ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่สาม-บทที่สี่

อ้ายจื่อจินเงยหน้ามองเขา นัยน์ตาใสกระจ่าง น้ำเสียงแน่วแน่ ‘แต่ข้ามีความเกี่ยวข้องกับสกุลเฉียวจริง ข้าเป็นภรรยาเก่าของเฉียวจือซู!’

เสิ่นซือจนคำพูดไปชั่วขณะ ภายในห้องพลันตกอยู่ในความอึดอัด

อ้ายจื่อจินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ย ‘ขอบคุณคำพูดของใต้เท้าเสิ่นในวันนี้ จื่อจินจดจำใส่ใจแล้ว เพียงแต่ครั้งนั้นเป็นสกุลเฉียวช่วยข้าฝังท่านแม่ ทั้งยังรับดูแลข้ามาหลายปี บุญคุณนี้ข้าจำเป็นต้องทดแทน!’

เสิ่นซือรู้ว่าอ้ายจื่อจินกล่าวถึงเรื่องที่เขาทอดทิ้งนางและทำให้แม่ของนางต้องเป็นโรคจ้งเฟิง สุดท้ายที่ได้ฝังศพก็ด้วยความช่วยเหลือจากสกุลเฉียว ในใจเขานึกละอายจึงก้มหน้าเอ่ย ‘จื่อจิน ข้ารู้ว่าคราวนั้นข้าทำไม่ถูก…’

‘ใต้เท้าเสิ่น!’ อ้ายจื่อจินเอ่ยตัดบทเขา ‘จื่อจินขอร้องท่าน โปรดช่วยพ่อลูกสกุลเฉียวด้วย’

เสิ่นซือถอนใจ มองนางแล้วเอ่ย ‘ที่ช่วยพวกเขาได้ไม่ใช่ข้า จื่อจิน วันนี้คนที่ช่วยพวกเขาได้ มีเพียงเจ้า!’

‘ข้า?’

‘แค่เจ้าเป็นพยานว่าหลี่เข่อจั๋วเคยไปหาเฉียวเหยี่ยนจริง’

‘แต่ว่าแบบนี้…’ อ้ายจื่อจินลังเล

‘เมื่อครู่เจ้าบอกข้าว่าอย่างไร’ เสิ่นซือยิ้มเอ่ย

‘หลี่เข่อจั๋วเคยมาหาหมอหลวงเฉียว แต่มาเพื่อขอให้เขารักษาโรคที่ขาของตน’ อ้ายจื่อจินพูดขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวาบ ก่อนจะเงยหน้ามองเสิ่นซือ ‘ท่านเชื่อคำพูดเมื่อครู่ของข้า?’

‘ข้าเชื่อเจ้ามาตลอด’ ดวงตาเสิ่นซือเจือรอยยิ้ม พาให้อ้ายจื่อจินตะลึงไปชั่วอึดใจ เขาฉวยโอกาสตอนที่อ้ายจื่อจินใจลอย กุมมืองามของนางเอาไว้ ‘หากยังมีหลักฐานอื่นอีก เจ้าก็ต้องมอบให้ข้า จื่อจิน เจ้าต้องเชื่อใจข้า!’

น้ำเสียงอ่อนโยนราวจะสะกดจิตอ้ายจื่อจินเอาไว้ นางเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาสีเหลืองอำพันของเขา ‘ข้าเชื่อท่าน ข้า…ยังมีหลักฐาน’

เสิ่นซือลิงโลด ขณะจะกล่าวคำ เสียงฝีเท้านอกประตูก็ดังแว่วมา เขาหันหน้าไปเห็นเสิ่นจิ่วข้ารับใช้ประจำตัวของตนยืนชะเง้อมองอยู่ข้างประตู

‘มีเรื่องใด’ เสิ่นซือขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

อ้ายจื่อจินจึงหลุดจากภวังค์ได้ ชักมือตนเองกลับมาอย่างกระอักกระอ่วน แล้วสืบเท้าเร็วไปที่ข้างหน้าต่าง

เสิ่นจิ่วอึกอักพลางหันมองเสิ่นซือและอ้ายจื่อจินไปมา

เสิ่นซือเห็นอารมณ์ที่ปรากฏในส่วนลึกของดวงตาเสิ่นจิ่ว เขาหันข้างไปมองอ้ายจื่อจินที่กำลังมองออกไปที่นอกหน้าต่างอย่างจดจ่อ แล้วก้าวฉับๆ ไปที่ประตู เสิ่นจิ่วประชิดมากระซิบที่หูเสิ่นซือทันที จำได้ว่าเมื่อทั้งคู่ใกล้จบบทสนทนา เสิ่นซือเพียงยักไหล่เล็กน้อย

เสียงไม่ดังไม่ค่อยของเสิ่นจิ่วแว่วเข้าหูอ้ายจื่อจินพอดี ‘กัวติ้งก็มาด้วย’

(ติดตามต่อวันที่ 12 ก.ย. 62)