เถียนหนานซิงเองก็รู้ว่าสกุลจั่นมีอำนาจอิทธิพลมาก หากแต่อาการป่วยบางอย่างไม่สามารถรักษาหายได้ในเวลาเพียงชั่วสั้นๆ รอยยิ้มเมตตาการุณย์ที่ดูคล้ายพระสังกัจจายน์บนหน้าเขากลายเป็นรอยยิ้มขื่น “คุณหนูเล็กของพวกเจ้าจนถึงบัดนี้ยังพูดไม่ค่อยได้ ฟันก็ยังขึ้นไม่ครบ อายุสองขวบกว่าแล้วกระหม่อมกลับยังไม่ปิด ทั้งยังผมบางเพียงนั้นอีก ทว่าอาการที่พวกเจ้าบอกข้าเหล่านี้เป็นเพียงระยะเริ่มต้นของโรค ข้ายังพอจะพยายามรักษาดูได้ แต่อาการของคุณชายน้อยของพวกเจ้ากลับทำให้ข้าลำบากใจอยู่บ้าง ขอแม่นางช่วยพูดกับสะใภ้ใหญ่จั่นด้วย”
“เรื่องนี้…” คุณชายน้อยของตนเป็นหลานชายคนโตในรุ่นเดียวกันของสกุลจั่น สามารถกล่าวได้ว่าเป็นศูนย์รวมความรักใคร่โปรดปรานจากทุกคน บัดนี้ท่านรองใกล้จะแต่งงานแล้ว อีกไม่กี่ปีท่านสามก็จะเริ่มหาคู่ครองได้แล้วเช่นกัน ถ้าคุณชายน้อยของตนรักษาไม่หาย เป็นหลานชายคนโตของสกุลจั่นไปจะมีความหมายอะไร
ครั้นส่งท่านหมอเถียนกลับไปแล้ว ชุนหลันก็กลุ้มใจด้วยไม่รู้จะกลับไปชี้แจงกับสะใภ้ใหญ่อย่างไรดี บางอย่างท่านหมอพูดกับนางได้ แต่นางกลับไม่อาจรายงานเจ้านายตามตรง ระหว่างที่ลำบากใจอยู่นั้นเองก็ได้ยินคนร้องเรียกนางอยู่ไม่ไกล…
“แม่นางชุนหลัน”
เยี่ยเหมยได้ยินบทสนทนาระหว่างท่านหมอเถียนกับชุนหลันเมื่อครู่นี้ชัดเจน หมอในยุคสมัยนี้อาจจะไม่รู้สาเหตุอาการโรคของจั่นเยี่ยเอ๋อร์ แต่เยี่ยเหมยที่มาจากต่างภพกลับรู้ดี จั่นเยี่ยเอ๋อร์แค่มีอาการโรคขาดแคลเซียม ฟังจากที่ท่านหมอเถียนพูด จั่นเยี่ยเอ๋อร์ยังมีพี่ชายอีกคน มิหนำซ้ำยังอาการหนักกว่าด้วย สำหรับคนที่รักงานของตนเองในชาติก่อนอย่างมากคนหนึ่ง เยี่ยเหมยรู้สึกว่าตนไม่อาจวางตัวอยู่วงนอกได้
“เจ้าคือ…” ชุนหลันหันหน้ามาเห็นเยี่ยเหมย ไม่แน่ใจอยู่เพียงประเดี๋ยวเดียวก็นึกออก “เจ้าคือแม่นางที่ช่วยคุณหนูเล็กของพวกข้าไว้วันนั้น!”
นางจำเยี่ยเหมยได้ค่อนข้างแม่น ไม่ใช่แค่รูปโฉมงดงาม แต่ยังวางตัวได้พอเหมาะพอควร มีความสุขุมเยือกเย็น โดยเฉพาะนัยน์ตาที่สุกใสเป็นประกายเปี่ยมความมั่นใจในตนเองคู่นั้น มันมักทำให้คนมองข้ามการแต่งกายของนางไป
“ลำบากแม่นางชุนหลันที่ยังอุตส่าห์จำข้าได้ สามารถมาคุยกันสักหน่อยได้หรือไม่” ในสมองเยี่ยเหมยก็ยุ่งเหยิงสับสนอยู่บ้าง นางจัดเรียงเรื่องที่เกิดในโรงรับจำนำวันนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าใจว่าสะใภ้ใหญ่จั่นกับ ‘นายน้อย’ ท่านนั้นน่าจะรู้จักกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นสามีภรรยาหรือมีความสัมพันธ์ใดต่อกันเท่านั้น
ชุนหลันประเมินมองเยี่ยเหมยและเกาต้าเหอที่ด้านหลังนางแวบหนึ่ง ก่อนหันหน้าไปพูดบางอย่างเสียงเบากับเสี่ยวซื่อที่เฝ้าประตูข้างบานเล็กอยู่ จากนั้นก็เดินไปคุยกับเยี่ยเหมยตรงเชิงกำแพงห่างประตูไม่ไกล “แม่นางต้องการคุยเรื่องอะไรก็กล่าวมาได้เลย”
เวลานี้เยี่ยเหมยนึกขอบคุณเหลือเกินที่คนที่ออกมาส่งท่านหมอเถียนมิใช่ชุนเถาที่มองไม่เห็นหัวผู้อื่น แต่เป็นชุนหลันที่รู้การควรการไม่ควร นางจึงไม่อ้อมค้อมเช่นกัน “ข้ามีแซ่ว่าเยี่ย แม่นางชุนหลันเรียกข้าว่าแม่นางเยี่ยก็ได้ ขอพูดกับแม่นางชุนหลันอย่างไม่ปิดบัง บ้านข้าเคยมีตำรับยาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ เป็นตำรับยาสำหรับรักษาโรคหายากในเด็กโดยเฉพาะ ตอนอยู่ที่โรงรับจำนำก่อนหน้านี้ข้าก็รู้สึกแล้วว่าอาการโรคของคุณหนูเล็กของเจ้าคล้ายกับอาการโรคที่เขียนอยู่ในตำรับยา เพียงแต่เห็นว่าเป็นผู้มั่งมีจึงไม่กล้าพูดอะไร แต่เมื่อครู่ข้าบังเอิญได้ยินคำสนทนาของเจ้ากับท่านหมอ อาการโรคที่ว่ามาเหมือนกับระยะเริ่มต้นของโรคที่บรรยายอยู่ในตำรับยานั้นมิมีผิดเพี้ยน ข้าถึงได้ออกปากเรียกเจ้าไว้”
“อ้อ?” ชุนหลันประเมินมองเยี่ยเหมยรอบหนึ่งด้วยท่าทางระแวงสงสัย มิได้เชื่อคำของเยี่ยเหมยในทันที ก่อนจะเอ่ยปากถามว่า “แม่นางเยี่ยบอกข้าได้หรือไม่ว่าอาการร้ายแรงของโรคนี้เป็นอย่างไร”
“โรคนี้ระยะต้นเพียงแต่มีเหงื่อออกมากและตกใจร้องไห้ตอนกลางคืน มือเท้ากระตุก หงุดหงิดเบื่ออาหาร ระยะกลางร่างกายจะอ่อนแอป่วยง่าย โตช้ากว่าเด็กคนอื่น ส่วนเด็กที่เป็นหนักบ้างสองขาผิดรูป บ้างกะโหลกศีรษะเป็นเหลี่ยมไม่กลม บ้างซี่โครงเป็นปุ่มปม บ้างอกโป่งนูนเป็นอกไก่ ขอแค่มีอาการใดอาการหนึ่งที่ว่ามาก็ยากจะเยียวยา…”
“ว่าอะไรนะ!” เยี่ยเหมยยังพูดไม่ทันขาดคำดี ชุนหลันก็หน้าเปลี่ยนสีอย่างหนัก จับมือข้างหนึ่งของนางไว้อย่างเสียกิริยา “เช่นนั้นเด็กที่เป็นหนักยังรักษาหายได้อยู่หรือไม่”
