ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 11

“พวกท่านกำลังทำอะไรกัน!” เสียงตะคอกแหลมพลันดังขึ้นทำลายความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นจากการแอบอิงกันของจั่นอวิ๋นหยางกับเยี่ยเหมย

ครั้นสังเกตเห็นเยี่ยเหมยตัวสะท้านเฮือก จั่นอวิ๋นหยางก็เอาตัวบังด้านหน้านางโดยไม่รู้ตัว ดวงตามองไปยังผู้มาที่ล่างบันได สีหน้าเยียบเย็นลงอย่างรวดเร็วจนแม้แต่เยี่ยเหมยที่อยู่ด้านหลังเขายังรู้สึกถึงกระไอหนาวเย็นนี้ได้

“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” จั่นอวิ๋นหยางสติกลับเข้าที่เข้าทางถึงได้รู้สึกตัวว่าเพื่อเยี่ยเหมยแล้ว ตนเองเสียกิริยาไปมาก เขาฝืนข่มความรู้สึกแปลกๆ ในใจลง สูดหายใจลึกก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างระหว่างตนกับเยี่ยเหมยให้มากขึ้น

“พี่รอง ที่ท่านต้องการถอนหมั้นเป็นเพราะหญิงนางนี้ใช่หรือไม่ ข้าไม่ยอม!” สตรีเจ้าของคำพูดมีหน้าตางามพริ้งเพริศ รูปร่างเย้ายวน นางก็คือเคราะห์ดอกท้อ ที่จั่นอวิ๋นหยางหามาใส่ตัวโดยไม่ตั้งใจขณะกลับมาเมืองเซิ่งโจวเมื่อเดือนสิบปีกลาย

“เจ้าจะเรียกข้าว่าท่านรองจั่นหรือคุณชายจั่นก็ได้ แต่ข้ามิใช่ญาติของเจ้าหลินฟางเฟยอย่างเด็ดขาด คุณหนูหลินช่วยระวังกิริยาวาจาด้วย” จั่นอวิ๋นหยางรู้สึกเพียงว่าเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ ไม่หยุด ถ้ามิใช่ยังไม่รู้ที่อยู่ของหยกเขียวรูปปลาคู่แน่ชัด กลัวจะลูบหน้าปะจมูก เขาก็ไม่มีทางให้คนไปสู่ขอที่สกุลหลินแน่นอน

เดิมทีเขาคิดจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป แต่ก็นึกได้ว่าในศาลายังมีเยี่ยเหมยที่ไร้ความผิดแต่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยอยู่ รู้สึกว่าหลินฟางเฟยที่อารมณ์ร้ายพาลพาโลอาจจะมาหาเรื่องเยี่ยเหมย ฝีเท้าที่จะก้าวจากไปจึงหยุดลงอย่างควบคุมตนเองไม่ได้

เดิมทีเยี่ยเหมยเพียงแต่รู้สึกว่าจั่นอวิ๋นหยางนิสัยค่อนไปทางเย็นชา แต่เสียงพูดยังคงไพเราะน่าฟังอย่างยิ่ง ทว่าเห็นเขาพูดกับคนอื่นแล้วถึงได้รู้ว่าเขาใช่แค่นิสัยค่อนไปทางเย็นชาเสียที่ไหน เขาเป็นมนุษย์น้ำแข็งจากขั้วโลกเหนือเลยต่างหาก! นางที่สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ยังรู้สึกเย็นยะเยือก ช่างลำบากคนงามที่มีสีหน้าสะเทือนใจอย่างหนักที่ด้านล่างโดยแท้

“ก็ได้ ต่อให้ท่านไม่ใช่พี่รองของข้า แต่ตอนนี้การหมั้นหมายระหว่างเรายังไม่ได้ล้มเลิก ไยต้องทำตัวห่างเหินเพียงนี้ สุยเฟิง…” หลินฟางเฟยยื่นมือที่ทาเล็บสีแดงสดไปข้างหน้า คิดจะจับจั่นอวิ๋นหยาง แววตาลุ่มหลงจับจ้องบนร่างเขา

ครั้นเห็นดังนี้ จั่นอวิ๋นหยางก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ในแววตาเย็นชาระคนด้วยโทสะ “บังอาจ! นามของข้ามีเพียงอาจารย์และผู้อาวุโสกว่าที่เรียกได้ ไหนเลยจะสามารถแปดเปื้อนด้วยปากของเจ้า”