ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 4

ฟังคำพูดไม่มีหัวไม่มีท้ายของคุณชายสามแล้วทุกคนต่างตะลึงงัน แต่พอเห็นคุณชายสามมีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นนี้ ต่างรีบรับคำและแยกย้ายกันไป ชุ่ยอี๋เหนียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวดวงตาพลันเปล่งประกาย นางหันกลับมามองคุณชายสาม เห็นเขายังคงยืนอยู่หน้าประตูคอยมองพวกนางอยู่ นางกลอกตาไปมาและก้าวเร็วๆ ไปยังประตูชั้นใน

เห็นเงาร่างของทุกคนหายลับไปแล้ว กวาดตามองดูรอบหนึ่งครั้นเห็นว่าหน้าประตูห้องหนังสือไม่เหลือใครแล้ว เขาจึงหันหลังและผลักประตูห้องหนังสือเข้าไป เห็นพี่รองนั่งเขียนเอกสารต่ออยู่ที่เดิม พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “น้องสามนั่งสักครู่ ข้าใกล้จะเสร็จแล้ว!”

เซียวจวิ้นเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ วางพู่กันและพรูลมหายใจ ขณะกำลังจะเก็บเอกสารที่เขียนเสร็จ พลันตระหนักว่ารอบด้านเงียบผิดปกติ เขาเงยหน้าทันใด เห็นน้องสามยืนอยู่หน้าโต๊ะด้วยสีหน้าโกรธขึ้งจึงอดร้องเรียกไม่ได้ “น้องสาม…”

มองพี่รองที่มีสภาพอิดโรยจนแทบดูไม่ได้ ตรงหน้าก็ผุดสายตาหม่นหมองของพี่สะใภ้รองตอนจากไป ภาพจอนผมขาวโพลนของบิดา ภาพใบหน้าขาวซีดของท่านย่า โทสะขุมหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ ได้ยินพี่รองเรียก เขาจึงพูดเน้นย้ำทีละคำ “พี่รอง ท่านเก็บคำพูดเมื่อครู่นี้กลับไปเถอะ แล้วไปขอขมาบิดากับท่านย่าที่เรือนโซ่วสี่ซะ!”

“น้องสาม เรื่องภายในบ้านเจ้ายังไม่มีสิทธิ์สอดมือเข้ามายุ่ง เจ้าแค่เตรียมตัวคุ้มกันบิดาและพี่ใหญ่เดินทางลงใต้ก็พอ”

เห็นพี่รองดื้อรั้น เวลานี้แล้วยังเอาแต่ใจอีก เซียวอวิ้นก็อดโมโหไม่ได้ เงื้อมือขึ้นต่อยหมัดออกไปอย่างแรง ร่างกายเซียวจวิ้นหงายไปข้างหลังเกือบร่วงตกจากเก้าอี้ เขาเอนกายกลับมา แต่ยังคงนั่งนิ่งราวกับคนที่ถูกต่อยไม่ใช่เขา เพียงมองเซียวอวิ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“หมัดนี้ข้าต่อยแทนท่านย่า!”

เซียวอวิ้นพูดจบก็ต่อยหมัดอย่างแรงออกไปอีกครั้ง

“หมัดนี้ข้าต่อยแทนบิดา!”

เห็นพี่รองยังคงไม่โต้ตอบ เซียวอวิ้นก็ควบคุมตนเองไม่ได้อีก เขาต่อยหมัดออกไปรัวๆ ไม่หยุด พริบตาเดียวเลือดก็ไหลออกมาจากมุมปากและจมูกของเซียวจวิ้นแล้ว คนพิงอยู่กับพนักเก้าอี้ยังคงปล่อยให้เซียวอวิ้นต่อยโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หลังได้ยินเสียงไออย่างรุนแรงระลอกหนึ่ง เซียวอวิ้นจึงได้สติ มองพี่รองที่หอบหายใจไม่เป็นจังหวะ เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด ความเศร้าที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นในใจ พี่รองคิดจะรอความตายอยู่ที่นี่จริงๆ!

เซียวอวิ้นหอบหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะปราดเข้าไปคว้าคอเสื้อเซียวจวิ้น แล้วพูดด้วยเสียงเกรี้ยวกราด “ท่านเป็นผู้กุมอำนาจในบ้านนี้มิใช่หรือ เรื่องในบ้านล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านมิใช่หรือ ไฉนจึงไม่กล้าโต้ตอบเล่า ท่านมันคนขี้ขลาด อ่อนแอ ท่านกลัวใช่หรือไม่! กลัวอำนาจของรัชทายาทถึงได้มอบพี่สะใภ้รองให้เขาไป! ปล่อยให้นางติดตามรัชทายาทเดินทางลงใต้ไปตามลำพัง! ท่านคิดบ้างหรือไม่ว่าถ้ารัชทายาทถูกปลด พี่สะใภ้รองจะเป็นเช่นไร!”

เซียวจวิ้นที่เดิมทีไร้ท่าทีตอบโต้ ได้ยินคำพูดนี้แล้วก็เงยหน้าจ้องเซียวอวิ้นอย่างโกรธขึ้ง