ทดลองอ่าน รำพันรักหมอยา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

อาเม่ยเห็นฮูหยินผู้เฒ่าถังที่พาฮูหยินสามเฮ่อหลันซีมาปรากฏตัวด้วย จึงรีบร้อนทั้งคลานทั้งกลิ้งโถมเข้าไปหา “ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินสาม อาเม่ยไม่รู้ อาเม่ยไม่รู้อะไรทั้งนั้นนะเจ้าคะ!”

“เหตุใดเจ้าต้องตีอาเม่ย แม้แต่สาวใช้ข้างกายผู้ชราเช่นข้ายังขัดหูขัดตาเจ้าอีกหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าถังเคาะไม้เท้าเสียงดังลั่น

“ท่านแม่ อย่าโมโหจนเสียสุขภาพไปเลยเจ้าค่ะ!” เฮ่อหลันซียุ่งง่วนกับการตบหลังให้นาง

“ท่านแม่! สาวใช้นางนี้ใส่เมล็ดอวิ๋นไถในซื่ออู้ทังของหนานชิง ถึงได้ทำให้นางไม่ตั้งครรภ์”

“นี่มันเมล็ดอวิ๋นไถอันใดกัน! นี่มันเมล็ดเจวี๋ยหมิงชัดๆ! อาเม่ยจะใส่เมล็ดเจวี๋ยหมิงที่นางหนูสามเป็นคนตากแดดให้ในตู้ยาข้า นี่ยังมีความผิดด้วยหรือ!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังกล่าวด้วยโทสะ “นางจิ้งจอกตัวนั้นมีลูกเองไม่ได้แท้ๆ ยังจะมาเอ่ยถึงเมล็ดอวิ๋นไถอะไรอีก!”

“หากนางต้องการใส่ยาให้ท่านจริง เหตุใดต้องเปิดลิ้นชักหนานชิงด้วยเล่า” ถังเหอชี้ไปยังลิ้นชักเดียวในห้องที่ถูกเปิดออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นั่นคือตู้ยาของเจิ้งหนานชิง

ฮูหยินผู้เฒ่าถังนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางเองก็สงสัยเล็กๆ ขึ้นมาเช่นกัน

“ท่านแม่ ข้าว่าอาเม่ยต้องได้ยินฉินมามาบอกว่าเมื่อวานบ่ายทำยาของน้องหญิงสี่หก ยามนี้จึงมาตรวจดูว่าฉินมามาซื้อมาแล้วหรือยัง อาเม่ยรับใช้ท่านนานปี รู้ว่าท่านต้องการอุ้มหลานถึงได้กังวลแทนน้องหญิงสี่เป็นพิเศษ” เฮ่อหลันซีรีบคลี่คลายสถานการณ์แทนอาเม่ย “หากท่านสงสัย ตามฉินมามาเข้ามาถามก็ทราบแล้วเจ้าค่ะ”

อาเม่ยรีบร้อนพยักหน้าระรัว “ใช่เจ้าค่ะๆ ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านก็รู้ว่าฉินมามาบางครั้งก็เลอะเลือน ข้าแค่จะดูว่าได้ซื้อยานี้กลับมาแล้วหรือไม่”

ในเมื่อต่างมีเหตุผลของตนเอง ฮูหยินผู้เฒ่าถังย่อมต้องตามฉินมามาเข้ามาตรวจสอบ ฉินมามาได้รับการกำชับจากเฉียวจือซูก่อนแล้ว จึงเล่าเรื่องที่ตนทำยาหล่นก่อนไปซื้อยาอีกรอบออกมาอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าถังยิ่งเชื่อคำพูดอาเม่ยอย่างลึกซึ้งโดยไร้ข้อสงสัย นางแค่นเสียงเย็นเอ่ยกับถังเหอ “เจ้าได้ยินแล้วนี่ อาเม่ยทำเพื่อนางจิ้งจอกตัวนั้น มิได้ทำร้ายนางเสียหน่อย” กล่าวไปนางก็ขึงตาเหี้ยมใส่เฉียวจือซูแวบหนึ่ง หันไปด้านหลังเล็กน้อยพูดกับถังเหอ “หากไม่มีเรื่องราวก็อย่าฟังคำพูดประหลาดจากคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าพวกนี้”

ถังเหออับจนคำพูดไปชั่วขณะ หันมองเฉียวจือซู

“ที่แท้ผู้ที่กินเมล็ดอวิ๋นไถก็คือฮูหยินผู้เฒ่า?” เฉียวจือซูหัวเราะเสียงเย็น

“ว่ากระไรนะ!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังโมโหดาลเดือด

“เมล็ดพวกนี้คือเมล็ดอวิ๋นไถ ในเมื่อมิใช่ให้ฮูหยินสี่กิน ก็ย่อมให้ฮูหยินผู้เฒ่ากิน แต่ไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่ากินเมล็ดอวิ๋นไถเพราะเหตุใดกัน”

“เมล็ดอวิ๋นไถอะไร นี่เป็นเมล็ดเจวี๋ยหมิงที่นางหนูสามตากให้ข้า!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยว