ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 10

“น้องสาวสกุลเยี่ย คฤหาสน์สกุลจั่นที่เจ้าว่าคือที่นี่หรือ” ปกติเกาต้าเหอเป็นคนงานชั่วคราวอยู่ที่ตำบลหยวนทง จึงนับว่าหูตากว้างไกลอยู่บ้าง เวลานี้เห็นว่าแม้แต่ซุ้มประตูยังมีถึงสองซุ้ม โอ่อ่าน่าตกตะลึงเพียงนี้ หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำขึ้นมาทันที

“น่าจะ…ใช่กระมัง” เยี่ยเหมยปิดปากลง ในใจก็ชักไม่แน่ใจอยู่บ้างแล้วเช่นกัน หากแต่รับเงินคนเขามาแล้ว จะดีจะชั่วก็ควรเข้าประตูไปถามดูสักหน่อย เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็ก้าวเท้าเดินเข้าซุ้มประตู มุ่งหน้าไปยังประตูแดงบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่

“ออกไปๆ มองไม่เห็นหรือว่าที่นี่คือที่ไหน ถ้ามาขอเงินจงรีบไสหัวไปโดยเร็ว ถ้ามาขายของก็ไปร้องบอกที่ประตูหลัง”

เยี่ยเหมยกับเกาต้าเหอยังไม่ทันเข้าไปใกล้ก็มีคนหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าคนหนึ่งโผล่ออกมาจากห้องบ่าวเฝ้าประตูที่ด้านข้างประตูแดง โบกมือเหมือนไล่หมาแมวด้วยสีหน้าสุดรำคาญ

จะตำหนิที่ผู้อื่นรำคาญก็ไม่ได้ ในเมื่อสิ่งที่บ่าวเฝ้าประตูคนหนึ่งสวมใส่แม้จะเป็นเสื้อบุนวมผ้าทอละเอียดสีเขียวครามเข้มเหมือนกัน แต่ของเขากลับสะอาดสะอ้านไม่มีรอยปะชุนแม้แต่รอยเดียว

เกาต้าเหอหยุดฝีเท้าด้วยความตกใจ ก่อนจะร้องเรียกอีกฝ่ายอย่างเป็นกังวล

ถึงแม้เยี่ยเหมยจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ประสบการณ์ชีวิตสองชาติได้บอกนางว่าถ้าอยากได้เงินก็ต้องหน้าหนาเข้าไว้! นางจึงยิ้มให้บ่าวเฝ้าประตูหนุ่มผู้นั้น

“พี่ชาย พวกข้ามาส่งสินค้า สามวันก่อนคุณชายของพวกท่านสั่งสินค้าของข้าเอาไว้ และบอกให้พวกข้านำมาส่งที่คฤหาสน์สกุลจั่น”

แม้เยี่ยเหมยจะตัวผอม แต่รูปโฉมหน้าตากลับไม่เลว ใบหน้าเล็กๆ ขาวผ่องอ่อนนุ่มประกอบกับดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่สุกใสเป็นประกาย ไม่มีแววต่ำต้อยหรือยโสโอหัง ทั้งตัวคนก็งดงามชวนมองอย่างยิ่ง

ครั้นมองเห็นรอยยิ้มนาง บ่าวเฝ้าประตูหนุ่มก็หน้าแดง ไม่สะดวกใจจะพูดถ้อยคำหยาบคายใจร้ายต่ออีก น้ำเสียงเองก็นุ่มนวลลงมาก “ส่งสินค้า? พวกข้ามีนายน้อยสามท่าน เป็นท่านใดที่สั่ง”

เป็นท่านใดนั้นเยี่ยเหมยก็บอกไม่ถูก ได้แต่ยกมือทำท่าทางประกอบ “คุณชายจั่นท่านนั้นมิได้บอกชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าเขาสูงประมาณนี้ หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกลักษณะเย็นชาอยู่บ้าง อ้อ เขาสวมชุดตัวยาวสีนิลปักลายใบไผ่ ของที่เขาสั่งไว้เป็นของใช้ของเด็ก อาจจะสั่งให้คุณหนูคุณชายน้อยของพวกท่าน”