ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 11

เยี่ยเหมยรู้ว่าร่างกายตนเองในตอนนี้ไม่อาจล้มได้เด็ดขาด จึงยื่นมือไปกอดเสาศาลาที่ด้านข้างไว้โดยจิตใต้สำนึก หลังทรงตัวได้มั่นคงแล้วถึงได้พูดกับตนเองอย่างยังหวาดเสียวไม่หาย “โชคดีจับไว้ได้ทัน! ตกใจแทบแย่”

“เจ้าระวัง!” เสียงเจือแววตระหนกตกใจของจั่นอวิ๋นหยางดังมาอย่างรีบร้อน แต่ขาดหายไปอย่างรีบร้อนยิ่งกว่า

หลังเสียงพูดถูกเปล่งออกมา ทั้งสองคนก็อึ้งงันไปครู่สั้นๆ พร้อมกัน

ภาพตรงหน้าเยี่ยเหมยกลายเป็นดำมืดจึงยิ่งรับรู้ถึงเสียงได้ชัดเจน รู้สึกอยู่ตลอดว่าตนเองเหมือนเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนมาก่อน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก เพียงไม่นานหมอกดำตรงหน้านางก็ค่อยๆ สลายตัวไป ภาพสิ่งผิดปกติที่ตรงหน้าพุ่งชนความคิดอันสับสนอลหม่านจนกระจัดกระจาย

เสาเป็นสีแดงคล้ำชัดๆ แต่ไฉนจึงกลายเป็นสีฟ้าเหลือบเงินไปได้ มิหนำซ้ำรูปทรงยังไม่ถูกต้อง อุณหภูมิก็ไม่ถูกต้องอีกเช่นกัน!

อุณหภูมิ?!

เยี่ยเหมยใจกระตุกวาบ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมเงยหน้าขึ้นมองก็สบเข้ากับนัยน์ตาดำล้ำลึกคู่หนึ่ง ในนั้นนอกจากดวงตาที่ฉายแววตระหนกตกใจทำอะไรไม่ถูกของนางแล้ว ยังคล้ายมีแววสงสัยและอึ้งงันอยู่ด้วย

นี่…นี่เป็นคนชัดๆ อีกทั้งยังเป็นคุณชายจั่นที่เมื่อครู่นี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วย!

เยี่ยเหมยตกใจจนถอยกรูดไปสามก้าว ไม่ระวังหวิดจะล้มอีกครั้ง และก็ยังคงได้จั่นอวิ๋นหยางช่วยไว้ถึงทรงตัวได้

“เจ้ารออยู่ตรงนี้เถอะ ข้าจะไปเอง” จั่นอวิ๋นหยางประคองเยี่ยเหมยให้กลับไปนั่งลงบนม้านั่งยาวทางฟากหนึ่งของศาลาเสร็จก็หดมือกลับไปไพล่หลังประหนึ่งถูกไฟดูด พยายามรักษาความสุขุมหนักแน่นเอาไว้ น่าเสียดายที่มือซึ่งสั่นน้อยๆ อยู่ด้านหลังได้เปิดเผยสภาพอารมณ์ประหม่าตื่นเต้นในเวลานี้ของเขา

ตัวจั่นอวิ๋นหยางเองยังไม่เข้าใจเลยว่าความรู้สึกประหลาดนี้เป็นเรื่องอะไรกัน เมื่อครู่ขณะเห็นร่างเยี่ยเหมยโงนเงนจะล้ม เขาก็ตกใจจนหัวใจแทบจะกระดอนออกจากอก ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง ลืมเรื่องที่ต้องปกปิดวรยุทธ์ไปโดยสิ้นเชิง ทะยานตัวพุ่งปราดมาถึงข้างเยี่ยเหมยอย่างรวดเร็วราวกับบิน ยื่นมือไปประคองคนไว้ ชั่วพริบตาที่ร่างกายสัมผัสกันดูเหมือนมีอะไรบางอย่างวาบผ่านในห้วงสมอง

ร่างกายเล็กๆ ศีรษะสูงถึงแค่อกเขา ความรู้สึกยามสัมผัสก็คุ้นเป็นพิเศษ แต่ทว่าจั่นอวิ๋นหยางยังไม่ได้นึกให้ละเอียดก็ได้ยินเยี่ยเหมยพูดกับตนเองด้วยความตระหนกตกใจ เขาอดจะยกมุมปากขึ้นไม่ได้ โยนความคิดเสียมารยาทว่าคุ้นกับร่างกายของสตรีนี้ทิ้งไปจากสมอง กลับกลายเป็นรู้สึกว่าความหงุดหงิดรำคาญใจที่ไม่กี่วันมานี้อัดอั้นอยู่ในใจโดยตลอดได้ถูกท่าทางเลอะเลือนที่นางเผลอแสดงออกมานี้พุ่งชนจนกระจัดกระจายหายไปแล้ว