ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 1

ตำบลหยางหลิ่วเป็นตำบลเล็กๆ แต่เนื่องจากตั้งอยู่บนชุมทางสัญจรหลัก จึงยังนับว่าเป็นตำบลที่เจริญมั่งคั่ง

สกุลเยี่ยเป็นตระกูลใหญ่อันดับต้นๆ ในตำบลหยางหลิ่ว ไม่เพียงมีคฤหาสน์หลังโตอยู่บนถนนหลักของตำบล ยังมีคฤหาสน์เล็กๆ อีกหลังหนึ่งริมบึงน้ำดำอีกด้วย

คณะของฮูหยินจึงพาเยี่ยเหมยที่หน้าซีดเผือดกลับมายังคฤหาสน์หลังนี้ เพิ่งจะเข้าประตูได้ก็มีสตรีหางตาชี้ ดูมีเสน่ห์อยู่เล็กน้อยนางหนึ่งปราดมารับแต่ไกล

“สำเร็จหรือไม่เจ้าคะ” คำพูดเพิ่งออกจากปาก นางก็มองเห็นสตรีผ่ายผอมอ่อนแอที่ก้มหน้าเช็ดน้ำตาป้อยๆ อยู่ด้านหลังฮูหยิน รวมถึงเยี่ยเหมยที่ถูกบ่าวหญิงสองคนหามอยู่ระหว่างกลางทันที

สตรีนางนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันควัน เอ่ยถามว่า “ไฉนฮูหยินถึงพานางกลับมาอีกเล่าเจ้าคะ”

“ทิ้งกรงหมูลงน้ำไปเกือบครึ่งชั่วยาม อาเหมยยังว่ายกลับขึ้นมาเองได้ สวรรค์ไม่รับนาง ข้าไม่พานางกลับมาแล้วจะยังทำอย่างไรได้อีก”

ฮูหยินคนปัจจุบันของสกุลเยี่ยก็คือสตรีที่ดูมีลักษณะท่าทางน่าเกรงขามที่สุดในบรรดากลุ่มคนริมบึงน้ำก่อนหน้านี้ ส่วนผู้ที่ออกมาต้อนรับทักทายนางคืออี๋เหนียงสามของสกุลเยี่ย วันนี้ก็เป็นอีกฝ่ายที่บีบนางให้จับเยี่ยเหมยถ่วงน้ำ แต่ใครเลยจะรู้ว่าคนจะไม่จมน้ำตาย มิหนำซ้ำยังทำให้นางต้องตากลมเย็นทั้งคืน ฮูหยินมีสีหน้าที่ดีให้อีกฝ่ายได้ก็แปลกแล้ว

ให้เป็นที่โปรดปรานเพียงไรก็ยังเป็นแค่อี๋เหนียง ครั้นได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้ อี๋เหนียงสามก็รู้ตัวว่าเสียกิริยาเกินไป จึงรีบปรับสีหน้าท่าทาง เบียดบ่าวหญิงสองคนที่ประคองฮูหยินอยู่ออกไปแล้วประคองอีกฝ่ายด้วยตนเอง “ฮูหยินเจ้าคะ ผู้น้อยอนุภรรยาเพียงแต่เป็นห่วงว่าถ้าเรื่องของคุณหนูเหมยแพร่ออกไปจะทำให้ชื่อเสียงของสกุลเยี่ยเสียหาย ทำให้นายท่านกับเหล่านายน้อยเสียหน้า ซ้ำยังจะส่งผลกระทบต่อเรื่องแต่งงานของเหล่าคุณหนูในสกุลเยี่ยอีกด้วย”

ได้ยินเช่นนี้ ฮูหยินก็หน้าเปลี่ยนสีไปมาหลายรอบ สายตาเลื่อนไปหยุดที่เยี่ยหย่วนซึ่งตามประกบเยี่ยเหมยไม่ห่าง นางโบกๆ มือพลางกล่าวเสียงเย็น “ข้าตากลมเย็นมา รู้สึกหัวหนักๆ อยู่บ้าง ข้าไปพักก่อนล่ะ มีอะไรไว้วันพรุ่งค่อยว่ากัน” พูดจบก็โบกมือเป็นสัญญาณให้บรรดาคนที่แออัดอยู่ในลานเรือนแยกย้ายกันไป

“ถ้าข้าเป็นเจ้า ป่านนี้คงกระโดดน้ำตาย ไม่มีหน้าอยู่ทำให้ฮูหยินต้องลำบากใจหรอก” ครั้นเห็นว่าเงาร่างของฮูหยินหายลับไปหลังประตูกั้นกลางระหว่างส่วนหน้ากับส่วนในแล้ว อี๋เหนียงสามก็เก็บสีหน้าวิตกกังวลลง ก่อนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกระซิบข้างหูเยี่ยเหมย

เยี่ยเหมยตอนนี้สมองงุนงงเลอะเลือนไปหมด เธอยังไม่ทันได้ตอบสนองอะไร เยี่ยหย่วนที่ตามประกบอยู่ข้างเธอก็ก้าวมาขวางอยู่ข้างหน้า

“อี๋เหนียงสาม! พุทธศาสนามีคำกล่าวว่า ‘ช่วยชีวิตคนหนึ่งคนได้กุศลกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น’ พี่เหมยรวมกับเด็กในท้องนางนับเป็นสองชีวิตเชียวนะ”

อะไรนะ!