ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 3

“นายหญิงใหญ่กล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ตามความเห็นบ่าว ถึงอย่างไรสะใภ้รองก็ออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว เวลาแค่คืนเดียวคงไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้านายหญิงใหญ่ค่อยไปหารือเรื่องนี้ก็ยังไม่สายเจ้าค่ะ”

นายหญิงใหญ่พยักหน้า “ก็จริงอยู่ ใช่แล้ว ไม่ได้ส่งคนตามไปดูหรือว่าสะใภ้รองไปที่ใด”

“ตอนบ่าวทราบข่าว สะใภ้รองก็จากไปไม่เห็นเงาแล้วเจ้าค่ะ แปดส่วนคงกลับบ้านเดิม พรุ่งนี้บ่าวค่อยส่งคนไปสืบดูที่บ้านเดิมของนางดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดี เรื่องนี้เจ้าใส่ใจหน่อย ทำให้สกุลเซียววุ่นวายเช่นนี้จะปล่อยให้นางจากไปอย่างสงบสุขแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด”

แม้ร่างกายจะยังโงนเงนไปมา แต่เมื่อมีแรงใจอาการก็ดีขึ้นมาก เช้าตรู่วันต่อมานายหญิงใหญ่จึงให้เป่าจูกับจื่อเยวี่ยประคอง ฝืนสังขารไปยังเรือนโซ่วสี่ เข้าประตูห้องโถงไปแล้ว เดินอ้อมฉากบังลม เห็นเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ คุณชายใหญ่ สะใภ้ใหญ่ และคุณชายสามล้วนอยู่ในห้องโถง

ครั้นเห็นนายหญิงใหญ่เข้ามาทุกคนต่างตื่นตกใจ คุณชายใหญ่ สะใภ้ใหญ่ และคุณชายสามรีบลุกขึ้นคารวะ สะใภ้ใหญ่ก้าวเข้าไปประคองนายหญิงใหญ่พลางพูด “ไฉนนายหญิงใหญ่จึงลุกขึ้นมาเดินเล่า วันนี้รู้สึกดีขึ้นหรือไม่เจ้าคะ”

“ดีขึ้นมากแล้ว ข้ารู้สึกว่าเดินได้แล้ว คิดถึงเหล่าไท่จวินจึงมาที่นี่” นายหญิงใหญ่พูดพลางคารวะเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ และนั่งลงตรงข้ามนายท่านใหญ่

เหล่าไท่จวินพิจารณาสีหน้าของนายหญิงใหญ่อย่างละเอียด “ลูกสะใภ้ช่างดื้อจริงๆ ร่างกายไม่แข็งแรงก็อย่าฝืนตนเองไปเลย เรื่องในบ้านให้สะใภ้ใหญ่เป็นคนจัดการก็พอ เจ้าพักรักษาตัวให้ดีเถอะ”

“ลูกสะใภ้อกตัญญู ทำให้เหล่าไท่จวินเป็นห่วงแล้ว วันนี้ลูกสะใภ้รู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นไม่น้อย เพิ่งผ่านวันเกิดของท่านมา มีเรื่องราวมากมายต้องจัดการ ไหนเลยจะยังนอนอยู่ได้”

ฟังคำพูดนี้แล้ว เหล่าไท่จวินก็มีสีหน้าตึงเครียด ระหว่างเยียนอ๋องกับรัชทายาทเป็นเหมือนน้ำกับไฟแล้ว เห็นทีครั้งนี้คงถึงเวลาตัดสินใจว่าใครจะเป็นฮ่องเต้ใครจะเป็นขุนนาง เยียนอ๋องอำนาจแข็งแกร่ง มีแต่จะลงมือหนักข้อขึ้นทุกที แม้แต่อัครเสนาบดียังเกือบถูกบีบให้ตาย เกรงว่ารายต่อไปคงเป็นสกุลเซียว อธิษฐานขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองยังแทบไม่ทัน

ถอนหายใจทีหนึ่ง ขณะกำลังจะพูด สาวใช้ก็มารายงานว่าอาหารเช้าถูกยกมาแล้ว จะให้ตั้งโต๊ะตอนนี้เลยหรือไม่ เหล่าไท่จวินกวาดตามองรอบหนึ่งและเอ่ยว่า “จวิ้นเอ๋อร์เล่า สั่งให้คนไปตามเขาอีกครั้ง!”

ซื่อฮว่าฟังแล้วรีบก้าวขึ้นมาพูดว่า “เรียนเหล่าไท่จวิน เรือนเซียวเซียงเพิ่งส่งคนมารายงานว่าเมื่อวานคุณชายรองอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน ชุ่ยอี๋เหนียงกับหงอวี้ต่างไปคุกเข่าขอร้องที่หน้าประตูห้องหนังสือ แต่คุณชายรองไม่ยอมเปิดประตู หงจูเกรงว่าคุณชายรองจะเป็นอะไรไปจึงให้สาวใช้มารายงาน อยากขอร้องให้เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ไปพูดโน้มน้าว เมื่อครู่บ่าวเห็นว่าสำรับอาหารกำลังจะยกเข้ามาแล้ว เกรงว่าท่านจะเป็นกังวลจนกินอาหารเช้าไม่ลง จึงคิดว่ารอให้ท่านกินอาหารเสร็จแล้วค่อยบอกเจ้าค่ะ”

เหล่าไท่จวินฟังแล้วหัวใจหนักอึ้ง กำลังจะพูดกลับได้ยินนายท่านใหญ่เอ่ยว่า “จวิ้นเอ๋อร์เองก็เลอะเลือนนัก ถึงอย่างไรก็ไม่ควรสร้างความเปลี่ยนแปลงในบ้านในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ ทำให้มารดาเป็นกังวล ไว้ลูกจะกลับไปอบรมเขาให้ดีเอง มารดาอย่ารออีกเลย กินอาหารก่อนเถอะขอรับ!”

เซียวอวิ้นฟังแล้วอ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็หุบปากลง