ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 5

กาฬโรคทางตะวันตกเรียกว่าโรคแบล็กเดธ พูดถึงระดับความน่ากลัวของโรคนี้แล้ว หลี่เมิ่งซีก็คิดถึงกลอนอันคุ้นหูในชาติก่อนที่บรรยายถึงกาฬโรคไว้ว่า

‘ทิศตะวันออกมีหนูตาย ทิศตะวันตกมีหนูตาย คนเห็นหนูตายเหมือนเห็นเสือ หนูตายไม่กี่วัน คนล้มตายเป็นเบือ

คนตายมากมายนับไม่ถ้วน ท้องฟ้าหม่นหมองใจคนวิตก สามคนเดินมาไม่ถึงสิบก้าว สองคนพลันล้มขวางถนน

ศพตายเกลื่อนกลาด กระดูกถูกลมกัดกร่อน เรือกสวนไร่นาไร้คนเก็บเกี่ยว ภาษีอากรไม่มีผู้เก็บ’

กลอนนี้สะท้อนให้เห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวของกาฬโรค หากไม่ควบคุมให้ทันเวลาปล่อยให้แพร่ระบาดออกไป เช่นนั้นย่อมบอกได้คำเดียว…สยดสยอง

กาฬโรคแบ่งเป็นกาฬโรคต่อมน้ำเหลือง กาฬโรคปอด กาฬโรคชนิดโลหิตเป็นพิษ กาฬโรคชนิดต่างๆ เหล่านี้หากติดโรคแล้วอาการส่วนใหญ่ล้วนคล้ายคลึงกัน จะแยกแยะให้ชัดเจนว่าเป็นกาฬโรคชนิดใด อาศัยแค่ข้อมูลที่รวบรวมมาได้ยังไม่พอ นางต้องเดินทางลงใต้ไปตรวจดูอาการผู้ป่วยด้วยตนเองจึงจะบอกได้ ตอนนี้ได้แต่ลองปรุงยาออกมาหลายๆ ตำรับตามกาฬโรคชนิดต่างๆ และส่งไปให้คนในร้านสาขาลองนำไปใช้ดู

เขียนตำรับยาเสร็จ หลี่เมิ่งซีวางพู่กันในมือและบิดขี้เกียจ เดินไปตรงหน้าต่างและยื่นมือไปผลักหน้าต่าง ลมเย็นระลอกหนึ่งพัดปะทะใบหน้า นางหนาวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่

จือชิวด้านข้างเห็นเข้ารีบก้าวเข้ามา “คุณหนู ย่างเข้าปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ระวังจะถูกไอเย็นนะเจ้าคะ ดึกป่านนี้แล้ว ท่านรีบพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ”

เห็นหลี่เมิ่งซีส่ายหน้า จือชิวจึงถอนหายใจ รับเสื้อคลุมกันลมที่จือชุนส่งให้และผูกสายบนไหล่ของหลี่เมิ่งซี

เป็นเช่นที่หลี่ตู้ว่าจริงๆ ยืนอยู่ตรงหน้าต่างของหอเล็กแห่งนี้สามารถมองเห็นดวงจันทร์กระจ่าง มีสายลมอ่อนโชยมา เห็นภูเขาไกลโพ้นเป็นสีดำเลือนราง ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบนี้ บรรยากาศก็ดีเป็นพิเศษ

เขาสบายดีหรือไม่ แล้วกำลังทำอะไรอยู่

มองดวงจันทร์กระจ่างตรงขอบฟ้า ฟังเสียงจักจั่นร้องอยู่นอกหน้าต่าง เงาร่างผอมและสูงตระหง่านเย็นชาและแข็งกร้าวพลันปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง หลังความพยายามอยู่หลายเดือน ในที่สุดนางก็ได้ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวจนได้ ทว่ามองย้อนกลับไปกลับพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่รอบกายนางล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขา แม้จะจากเขามาแล้ว แต่กลิ่นอายของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบกายอย่างมิอาจลบเลือน มองทิวทัศน์งดงามข้างนอกแล้ว หลี่เมิ่งซีจึงท่องกลอนเบาๆ “จากกันครั้งนี้เนิ่นนาน ทิวทัศน์ตระการล้วนไร้ความหมาย…”

“คุณหนู ดึกมากแล้ว ท่านรีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายต้องทำนะเจ้าคะ”

หลี่เมิ่งซีผงกศีรษะแต่ร่างกายกลับไม่ขยับ เพียงมองดวงจันทร์อ้างว้างตรงขอบฟ้าและดวงดาวที่ทอแสงวับวาว วันมะรืนก็เป็นเทศกาลจงชิวแล้ว จันทราเจ้าคงมิได้มีความแค้นใดกับข้ากระมัง ไฉนมักจะเต็มดวงยามที่ผู้คนพรากจากเล่า

สายลมเย็นจันทราหนาวเหน็บ คนที่คิดคำนึงอยู่สุดขอบฟ้า…