ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 2

ช้อนตาขึ้นเห็นรัชทายาทมองนางด้วยสายตากระตือรือร้น หากนางเงียบหรือปฏิเสธย่อมดูเป็นคนใจแคบ หลี่เมิ่งซีฝืนข่มหัวใจที่เต้นรัว ถอยไปครึ่งก้าวและย่อกาย “บุญคุณที่พี่ใหญ่มีต่อน้องสาวหนักแน่นดุจขุนเขา น้องสาวซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

ได้ยินเช่นนี้ซั่งกวนหงฮุยก็ยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้า เขาเหลือบมองเซียวจวิ้นแวบหนึ่งอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหมุนตัวก้าวยาวๆ ออกไป ได้ยินเซียวจวิ้นตะโกนไล่หลังมาว่า “เซียวเหยียน ส่งรัชทายาทออกจากคฤหาสน์!”

เซียวเหยียนได้ยินก็วิ่งเข้ามา เดินนำรัชทายาทที่เพิ่งก้าวออกจากประตูห้องไปยังประตูชั้นใน ผู้ติดตามทั้งสองของรัชทายาทเห็นผู้เป็นนายออกมาแล้ว พวกเขาก็รีบออกจากห้องรับรองแขกและคอยตามอยู่ข้างหลัง

รัชทายาทจากไปแล้ว เซียวจวิ้นที่สงบสติอารมณ์แล้วยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม เขาจ้องมองหลี่เมิ่งซี สายตาฉายความเย็นเยียบ นางหัวใจสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ อยากให้เขาเป็นเช่นเมื่อสองปีก่อนมากกว่า ยามที่โกรธก็จะทำหน้าบึ้งตึง ขว้างปาข้าวของทุกอย่างในห้องอย่างเกรี้ยวกราด อย่างน้อยก็ยังดีกว่าการเผชิญหน้ากับเขาที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาจากกระดูกเช่นนี้ เขาที่เป็นเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกหนาวเยือก เหมือนตกลงไปในบ่อน้ำเย็นเฉียบอย่างไรอย่างนั้น ทำให้นางหายใจไม่ออก ได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิมมองเซียวจวิ้นที่ค่อยๆ หันกลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางขาดความสุขุม ไม่ใจเย็นเฉกเช่นทุกครั้งอีก

“หลี่เมิ่งซี หลี่เมิ่งถาน ข้าช่างโง่เขลาจริงๆ ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แม้เจ้าจะแสดงพรสวรรค์ด้านการรักษาในคฤหาสน์อยู่หลายครั้ง แต่ข้ากลับไม่เคยเชื่อมโยงสองชื่อนี้เข้าด้วยกันมาก่อน!”

“คุณชายรอง…” ได้ยินน้ำเสียงของเซียวจวิ้นที่ราวกับลอยมาจากขอบฟ้า สะท้อนความว่างเปล่าล่องลอยแล้ว หลี่เมิ่งซีจึงอดร้องเรียกไม่ได้

เซียวจวิ้นไม่ขานรับ เพียงมองนางและพูดต่อ “เจ้าของร้านยาอี๋ชุน น้องชายบุญธรรมของรัชทายาท ช่างแข็งแกร่งจนทำให้ข้ารู้สึกกลัวจริงๆ เจ้าแค่พูดมาคำเดียวว่าเจ้าคือเซียนปรุงยา ข้าเซียวจวิ้นไม่คู่ควรกับเจ้า ข้าก็จะปล่อยเจ้าไปแต่โดยดี เล่นแมวจับหนูเช่นนี้เจ้าสนุกมากกระมัง! มองเหยื่อของตนเองทรมานอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทุกวัน เฝ้าดูพวกเราคนสกุลเซียวแต่ละคนคุกเข่าต่อหน้าเจ้าให้ดูเป็นที่ขบขัน ได้เห็นท่านย่าเป็นลมไม่ได้สติ ได้เห็นมารดากระอักเลือด เจ้าคงพอใจแล้วกระมัง”

“คุณชายรอง…”

“ซีเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าเคยถูกรังแกในคฤหาสน์สกุลเซียว ข้าเคยทำไม่ดีกับเจ้า ข้าตำหนิตนเองอยู่ลึกๆ มาตลอด หากเรื่องพวกนี้เป็นเพราะเจ้าต้องการแก้แค้นที่ข้าเคยทำผิดต่อเจ้าในอดีต แก้แค้นสกุลเซียวที่เคยรังแกเจ้าแล้วล่ะก็ เช่นนั้นตอนนี้ข้าขอบอกเจ้าไว้เลยว่าเจ้าได้เลือกวิธีการแก้แค้นที่ดีมากจริงๆ เพราะเจ้าชนะแล้ว!”

คำพูดของเซียวจวิ้นไม่เจือคลื่นอารมณ์ใดๆ อีก เหมือนเป็นการบอกเล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งเท่านั้น ทว่าแต่ละคำพูดกลับเหมือนใบมีดที่กรีดหัวใจของหลี่เมิ่งซีจนเจ็บปวด นางยืนแข็งทื่อตรงหน้าเขา ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว อยากบอกเขาเหลือเกินว่าไม่ใช่อย่างนั้น ตอนแรกที่นางนำสินเจ้าสาวไปจำนำและเปิดร้านยาอี๋ชุน เพียงเพราะนางอยากอาศัยกำลังอันน้อยนิดของตน หาที่พำนักพักพิงที่ปลอดภัยให้ตนเองเท่านั้น…นางไม่เคยคิดที่จะแก้แค้นมาก่อน นางแค่อยากไขว่คว้าหาชีวิตที่อิสระของตนเอง นางทำผิดไปจริงๆ หรือ