ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่ห้า-บทที่หก

แม่ของอ้ายจื่อจินเดิมเป็นยอดบุปผาลือชื่อ กล่าวกันว่าขายศิลปะไม่ขายตัว ทว่าอยู่มาวันหนึ่งเกิดตั้งครรภ์อย่างไม่คาดฝัน ก่อนจะยืนหยัดคลอดเด็กออกมาโดยไม่สนคำทัดทานของคนรอบข้าง อ้ายจื่อจินตั้งแต่เล็กจึงเติบโตขึ้นภายในหอโคมเขียว ตลอดมาใช้แรงงานเป็นบ่าวรับใช้เลี้ยงดูตนเองและแม่ที่อายุมากขึ้นรูปโฉมก็ถดถอย กระทั่งแม่ของนางเป็นโรคจ้งเฟิงกะทันหัน นางถึงได้พาแม่ไปยังโรงแพทย์จิงเฉิง โขกจนศีรษะแตกที่หน้าประตูก็ไม่อาจช่วยมารดาให้กลับมาได้ หลังไว้ทุกข์สามปีแล้วนางก็ออกเรือนกับเฉียวจือซู

ซุนจิ่วเม่ยนั้นชมชอบเฉียวจือซูอยู่ก่อน นางเป็นหลานสาวของราชครูซุนเฉิงจง ทั้งซุนเฉิงจงยังเป็นอาจารย์ของเฉียวจือซู ในวันที่เฉียวจือซูแต่งงานกับอ้ายจื่อจิน ซุนจิ่วเม่ยก็อาละวาดเสียใหญ่โตในพิธีแต่งงาน หากไม่ได้ซุนเฉิงจงมาห้ามได้ทันท่วงที คงจะเกิดเหตุนองเลือดไปแล้ว หลังจากนั้นซุนจิ่วเม่ยก็ไปจากเมืองหลวง ไร้ข่าวคราวนับแต่นั้น

เหตุการณ์นี้ถูกนักเล่านิทานนำไปแต่งเติมเป็นเรื่องราวความรักอันเศร้าระทม ในช่วงเวลาต่อจากรัชศกวั่นลี่ปีที่สี่สิบแปดแล้วก็ร้องเล่าต่อกันไปแสนนาน

รัชศกวั่นลี่ปีที่สี่สิบแปดวันที่สิบห้าเดือนสิบ หญิงสาวสวมชุดรัดกุมสีแดงผู้หนึ่งกลับเมืองหลวง คนผู้นี้คือซุนจิ่วเม่ยที่หายตัวไปกว่าหนึ่งปี ทันทีที่ซุนจิ่วเม่ยเข้าเมืองมาก็รีบร้อนไปยังศาลสถิตยุติธรรม ประตูศาลสถิตยุติธรรมเนืองแน่นแออัดด้วยผู้คนที่เร่งรุดมาจากที่ต่างๆ ศีรษะดำคลาคล่ำมิต่างจากฝูงกา ซุนจิ่วเม่ยฝ่าผู้คนไปจนถึงหน้าประตูอย่างยากเย็น เห็นด้านข้างสิงโตหินน่าเกรงขามสองตัวมีองครักษ์กำลังชูทวนและดาบยาวตั้งมั่นอย่างแข็งขันพร้อมปะทะ

‘วันนี้เป็นวันพิจารณาคดีสกุลเฉียว’

‘เฮอะ ขุนนางสุนัขพวกนั้นหาพยานหลักฐานแน่ชัดอะไรออกมาไม่ได้แน่!’

‘นั่นไม่เสมอไป ข้าได้ยินว่าวันนี้จะมีพยานคนใหม่โผล่มา’

‘ใครใจดำขนาดคิดใส่ร้ายท่านหมอเฉียว’

‘…’

ซุนจิ่วเม่ยฟังคนข้างตัวสนทนาพลางชะเง้อคอมองไปภายใน เวลานี้ก็มีเกี้ยวหลังหนึ่งถูกหามจากริมถนนเข้ามาใกล้อย่างรีบเร่ง องครักษ์เห็นสถานการณ์พลันแยกเป็นสองฝั่งเปิดทางให้อย่างเคารพ เกี้ยวหยุดลง ชายชราผมสีขาวโพลนราวขนนกกระเรียน ใบหน้าเปล่งปลั่งดั่งทารกก็ก้าวอย่างเชื่องช้าออกมา

ซุนจิ่วเม่ยมองเห็นคนผู้นั้นก็ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ‘ท่านปู่!’

ผู้ที่มาคือราชครูซุนเฉิงจง พอเขาเห็นดวงตากลมโตอันเป็นจุดเด่นของซุนจิ่วเม่ยแล้ว ดวงตาเขาพลันอุ่นร้อน ด้วยความช่วยเหลือจากองครักษ์เขาจึงสามารถฝ่ากลุ่มคนที่แออัดโดยรอบขึ้นหน้าไปกุมมือซุนจิ่วเม่ยไว้ได้ ‘นางหนู หนึ่งปีนี้เจ้าไปอยู่ที่ใดมา’

ซุนจิ่วเม่ยน้ำตาอุ่นร้อนคลอเบ้าเช่นกัน แต่เมื่อคิดถึงสถานการณ์ตรงหน้า ไม่ทันห่วงใยสายสัมพันธ์ปู่หลานนางก็รีบเอ่ย ‘ท่านปู่ ต้องช่วยพี่ใหญ่เฉียวให้ได้นะเจ้าคะ ข้ามองดูเขาเป็นอะไรไปไม่ได้!’ ซุนจิ่วเม่ยกล่าวไปก็ร้อนรนจนน้ำตาหลั่งริน

ซุนเฉิงจงถอนใจคราหนึ่ง ‘เจ้ากลับมาก็เพื่อจือซูอย่างที่คิดไว้!’

‘ท่านปู่ ข้า…’ ซุนจิ่วเม่ยทำท่าจะพูดแต่ก็ยับยั้งไว้ก่อน นางกวาดตามองฝูงชนรอบตัวที่จดจ้องมาที่ตนเอง ก่อนจะเหลือบมององครักษ์ที่ยืนเคร่งขรึมอยู่หน้าประตู นางประชิดข้างหูซุนเฉิงจงพลางกระซิบว่า ‘ท่านปู่ ข้าอยากเข้าฟังการพิจารณาคดี!’