ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 10

“ไม่รู้แม้แต่ซื่อแซ่ เจ้ายังจะมาส่งสินค้าอะไร” บ่าวเฝ้าประตูกล่าวขัดขึ้นมาทันที “ของที่คุณหนูคุณชายน้อยของพวกข้ากินใช้ไม่มีอย่างไหนที่ไม่ดีไม่ประณีต เป็นไปได้หรือที่จะใช้ของที่พวกเจ้าทำ ไปๆๆๆ ถ้ายังไม่ไปอีก ข้าจะเรียกคนมาตีพวกเจ้า!”

“เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร” เยี่ยเหมยโกรธแล้ว ทำท่าทางจะปราดไปคุยกับบ่าวเฝ้าประตูหนุ่มให้รู้เรื่อง

เกาต้าเหอตกใจจนสะดุ้ง ยกมือหนึ่งขวางหน้าเยี่ยเหมย “ไม่แน่เจ้าอาจจะเข้าใจผิดก็ได้ พวกเราลองไปถามดูก่อนว่าทางใต้ของเมืองยังมีครอบครัวแซ่จั่นอื่นอีกหรือไม่” ครอบครัวระดับนี้ไหนเลยจะใช่ระดับที่ครอบครัวชาวนาอย่างตนเองสามารถข้องแวะด้วยได้ ในใจเกาต้าเหอก็คิดเห็นเหมือนกับบ่าวเฝ้าประตู ไม่เชื่อว่าเยี่ยเหมยจะเคยติดต่อกับเจ้านายท่านใดของบ้านนี้โดยสิ้นเชิง

“หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว! มีใครในเมืองเซิ่งโจวไม่รู้จักตระกูลคหบดีจั่นที่ครอบครองพื้นที่ทางใต้ของเมืองทั้งหมดบ้าง ครอบครัวแซ่จั่นครอบครัวอื่นย่อมจะมี แต่ไม่มีทางอยู่ทางใต้ของเมือง” บ่าวเฝ้าประตูหนุ่มเชิดหน้า รู้สึกภาคภูมิใจอย่างมากที่ตนเองเป็นบ่าวของบ้านคหบดีจั่น

“ช่างเถอะ” เยี่ยเหมยถลึงตาใส่บ่าวเฝ้าประตู ไม่คิดจะเดินเข้าไปข้างในต่ออีก “ข้าได้เงินมัดจำมาแล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่ขาดทุน มิใช่ข้าไม่มาส่งตามเวลานัด แต่เป็นเพราะพอข้ามาถึงกลับเข้าประตูไปไม่ได้” พอพูดเช่นนี้ เยี่ยเหมยก็รู้สึกว่าความละอายในใจหายไปเป็นปลิดทิ้ง หันหลังกลับเตรียมจะจากไป

ทว่าเวลานี้เองประตูเล็กบานหนึ่งข้างประตูแดงบานใหญ่กลับถูกคนดึงเปิดดังเอี๊ยดอ๊าดจากด้านใน บ่าวเฝ้าประตูอีกคนที่อยู่ในเครื่องแบบเดียวกัน แต่ดูจะเพิ่งอายุสิบสี่สิบห้าเดินนำออกมาก่อนค้อมตัวน้อยๆ “พี่ชุนหลัน ระวังธรณีประตูด้วย ท่านหมอเถียน ระวังธรณีประตูด้วย”

“พอแล้ว เสี่ยวซื่อ ทำงานในเรือนสะใภ้ใหญ่ ขอเพียงตนเองตั้งใจเอาการเอางานก็ไม่ต้องให้ใครดูแลเป็นพิเศษ ประจบข้าไปก็ไม่มีประโยชน์” คนยังไม่ทันออกมา เสียงใสเสนาะกลับลอยนำออกมาก่อน ต่อจากนั้นเยี่ยเหมยก็เห็นคนคุ้นตาสองคน

สองคนนี้นางเคยบังเอิญเจอที่โรงรับจำนำ คนหนึ่งคือสาวใช้ข้างกายสะใภ้ใหญ่จั่น นามว่าชุนหลัน อีกคนคือเถียนหนานซิง หมอที่ตรวจอาการจั่นเยี่ยเอ๋อร์ในวันนั้น

“แม่นางส่งเท่านี้ก็พอ ข้าจะพยายามรักษาอาการป่วยของคุณชายน้อยอย่างสุดความสามารถ กลับเป็นร่างกายของคุณหนูเล็กที่ไม่ควรปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป มิเช่นนั้นนานเข้าเกรงว่านางจะเป็นเหมือนกับพี่ชาย และพอถึงอายุห้าหกขวบจะยิ่งร้ายแรงกว่าเดิม” ไม่นานมานี้เถียนหนานซิงเพิ่งจะถูกเงินก้อนโตของสกุลจั่นขุดตัวมาอยู่ที่เมืองเซิ่งโจว ก่อนหน้านี้ตรวจจั่นเยี่ยเอ๋อร์ วันนี้ก็มาตรวจอาการจั่นชิงฮุยหลานชายคนโตของสกุลจั่นถึงคฤหาสน์ เพียงแต่ผลการตรวจรักษากลับไม่เป็นที่น่าพอใจ

“เจ้าค่ะ สะใภ้ใหญ่พบว่าคุณหนูเล็กมีอาการโรคเหมือนกับคุณชายน้อยถึงได้เจาะจงขอให้ใต้เท้าเจ้าเมืองเชิญท่านหมอเถียนมาเมืองเซิ่งโจว หวังว่าท่านหมอเถียนจะสามารถรักษาคุณชายน้อยและคุณหนูเล็กให้หายเป็นปกติได้ ถึงเวลานั้นสกุลจั่นรวมถึงใต้เท้าเจ้าเมืองจะขอบคุณท่านหมออย่างงามแน่นอนเจ้าค่ะ”

ไม่เสียแรงที่ชุนหลันเป็นถึงสาวใช้ที่สะใภ้ใหญ่จั่นให้ความสำคัญที่สุด คำพูดคำจาทั้งประจบประแจงทั้งแสดงศักดาบารมีไปพร้อมกัน นำกำลังทรัพย์และอำนาจอิทธิพลของฝ่ายตนเองออกมาแสดงต่อหน้าเถียนหนานซิงอย่างเต็มที่ในคราเดียว