ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่หนึ่ง-บทที่สอง

ตู้จื่อเฟยเห็นผู้เป็นอาจารย์ไม่ต้องการพูดต่อ จึงไม่กล้าซักไซ้อีก รีบเปลี่ยนหัวข้อถามภิกษุเรื่องแนวทางพุทธะ

หลินเต๋ออีหมุนตัวกลับมาด้วยจิตใจอันหนักอึ้ง ทว่าในพริบตาที่หมุนตัวมา เขาคล้ายสัมผัสได้ถึงแววตาสืบเสาะสายหนึ่งพุ่งตรงมาจากทางด้านขวา จึงอดไม่ได้หันหน้ามองไปทางนั้น อ้ายจื่อจินอยู่ทางด้านขวาของเขา นางก้มหน้าก้มตาเก็บเข็มด้วยท่าทางจดจ่อประหนึ่งหลงลืมทุกสิ่งรอบกาย

อ้ายจื่อจินซ้อนเก้าอี้ไม้สองตัวที่กลางห้อง จากนั้นจึงปีนขึ้นไปด้านบนช้าๆ นอกห้องฟ้ามืดแล้ว แสงไฟริบหรี่ในห้องสะท้อนเงาร่างของนางทอดยาวบนผนังสีส้มสลัว นางยืนบนเก้าอี้ไม้ เขย่งปลายเท้าก่อนเอื้อมมือไปสุดแขนจับจันทันไม้ที่อยู่เหนือขื่อ แม้อยู่ติดเพดานห้อง แต่จันทันไม้กลับถูกเช็ดถูสะอาดยิ่ง อ้ายจื่อจินหยิบสมุดคัดด้วยลายมือเล่มหนึ่งจากบนขื่อลงมา และปีนลงอย่างระมัดระวัง

ในสมุดเขียนตำรับยาและประวัติการรักษาไว้จนเต็ม อ้ายจื่อจินพลิกเปิดไปหน้าหนึ่งอย่างระมัดระวัง เปลวไฟของตะเกียงน้ำมันเล็กดุจเม็ดถั่ว แผ่แสงสว่างคลุมหน้ากระดาษสีเหลือง พาให้ตัวอักษรที่เขียนบรรยายอย่างตั้งใจทีละขีดยิ่งดูแข็งแกร่งมีพลัง “ใน ‘ตำราสารัตถะไว่ไถ’ ของหวังเทาสมัยราชวงศ์ถังกล่าวไว้ว่า ‘ใช้กระบอกไม้ไผ่สีเขียวหนาสามชุ่น ยาวเจ็ดชุ่น ปลายหนึ่งเหลือข้อ ด้านที่ไม่มีข้อเหลาบางเช่นกระบี่ ต้มกระบอกไม้ไผ่จนเดือด เมื่อเดือดได้ที่แล้วก็นำกระบอกมาครอบฝีหนอง พักหนึ่งค่อยดึงออก และใช้มีดทะลวงจุดที่ครอบ ต้มกระบอกแล้วครอบอีกครั้ง จะมีของเหลวสีแดงสีเหลืองและสีขาวออกมา แล้วค่อยเป็นหนอง บางครั้งอาจมีแมลงออกมาด้วย ครอบเช่นนี้หลายครั้งจนของเสียออกจนหมดสิ้น เมื่อกำจัดออกไปหมดแล้ว ในวันเดียวกันนี้ดวงตาจะแจ่มใสร่างกายจะเบาสบาย’ ใช้ครอบกระบอกกำจัดหนอง ผลลัพธ์ดียิ่ง”

อ้ายจื่อจินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเขียนเติมบนพื้นที่ว่างในสมุด

‘รัชศกเทียนฉี่ปีที่เจ็ด แถบเจ้อตงมีผู้ป่วยคนหนึ่ง หลังถูกแมลงกัดที่ข้อเท้าเกิดตุ่มหนอง ใช้ยาระบายหนองก่อน สามวันให้หลังใช้เชียงหัว ตู๋หัว งาม่อน ใบอ้ายเฉ่า ชางผูสด ชะเอม โกฐสออย่างละห้าเฉียนยัดใส่กระบอกไม้ไผ่ รักษาด้วยการครอบกระบอก ดูดหนองได้เต็มกระบอกไม้ไผ่ ประมาณสามถ้วย สุดท้ายใช้ลูกกลอนเสี่ยวจินตันบดละเอียดทารอบนอก’

จากนั้นนางจึงวางพู่กันลงแล้วปิดสมุด พรูลมหายใจแผ่วเบา เปิดหน้าต่างมองไปด้านนอก รัตติกาลดำมืดดุจน้ำหมึกให้ความรู้สึกหนาวเหน็บอันยากอธิบาย ลมวสันต์กรูเกรียวพัดเส้นผมสีดำทั่วศีรษะนางจนยุ่งเหยิง ปอยผมสองสามปอยตกลงบนปกสมุดสีขาวเก่า ลากผ่านตัวอักษรที่อยู่บนนั้นเบาๆ…บันทึกแพทย์สกุลเฉียว!

อักษรลายมือหวัดนี้แต่ละขีดแต่ละเส้นประหนึ่งต้นสนตระหง่านที่ไม่ย่นย่ออยู่บนหน้าผา แข็งแกร่งซึมทะลุหน้ากระดาษ อ้ายจื่อจินเพียงรู้สึกว่าตัวอักษรนั้นได้โถมปะทะใบหน้าเข้ามาราวกับมีชีวิต กระทั่งอดตะลึงงันไปไม่ได้

ทว่าในเวลาเดียวกันนี้เอง พลันแว่วเสียงสุนัขเห่าจากนอกกำแพงสูงของโรงหมอทางด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าดังขึ้นกะทันหัน อ้ายจื่อจินตระหนกในใจ เร่งเก็บสมุดเดินไปที่เรือนหลัง นอกประตูหลังของโรงหมอมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น มิหนำซ้ำยังได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออันแผ่วเบาของเขาได้รางๆ