ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 11

บทที่ 11

ครั้นเดินมุ่งหน้าเข้าเรือนส่วนในของคฤหาสน์สกุลจั่นได้สักพัก ชุนหลันก็มองเยี่ยเหมยดีขึ้นอีกมาก ระหว่างทางมีทั้งลานเรือนโอ่อ่า ตัวอาคารประณีตบรรจง ระเบียงคดทอดลดเลี้ยวสู่สถานที่อันสงบเงียบ ไม่ว่าอย่างไหนเกรงว่าล้วนเป็นทัศนียภาพที่คนธรรมดายากจะได้เห็นสักครั้งทั้งนั้น แม้แต่ท่านหมอเถียนที่มาจากเมืองหลวงก็ยังมิแคล้วหยุดเดินแล้วอุทานชื่นชมออกมาเช่นกัน ทว่าเยี่ยเหมยกลับเพียงกวาดมองปราดหนึ่งโดยที่สีหน้ายังคงเรียบเฉยเป็นปกติ ประหนึ่งว่าทัศนียภาพเหล่านี้เป็นสิ่งที่เห็นได้เป็นปกติ ไม่มีอะไรให้แปลกใจ

ถึงแม้ชาติก่อนเยี่ยเหมยจะเป็นเพียงพี่เลี้ยงเด็ก แต่ครอบครัวที่จ้างพี่เลี้ยงเด็กได้ย่อมมีฐานะไม่แย่ เยี่ยเหมยจึงเคยตามครอบครัวเจ้านายไปบ้านมหาเศรษฐีมาหลายหลัง เทียบกับบรรดาสิ่งปลูกสร้างอันวิจิตรประณีตในชาติก่อนของนาง คฤหาสน์สกุลจั่นก็แค่มีพื้นที่กว้างใหญ่กว่ามาก ทว่ามิได้พิเศษกว่าแต่อย่างใด อีกอย่างตอนนี้ในใจนางยังเอาแต่คิดเรื่องน่าแปลกที่ท่านรองหลบสะใภ้ใหญ่ แต่กลับจ่ายเงินซื้อของให้หลานสาวหลานชาย

“แม่นางเยี่ย รบกวนรออยู่ตรงนี้สักครู่ บ่าวจะไปหาสะใภ้ใหญ่เพื่อขอคนงานหญิงมาหาบของให้ท่าน” ชุนหลันไม่ได้พูดว่าจะไปรายงานต่อสะใภ้ใหญ่จั่น แต่ใช้เรื่องของที่บ่าวเฝ้าประตูหาบอยู่เป็นข้ออ้าง

เยี่ยเหมยเข้าใจเรื่องนี้ดีจึงยิ้มให้อีกฝ่าย “เช่นนั้นข้าจะเดินชมดอกไม้หลากสีสันที่ยากจะเห็นได้ในหมู่บ้านพวกข้าเสียหน่อย”

สถานที่ที่นางอยู่ตอนนี้คือสวนดอกไม้แนวยาวขนาดใหญ่ที่คั่นกลางระหว่างเรือนด้านหน้าและเรือนด้านหลัง ด้านซ้ายมีบ่อน้ำขนาดเล็กและภูเขาจำลอง กิ่งหลิวมีหน่ออ่อนงอก ด้านขวามีดอกไม้นานาพรรณงอกงาม ท่ามกลางต้นไม้ดอกไม้เหล่านั้นสามารถมองเห็นเงาของศาลาหลังหนึ่ง เยี่ยเหมยลอบนวดเอวที่เมื่อยล้าอยู่บ้าง ก่อนจะตัดสินใจไปหาที่นั่ง

ในคฤหาสน์มีเจ้านายผู้ชายน้อย อีกทั้งเวลานี้ก็ล้วนไม่อยู่ในคฤหาสน์ ไม่ต้องกลัวเยี่ยเหมยจะไปเจอใครเข้า หลังเอ่ยกำชับสองประโยค ชุนหลันก็ไล่บ่าวเฝ้าประตูที่หาบของมาไป จากนั้นก็รีบร้อนเดินเข้าประตูกั้นส่วนหน้าส่วนในของคฤหาสน์

ศาลาแปดเหลี่ยมดูจะอยู่ไม่ไกล หากแต่ในสวนมีต้นไม้ดอกไม้ขึ้นอยู่แน่นขนัด เมื่อเดินเข้ามาถึงได้รู้ว่าต้องเดินเลี้ยวอ้อมไปมาอีกหลายเลี้ยว ถึงเยี่ยเหมยนึกเสียใจก็สายไปแล้ว

หลังเลี้ยวอ้อมไปหลายครั้ง เยี่ยเหมยก็มาถึงด้านล่างศาลาในที่สุด นางผ่อนลมหายใจยาว ประคองเอวเดินขึ้นบันได

“ไสหัวไป ข้าไม่ต้องการน้ำชา ไม่ต้องการของว่าง ยิ่งไม่ต้องการคนปรนนิบัติ!”

เยี่ยเหมยเพิ่งจะก้าวขึ้นบันไดขั้นที่สามก็พลันมีเสียงบุรุษทุ้มนุ่มลอยมาจากในศาลา ทว่าฟังดูจะมีแววโมโหขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน เสียงนี้เป็นของ…

“คุณชายจั่น?” เยี่ยเหมยเดินขึ้นไปต่อ ครั้นมายืนในศาลาแล้วจึงมองเห็นชายหนุ่มเอนตัวพิงเสาศาลาต้นยักษ์ ก้มหน้าอ่านหนังสือในมืออยู่ ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือ ‘นายน้อย’ ที่ให้มัดจำห้าตำลึงแก่นางในโรงรับจำนำวันนั้น เสื้อผ้าที่เขาใส่วันนี้ดูแพงกว่าวันนั้นมาก เขาหันข้างให้เยี่ยเหมย ทำให้ขนตาดูหนายาวเป็นพิเศษ