ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 4

แทนที่จะต้องตายอยู่ทางใต้ มิสู้อยู่เฝ้ากิจการของตระกูลแทนบิดา อย่างน้อยก็นับเป็นใบไม้ร่วงที่กลับคืนสู่โคนต้น คิดเช่นนี้เซียวจวิ้นจึงลุกขึ้นคุกเข่าตรงหน้าท่านย่าและบิดา “เมื่อวานจวิ้นเอ๋อร์จัดการเอกสารเกี่ยวกับกิจการทางใต้ทั้งคืน เขียนคำสั่งและจดหมายไว้แล้ว บิดาสามารถใช้เอกสารพวกนี้โยกย้ายทรัพย์สินและกิจการทั้งหมดที่อยู่ในนามของซั่งกวนจวิ้นได้ จวิ้นเอ๋อร์จัดการใกล้เสร็จแล้ว ร่างกายของจวิ้นเอ๋อร์เกรงว่าคงทนเดินทางไปทางใต้ไม่ไหว แทนที่จะทำเช่นนั้น มิสู้เดิมพันดูสักตั้ง อยู่ทางเหนือก็ใช่ว่าจะเกิดเรื่อง บางทีอาจปลอดภัยกว่าทางใต้เสียด้วยซ้ำ ถึงอย่างไรทางใต้ก็กำลังเกิดโรคระบาด หาใช่สถานที่ที่ปลอดภัย ท่านย่าเองก็อยู่ทางเหนือมิใช่หรือ” เซียวจวิ้นพูดจบก็ไอสำลักอย่างรุนแรงอีกระลอกหนึ่ง เขารีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไว้

นายท่านใหญ่ฟังคำพูดนี้แล้วใบหน้าก็เขียวสลับซีด กล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุกไม่หยุด มองเซียวจวิ้นเนิ่นนานก่อนพูดอย่างหนักแน่นเฉียบขาด “ตอนนี้บ้านหลังนี้มีข้าเป็นประมุข ทำตามที่ท่านย่าเจ้าบอก พวกเจ้าสามพี่น้องเก็บข้าวของแล้วเดินทางลงใต้ทันที ออกเดินทางตั้งแต่คืนนี้เลย เอกสารที่เจ้าเขียนขึ้นพวกนั้น เจ้านำลงใต้ไปใช้เองเถอะ!” นายท่านใหญ่พูดจบก็ไม่มองเซียวจวิ้นอีก เขาลุกขึ้นเข้าไปประคองเหล่าไท่จวิน

เหล่าไท่จวินรู้ว่าพูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ นางจึงไม่สนใจเซียวจวิ้นอีก เพียงให้นายท่านใหญ่กับซื่อฮว่าประคองและลุกขึ้นเดินออกไป

เซียวอวิ้นลุกขึ้นยืนลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงเดินตามเหล่าไท่จวินและบิดาออกไป

ตอนใกล้ถึงหน้าประตู ทั้งสามก็ได้ยินเซียวจวิ้นพูดเสียงดังขึ้นว่า “ให้ตายจวิ้นเอ๋อร์ก็ไม่เดินทางลงใต้ ขอท่านย่ากับบิดาโปรดเปลี่ยนความคิดด้วย!”

ฟังคำพูดนี้แล้ว เหล่าไท่จวินร่างกายก็ซวนเซจนเกือบจะล้มลง เซียวอวิ้นตกใจรีบเข้าไปประคอง เขาหันกลับไปถลึงตาใส่พี่รองอย่างขุ่นเคือง

นายท่านใหญ่ชะงักเท้าเพียงครู่เดียวก็ไม่สนใจเซียวจวิ้นอีก ประคองเหล่าไท่จวินเดินหน้าต่อไป

ออกจากประตูชั้นใน มองท่านย่ากับบิดาที่มีสีหน้าเป็นกังวลแล้ว เซียวอวิ้นลังเลครู่หนึ่ง เขาหยุดเดินแล้วพูด “ท่านย่ากับบิดากลับไปก่อนเถอะ ลูกจะเข้าไปโน้มน้าวพี่รองอีกครั้ง”

เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ฟังแล้วพยักหน้า นายท่านใหญ่พูด “ก็ดีเหมือนกัน อวิ้นเอ๋อร์ไปพูดกับเขาดีๆ ข้ารู้ว่าจวิ้นเอ๋อร์มีใจกตัญญู เกรงว่าข้าอยู่ผิงหยางจะไม่ปลอดภัย แต่เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร หากสกุลเซียวประสบเคราะห์จริง ข้าที่เป็นประมุขสกุลจะหลบเลี่ยงได้หรือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าข้าแก่แล้ว เป็นคนที่ถูกดินกลบฝังไปครึ่งตัวแล้ว ต่อให้ต้องตายก็คุ้มค่า แต่เจ้ากับจวิ้นเอ๋อร์ยังเด็กนัก อนาคตของสกุลเซียวล้วนขึ้นอยู่กับพวกเจ้าสามพี่น้อง!”

ฟังคำบิดาแล้ว มองจอนผมสองข้างของเขาที่ขาวโพลน ดูเหมือนบิดาจะแก่ลงไปมากในชั่วข้ามคืน เซียวอวิ้นพลันรู้สึกโพรงอกอึดอัดจนทรมาน จมูกรู้สึกแสบ พูดเสียงอู้อี้ “บิดา…”

นายท่านใหญ่ไม่พูดอะไรอีก เพียงใช้มือตบๆ ตัวเขา ก่อนจะหันไปประคองเหล่าไท่จวินเดินไปที่เกี้ยว

มองส่งเหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ขึ้นเกี้ยวจากไปแล้ว เซียวอวิ้นจึงหันหลังย้อนกลับเข้าไปในเรือนเซียวเซียงอีกครั้ง เขาเข้าไปในห้องหนังสือ เห็นชุ่ยอี๋เหนียง หงอวี้ เซียวซย่า และเซียวเหยียนยังยืนอยู่ที่หน้าประตู พอทุกคนเห็นเขามาต่างก็เข้ามาคารวะ

เซียวอวิ้นชะงักเท้า ขบคิดแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าออกไปเถอะ! ไม่ต้องมีใครอยู่ที่นี่ เซียวซย่า ไปสั่งการว่าห้ามไม่ให้ใครเข้าใกล้ห้องหนังสือทั้งนั้น!”