ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 10

“นี่เป็นเรื่องดียิ่ง อาสะใภ้ต้าเหอจะลำบากใจทำไมกัน” ฟังจากที่ภรรยาต้าเหอพูด คำกล่าวเซ่นไหว้ปีที่ผ่านๆ มาล้วนแต่นำของเก่ามาแก้ไขปรับเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น อีกก้าวเดียวเยี่ยหย่วนก็จะได้เป็นซิ่วไฉแล้ว ไม่แน่ว่าจะไม่สามารถทำได้

“อาหย่วนเรียนที่สำนักศึกษาปั้นซานเชียวนะ เขาจะยอมหรือ อีกทั้งวันพรุ่งเจ้าก็จะเข้าเมือง อาหย่วนจะต้องตามไปด้วยแน่นอน”

วันที่เยี่ยเหมยจะเข้าเมืองเป็นวันที่ได้นัดกับผู้อื่นไว้แล้ว ส่วนวันพิธีเซ่นไหว้ในหมู่บ้านก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ไม่แปลกที่ภรรยาต้าเหอจะลำบากใจ

ไม่กี่วันมานี้เยี่ยเหมยเห็นเยี่ยหย่วนพอว่างก็จะถือตำรารวมข้อสอบเก่าที่คัดลอกด้วยลายมือของคุณชายสุยเฟิงเล่มนั้นนั่งใจลอย นางเห็นก็ให้ปวดใจยิ่งนัก ตัดสินใจแน่วแน่ว่าหลังจากส่งรถเข็นเด็กกับรถหัดเดินแล้วจะไปสำนักศึกษาปั้นซานสักเที่ยว หากแต่นางเองก็รู้ถึงความดื้อดึงของเยี่ยหย่วน ถ้าเขาเข้าเมืองไปกับนางกลับจะขัดขวางไปทุกเรื่องแทน ใช้เรื่องนี้มาทำให้เขารั้งอยู่ในหมู่บ้านก็เป็นความคิดที่ไม่เลว

ครั้นคิดได้เช่นนี้ เยี่ยเหมยก็ให้ภรรยาต้าเหอย้อนกลับไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อแจ้งว่าเยี่ยหย่วนจะช่วยงานวันพรุ่งนี้ทันที หลังตัวนางกลับถึงที่พักก็หาตัวเยี่ยหย่วนมาบอกกล่าวเรื่องนี้

“พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองด้วยเช่นกัน” เยี่ยหย่วนไม่ได้บอกว่าจะเข้าเมืองไปทำอะไร ดวงตาจ้องมองรถเข็นเด็กกับรถหัดเดินที่มีผ้าฝ้ายเนื้อหยาบคลุมไว้พลางขมวดคิ้วเข้ม

“ลูกเอ๋ย ท่านน้าอยากเข้าเมืองไปเรียนหนังสือ หรือว่าอยากหาเงินหนึ่งตำลึงให้เจ้ากันหนอ” เยี่ยเหมยเองก็มิได้พูดกับเขาตรงๆ ลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบพลางถามยิ้มๆ

“ก็ได้ๆ วันพรุ่งอาสะใภ้ต้าเหอก็จะเข้าเมืองเช่นกัน ข้าไม่อยากไปกับพวกท่านหรอก แต่ละคนพูดมากกันทั้งนั้น”

เยี่ยหย่วนพลันลุกขึ้นเดินหนีไปที่อื่น ทิ้งเยี่ยเหมยที่ปิดปากหวิดจะหลุดหัวเราะออกมาเอาไว้ น้องชายที่ขี้อายปากหนักช่างน่าสนุกโดยแท้

เกาจินฮวาบุตรสาวคนโตของเกาต้าเหออายุเต็มสิบห้าไปเมื่อฤดูหนาวปีกลาย สามีภรรยาจึงจะไปแจ้งเรื่องนี้ต่อญาติห่างๆ ทางตระกูลเดิมของภรรยาต้าเหอเพื่อให้ช่วยจัดเตรียม บ้านฝ่ายชายอยู่ที่นอกเมืองฝั่งตะวันออกของเมืองเซิ่งโจว ไม่ไกลจากเขาเถาฮวา ภรรยาต้าเหอจะไปบ้านว่าที่ลูกเขย แต่นางไม่วางใจจะให้เยี่ยเหมยไปส่งสินค้าที่คฤหาสน์สกุลจั่นทางทิศใต้ของเมืองคนเดียว จึงให้เกาต้าเหอใช้ไม้คานหาบรถสองคันนั้นไปเป็นเพื่อนอีกฝ่าย

เดิมทีเยี่ยเหมยนึกว่าต้องถามคนว่าคฤหาสน์สกุลจั่นทางทิศใต้ของเมืองอยู่ตรงไหน ใครเลยจะรู้ว่าพอเกาต้าเหอพานางเดินมาทางใต้ของเมือง นางก็มองเห็นซุ้มประตูสูงตระหง่านที่ด้านบนมีอักษรเขียนว่า ‘คฤหาสน์สกุลจั่นเขตใต้’ แล้ว นางมองดูจนปากน้อยๆ เผยออ้า คิดในใจว่าที่แท้คฤหาสน์สกุลจั่นทางทิศใต้ของเมืองแทบจะยึดครองพื้นที่ทางใต้ของเมืองไปครึ่งแถบ กำแพงอิฐเขียวสูงสองช่วงตัวคนกั้นถนนหนทางอันคึกคักจอแจไว้ภายนอกโดยสมบูรณ์

เดินเลาะกำแพงอิฐเขียวมาได้อย่างน้อยเกือบหนึ่งเค่อถึงมาถึงที่ว่างกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง บนที่ว่างมีซุ้มประตูขนาดใหญ่ยักษ์อีกซุ้มหนึ่ง ด้านบนเขียนไว้ว่า ‘คฤหาสน์สกุลจั่น’