ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 6

ระหว่างคิดก็เห็นผู้คุมมือหนึ่งถือท่อนเหล็ก มือหนึ่งถือพวงกุญแจเดินช้าๆ มาตามทางเดินยาว เดินไปพลางตะโกนไปด้วย “เซียวจวิ้น! เซียวจวิ้น! ชายาเยียนอ๋องมาเยี่ยมเจ้า!”

ผู้คุมเดินมาถึงหน้าประตูห้องขังของเซียวจวิ้นกับนายท่านใหญ่แล้ว เห็นเซียวจวิ้นทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงนั่งอยู่บนกองฟาง ผู้คุมคุกก็อดพูดเสียงดังขึ้นไม่ได้ “บังอาจ! นักโทษประหารเซียวจวิ้น ชายาเยียนอ๋องมาแล้วยังไม่เข้ามาโขกศีรษะอีก!”

“ผู้คุมซุน อย่าตะโกนอีกเลย เปิดประตูเถอะ”

“พระชายา ข้างในทั้งเหม็นและสกปรก ท่านรออยู่ตรงนี้สักครู่ ข้าน้อยจะไปเรียกเขาออกมาขอรับ”

ผู้คุมพูดจบกำลังจะตะโกนอีกครั้งก็ได้ยินเสียงคนตะโกนออกมาจากห้องขังทางด้านหลัง “ซิ่วเอ๋อร์! ซิ่วเอ๋อร์! เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย เจ้ามาแล้วหรือ ข้ารู้อยู่แล้วว่าซิ่วเอ๋อร์ต้องมาช่วยพวกเรา!”

จางซิ่วและผู้คุมหันไปมองพร้อมกัน ที่แท้นายหญิงใหญ่เห็นจางซิ่วที่ตอนนี้เป็นชายารองของเยียนอ๋องมา นางจึงคลานเข้ามาหาอย่างคลุ้มคลั่ง เกาะลูกกรงเหล็กและร้องตะโกนไม่เป็นภาษา เห็นจางซิ่วมองมาก็พูดว่า “ซิ่วเอ๋อร์มาแล้วหรือ ยังคงเป็นซิ่วเอ๋อร์ที่มีน้ำใจและคุณธรรม คิดถึงท่านน้าอย่างข้าและมาเยี่ยมพวกเรา ตอนนี้ซิ่วเอ๋อร์เป็นชายาเยียนอ๋องแล้ว เจ้าไปขอร้องเยียนอ๋องที บอกว่าพวกเราสกุลเซียวถูกปรักปรำ จวิ้นเอ๋อร์หย่ากับหลี่เมิ่งซีนานแล้ว หลี่เมิ่งซีไม่ใช่คนสกุลเซียวอีกแล้ว นางทำผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับสกุลเซียว คนที่สมควรถูกสับเป็นพันเป็นหมื่นชิ้นก็คือนาง เป็นนางที่ทำร้ายคนสกุลเซียว ซิ่วเอ๋อร์ไปขอร้องให้เยียนอ๋องละเว้นสกุลเซียวด้วยเถอะ แล้วจับนางจิ้งจอกผู้นั้นมาเข้าคุกแทน!”

จางซิ่วอดทนรอให้นายหญิงใหญ่พูดพล่ามจนจบ นางจึงค่อยหันกลับมาพูดกับนายหญิงใหญ่ชัดๆ ทีละคำอย่างอ่อนโยน “ผู้คนล้วนบอกว่าขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด ท่านน้า คิดไม่ถึงว่าท่านที่แก่ถึงเพียงนี้แล้ว รอยเหี่ยวย่นปรากฏเต็มหน้าผาก แต่ท่านก็ยังคงไร้เดียงสาถึงเพียงนี้! สกุลเซียวจะถูกปรักปรำได้อย่างไรเล่า ตอนที่หลี่เมิ่งซีขัดราชโองการ นางยังเป็นสะใภ้สกุลเซียวอยู่ ท่านคิดว่าพวกท่านหย่านางแล้วสกุลเซียวจะได้รับการยกเว้นอย่างนั้นหรือ!”

จางซิ่วพูดจบก็หมุนตัวกลับไปทันใดโดยไม่สนใจนายหญิงใหญ่อีก นางพูดกับผู้คุมเสียงเฉียบ “เปิดประตูห้องขัง!”

ผู้คุมตัวสั่น เปิดประตูห้องขังของเซียวจวิ้นอย่างลนลาน จางซิ่วย่างเท้าเข้าไปอย่างมั่นคง เดินเข้าไปข้างในช้าๆ

“ซิ่วเอ๋อร์! ซิ่วเอ๋อร์! เห็นแก่ที่หลายปีมานี้น้าปฏิบัติต่อเจ้าเฉกเช่นลูกสาวแท้ๆ คนหนึ่ง เจ้าไปขอร้องบิดาเจ้า ขอร้องเยียนอ๋องที พวกเราสกุลเซียวถูกปรักปรำ!”

“หุบปาก! นางหญิงบ้า ขืนส่งเสียงอีกข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ!”

เห็นจางซิ่วเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใยแล้ว นายหญิงใหญ่ก็เหมือนคนจมน้ำที่ต้องการคว้าฟางเส้นสุดท้าย นางพยายามตะโกนร้องเรียก ผู้คุมเห็นพระชายามีสีหน้ารำคาญจึงใช้ท่อนเหล็กเคาะลูกกรงสองทีและตวาดดังลั่น ทำเอานายหญิงใหญ่ตกใจจนหุบปาก ทว่าสองมือยังเกาะลูกกรงเหล็กแน่นพลางจ้องจางซิ่วเขม็ง

สะใภ้ใหญ่ประคองเหล่าไท่จวินเดินออกมาอย่างโงนเงน นางเกาะลูกกรงเหล็กมองไปยังฝั่งตรงข้าม

เข้าไปในห้องขังแล้ว จางซิ่วก็เดินไปตรงหน้าเซียวจวิ้น เห็นเขาสวมชุดนักโทษ ข้างแก้มเต็มไปด้วยตอหนวดสีเขียวนั่งอยู่ในนั้นอย่างหยิ่งทะนง แม้จะดูอิดโรยแต่กลับแผ่ความแข็งกร้าวไม่ยอมจำนนออกมาจากภายใน เห็นจางซิ่วเข้ามา เขาก็เงยหน้ามองนางอย่างเย็นชา

จางซิ่วเห็นแล้วหัวใจหดเกร็งอย่างห้ามไม่อยู่ นางสาบานแล้วว่าจะลืมคนผู้นี้ แต่พอเผชิญหน้ากัน แม้เขาจะอยู่ในสภาพทรุดโทรมเช่นนี้ก็ยังคงทำให้หัวใจนางเต้นรัว

นายท่านใหญ่เห็นจางซิ่วเข้ามาก็เอ่ยว่า “ซิ่วเอ๋อร์มาแล้วหรือ”

จางซิ่วเหลือบมองนายท่านใหญ่แวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เอาแต่มองเซียวจวิ้น

เซียวจวิ้นเห็นดังนั้นจึงพูดว่า “พระชายามาที่นี่ ขออภัยที่ข้าน้อยถูกตีตรวนอยู่ มิอาจคารวะพระชายาได้”

ฟังคำพูดเหินห่างของเซียวจวิ้นแล้ว ดวงตาจางซิ่วก็ฉายความโกรธแค้น ก่อนนางจะพูดเสียงเรียบ “พี่ชายคงคิดไม่ถึงกระมังว่าท่านจะมีวันนี้!”

เห็นเซียวจวิ้นไม่ตอบ จางซิ่วจึงพูดต่อ “พี่ชายนึกเสียใจกับสิ่งที่เคยพูดไปบ้างหรือไม่ หากเสียใจ ขอเพียงท่านคุกเข่าขอร้องข้า เก็บคำพูดที่ท่านเคยพูดกลับคืนไป ข้าก็จะขอร้องเยียนอ๋องให้ละเว้นชีวิตท่าน นับแต่นี้ไปท่านยังคงใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีได้”

ไม่รอให้เซียวจวิ้นตอบ นายหญิงใหญ่ก็ตะโกนมาจากฝั่งตรงข้าม “จวิ้นเอ๋อร์รีบตอบไปสิว่าเจ้าเสียใจภายหลัง คนที่เจ้าชอบคือซิ่วเอ๋อร์!…”

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ผู้คุมใช้ท่อนเหล็กเคาะลูกกรงหลายที

นายหญิงใหญ่หุบปาก นางยังคงมองไปที่ฝั่งตรงข้ามอย่างประหม่า เกรงว่าลูกชายที่ดื้อรั้นจะพูดโดยไม่คิด ทำให้ซิ่วเอ๋อร์โมโห ทิ้งโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียวนี้ไป จวิ้นเอ๋อร์ของข้าต้องมีชีวิตรอด!

ห้องขังเงียบลงอีกครั้ง ได้ยินเซียวจวิ้นตอบว่า “พระชายา ชีวิตนี้ทั้งชีวิต ข้ารักเพียงนาง ไม่นึกขุ่นเคืองหรือเสียใจภายหลัง”

(ติดตามต่อได้ในเล่ม)