ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

บทที่ 12

หมู่เรือนส่วนหน้าของคฤหาสน์สกุลจั่นมีขนาดใหญ่ หมู่เรือนส่วนในก็มิได้เล็ก เจ้านายสกุลจั่นอาศัยอยู่ตรงศูนย์กลาง สะใภ้ใหญ่จั่นสองสามีภรรยาอยู่กับลูกที่เรือนเผิงเฟยอันเป็นเรือนแรกทางฝั่งตะวันออกติดกับเรือนหลัก เนื่องจากลูกทั้งสองยังเล็กและป่วยอยู่ จึงนอนที่เรือนปีกส่วนที่สองของเรือนเผิงเฟยซึ่งกั้นออกเป็นสามส่วน

เข้าประตูมาได้ครู่หนึ่ง ยังไม่ได้เห็นจั่นชิงฮุย แต่เยี่ยเหมยก็พอจะรู้แล้วว่าเหตุใดเด็กคนนี้ถึงขาดแคลเซียมขนาดนั้น ได้ยินว่าจั่นชิงฮุยเลือกกินตั้งแต่เล็ก เปลี่ยนแม่นมไปหลายคนเพราะร้องไห้ อีกทั้งเพราะฟันขึ้นช้าทำให้กินนมจนถึงอายุสองขวบ

เรื่องอาหารการกินบรรจงถี่ถ้วน เรื่องความเป็นอยู่คัดสรรอย่างดี ไม่แพงพอไม่กิน ไม่ประณีตพอไม่กิน เมื่อเป็นเช่นนี้จึงไม่เคยมีพวกถั่วพวกกระดูกหมูที่เป็นอาหารชั้นต่ำราคาถูกอยู่ในรายการอาหารของเขา ถึงจะกินเนื้อนกพิราบก็ยังต้องบดละเอียดก่อนถึงส่งเข้าปากได้ พวกผักผลไม้น่ะหรือ ขอโทษที คุณชายน้อยไม่ชอบรสชาติ ส่วนเรื่องตากแดด…คนที่ขนาดออกจากบ้านในเดือนยี่ยังต้องใช้ร่มบังก็ไม่ต้องพูดเรื่องดูดซับแคลเซียมกันแล้ว

หลังได้เห็นจั่นชิงฮุย เยี่ยเหมยก็พูดได้เพียงว่าอกกับขาผิดรูปของเด็กล้วนเป็นผลจากความร่ำรวย!

ได้ยินว่านับตั้งแต่ค้นพบความผิดปกติของเด็กเมื่อตอนสองขวบเป็นต้นมาก็ใช้โสมใช้เห็ดหลิงจือบำรุงมาตลอด ไม่ง่ายเลยกว่าจะเลี้ยงจนอายุหกขวบได้ เยี่ยเหมยเองก็รู้ว่าโสมกับเห็ดหลิงจือล้วนเป็นของดี หากแต่มีคำพูดที่ว่า ‘อ่อนแอจนไม่รับการบำรุง’ แรกเริ่มเดิมทีจั่นชิงฮุยเพียงแต่ขาดแคลเซียม คาดว่าหลังจากบำรุงอย่างหนักก็ไปหมดทั้งวิตามินเอ บี ซี ดี อี ร่างกายเช่นนี้ดีขึ้นได้ก็แปลกแล้ว

“เป็นอย่างไร ชิงฮุยกับเยี่ยเอ๋อร์ยังรักษาได้อยู่หรือไม่” หากเป็นยามปกติ สะใภ้ใหญ่จั่นก็คงไม่เชื่อว่าสตรีอย่างเยี่ยเหมยจะมีวิธีรักษาเด็กสองคนได้ แต่ด้วยแววตาของเถียนหนานซิงหลังจากเห็นจั่นชิงฮุยในวันนี้ทำให้นางสะเทือนใจอย่างหนัก ยิ่งรวมกับถูกคำพูดเรื่องสายตรงสายรองของหลินฟางเฟยกระทุ้งจิตใจ นางจึงป่วยหนักเที่ยวเร่หาหมอแล้ว

ถึงจะมีความหวังเพียงน้อยนิดที่จะรักษาจั่นชิงฮุยให้หายได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยๆ นางก็อาจไม่ต้องเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้กับหลินฟางเฟยที่โง่เขลาเบาปัญญานั่น พูดอีกอย่างก็คือขอเพียงจั่นชิงฮุยร่างกายแข็งแรงเป็นปกติ จั่นเจียงฉือก็จะไม่เร่งให้จั่นอวิ๋นหยางแต่งงานแล้ว

เยี่ยเหมยคิดใคร่ครวญอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบ “ถ้าให้ข้ารักษาอาการของคุณหนูเล็ก รับรองว่าสามวันห้าวันก็มีวี่แววดีขึ้น ครึ่งเดือนถึงเห็นผลชัด หลังจากนั้นขอเพียงระวังรายละเอียดในชีวิตประจำวัน ภายในหนึ่งเดือนจะต้องทันเด็กวัยเดียวกันแน่นอน ทว่าคุณชายน้อยอาการค่อนข้างหนัก ถ้าใช้ยาลับจากบรรพบุรุษของข้า เร็วที่สุดก็ต้องหนึ่งเดือนถึงเริ่มเห็นผล สามเดือนเห็นผลชัด หนึ่งถึงสองปีให้หลังค่อยมาดูกันว่าสามารถโตทันเด็กวัยเดียวกันคนอื่นหรือไม่”