันที ได้ยินเซียวเหิงบอกว่าสกุลหลี่หวาดเกรงอำนาจของสกุลเซียวจึงไม่กล้าป่าวประกาศออกไป หลี่เมิ่งเฟยแลกเทียบดวงชะตากับสกุลเฉียนด้วยฐานะของลูกอนุ หลี่เมิ่งเฟยเคยอาละวาดในคฤหาสน์สกุลหลี่ด้วยเรื่องนี้มาก่อนแล้ว บอกว่านางเป็นลูกสาวสายตรงแท้ๆ กลับต้องออกเรือนด้วยฐานะลูกอนุ วันหน้าอยู่บ้านสามีจะต้องถูกรังแกเป็นแน่ โวยวายจะมาชี้แจงเรื่องนี้ที่คฤหาสน์สกุลเซียว ยืนยันฐานะบุตรสาวสายตรงของตนเอง ทำให้นายท่านหลี่โมโหจนตัดสินใจใช้กฎบ้าน แม้แต่หลี่ฮูหยินก็พลอยถูกลงโทษไปด้วย นางจึงไม่กล้าอาละวาดอีกขอรับ”

เซียวซย่าพูดถึงตรงนี้ก็กระแอมหนึ่งทีแล้วพูดต่อ “เดิมทีบ่าวประหลาดใจมาตลอด สะใภ้รองแต่งเข้ามาเกือบครึ่งปีแล้ว ไฉนบ้านเดิมจึงไม่มีคนมาหาเลย สะใภ้รองเองก็ไม่พูดเรื่องกลับบ้านเดิมเลยสักครั้ง ยามนี้มาคิดดูแล้ว เกรงว่าสกุลหลี่คงกังวลว่าหลังจากที่สะใภ้รองกลับไปแล้ว คนที่ล้อมหน้าล้อมหลังล้วนเป็นบ่าวของสกุลเซียว เมื่อบ่าวสองสกุลใกล้ชิดกัน คนเยอะปากมาก ย่อมยากที่ความจริงจะไม่เปิดเผย”

เซียวซย่าพูดจบก็เห็นเซียวจวิ้นนั่งนิ่งเหมือนไม้แกะสลัก เงียบงันไม่พูดจา เซียวซย่ารู้สึกเสียใจแทนเขา แต่เรื่องบางอย่างยังคงต้องพูด ใคร่ครวญดูแล้วจึงพูดอย่างระวัง “ชาติกำเนิดของสะใภ้รองขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ ปิดได้ชั่วคราวแต่มิอาจปิดได้ตลอดไป ถึงเวลานั้นมีเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่อยู่ เกรงว่าท่านจะตัดสินใจเองไม่ได้ คุณชายรองรีบตัดสินใจแต่เนิ่นๆ เถอะขอรับ”

“คิดไม่ถึงว่าตอนที่ซีเอ๋อร์อยู่บ้านเดิมจะลำบากเช่นนี้ มิน่าตั้งแต่แต่งเข้าสกุลเซียวมา นางถึงรักษากฎธรรมเนียมอย่างเคร่งครัด ระมัดระวังไปเสียทุกเรื่อง หลายเดือนมานี้ ข้าผิดต่อนางเสียแล้ว”

ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเซียวซย่า เซียวจวิ้นพึมพำกับตนเอง เนิ่นนานจึงมองเห็นเซียวซย่าที่ยังยืนอยู่ตรงหน้า “ไปตามเซียวเฉวียนกับเซียวกุ้ยมา ข้าจะรอพวกเขาอยู่ในห้องหนังสือ จากนั้นไปห้องบัญชีนำสัญญาขายตัวของคนในครอบครัวพวกเขาทั้งหมดมาด้วย บอกว่าข้าต้องการ อ้อ ถ้าสมุห์บัญชีถาม ให้บอกว่าข้าต้องการบ่าวพวกนี้ วันหน้าให้พวกเขาติดตามข้าและทำงานให้ข้า”

“คุณชายรอง ท่านลืมไปแล้วหรือ ก่อนหน้านี้เซียวกุ้ยกับเซียวเฉวียนถูกท่านส่งไปดูแลกิจการที่นอกคฤหาสน์ ยามนี้ไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์แล้ว ดึกป่านนี้ประตูชั้นในก็ลงกลอนแล้วด้วย มีเรื่องอะไรคุณชายรองบอกบ่าวมาเถอะขอรับ พรุ่งนี้เช้าบ่าวจะให้คนไปแจ้งพวกเขาเอง”

“เอาป้ายหยกของข้าไป แล้วเรียกตัวพวกเขามาที่ห้องหนังสือเดี๋ยวนี้”

“คุณชายรอง นี่เป็นเรื่องใหญ่ ท่านต้องใคร่ครวญให้ดีนะขอรับ จะทำอะไรส่งเดชไม่ได้เป็นอันขาด มือของท่านยังมีเลือดออก บ่าว…”

เซียวจวิ้นโบกมือด้วยความรำคาญ

มองมือเซียวจวิ้นที่เลือดยังไหลไม่หยุด เซียวซย่าก็ถอนหายใจ เขาหมุนตัวเดินออกไป

หากความเจ็บปวดทางร่างกายสามารถทดแทนความเจ็บปวดในใจราวกับมดกัดแทะนี้ได้ เขายินดีทำให้ตนเองพิการเสียยังดีกว่า ยามนี้เซียวจวิ้นบังเกิดความวู่วามอยากเอาศีรษะโขกกำแพงยิ่งนัก

สวรรค์! ก่อนออกเรือนซีเอ๋อร์ถูกรังแกสารพัด ถูกบังคับให้แต่งงานเสริมมงคลแทนผู้อื่น แต่เขากลับถูกข่าวลือตามท้องถนนบดบังสายตา เกือบครึ่งปีมานี้เขาทำอะไรกับนางไปบ้าง!

กระนั้นสิ่งที่ทำให้หัวใจเขาร้าวรานและสิ้นหวังมิใช่เรื่องนี้ เพราะฐานะลูกอนุของซีเอ๋อร์กำหนดแล้วว่านางมิอาจเป็นภรรยาของเขาได้!

เดิมทีคิดว่าสามารถจับมือภรรยา อยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่าได้ พอเขาปักใจกับนางแล้ว จู่ๆ ก็มีคนบอกเขาว่านางเป็นลูกอนุ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่อาจเป็นภรรยาของเขาได้ เรื่องนี้จะให้เขายอมรับได้อย่างไร!

ดึกมากแล้ว เซียวจวิ้นจัดการธุระเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องหนังสือ ในลานบ้านเงียบเหงาไม่มีใครสักคน มีเพียงลมกลางคืนโชยพัดมาช้าๆ เซียวจวิ้นกระโดดขึ้นไปบนหลังคาเรือนกลาง มองผ่านหลังคาเรือนต่างๆ ไปจนถึงเรือนปีกตะวันออก

แสงจันทร์เย็นเยียบขับเน้นเงาร่างผอมสูง ทำให้เขาดูแข็งกร้าวและอ้างว้างกว่าเดิม ลมกลางคืนแฝงไว้ซึ่งกลิ่นหอมอ่อนจาง ซีเอ๋อร์ชอบปรุงเครื่องหอมจริงๆ น่าเสียดายที่เครื่องหอมเหล่านั้นไม่ได้ปรุงขึ้นเพื่อเขา

เขาเพิ่งจะรู้วันนี้เองว่านางยินดีตายก็ไม่อยากแต่งกับเขา!

ซีเอ๋อร์ไม่รักเขา เรื่องนี้ทำให้หัวใจที่เจ็บปวดของเซียวจวิ้นรู้สึกยินดี คนสองคนที่ถูกกำหนดแล้วว่าไม่อาจอยู่ด้วยกันได้ เมื่อไม่รักแล้วย่อมจะไม่เจ็บปวด หากต้องมีใครเจ็บ ให้เขาแบกรับมันคนเดียวก็พอ นี่เป็นสิ่งที่เขาติดค้างนางอยู่

ข้ารับใช้ในเรือนที่ทำตัวเป็นบ่าวสองนายถูกเขาจัดการไปหมดสิ้นแล้ว ข้ารับใช้ที่ซื้อเข้ามาใหม่ก็ล้วนเป็นเช่นกระดาษขาว ซีเอ๋อร์สามารถอบรมพวกนางให้ดีได้ เขาเองก็จากไปอย่างวางใจได้แล้ว

ภาพหลี่เมิ่งซีสวมชุดเจ้าสาว ยิ้มน้อยๆ ขณะที่แต่งงานใหม่กับคนอื่นพลันวาบขึ้นตรงหน้า ในใจของเซียวจวิ้นรู้สึกได้ถึงความด้านชาคละเคล้าด้วยความยินดี สมองมึนงงเหมือนคนเมา พอสร่างเมาแล้วถึงจะมีความรู้สึก

พรุ่งนี้ย่อมเป็นความเจ็บปวดไม่สิ้นสุด

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ยากจะข่มตาหลับ หลี่เมิ่งซีไม่รู้ว่าค่ำคืนก่อนวันที่เขาจะเดินทางลงใต้ เขาเฝ้ามองนางอยู่บนหลังคาเช่นนี้ทั้งคืนด้วยความทรมาน

(ติดตามอ่านต่อได้ในฉบับเต็ม)