ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 13

ขณะที่เจ้าของร้านกล่าวขอบคุณอย่างดีอกดีใจ เยี่ยเหมยก็เก็บถุงใส่เงินเข้าในเสื้อเรียบร้อย ถอนหายใจเฮือก นึกในใจว่ามีเงินก็ดีอย่างนี้ กินเกี๊ยวน้ำสองชามยังใช้แท่งเงินมาจ่ายได้ ต้องมีสักวันที่นางจะใจป้ำเพียงนี้ได้เช่นกัน! แต่ไม่รู้ว่าเมื่อถึงวันที่นางสามารถใช้แท่งเงินจ่ายค่าอาหารได้ นางจะยังปรายตามองเกี๊ยวน้ำของที่นี่อยู่หรือไม่…

เยี่ยเหมยนึกว่าออกจากร้านแล้วก็ควรแยกย้ายไปตามทางใครทางมันได้แล้ว คาดไม่ถึงว่าจั่นอวิ๋นหยางจะมองสีท้องฟ้าแล้วหันหน้ามาถามนาง “เจ้าจะไปที่ใด ข้าจะไปส่ง”

อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาดว่าเขาใส่ใจนาง เพียงแต่เขาเห็นว่ามีเวลาอยู่และก็ไม่ได้มีกิจธุระอะไร ไม่อยากให้เยี่ยเหมยเจอคนชั่วมาปล้นเงินอีก จึงได้เสนอขึ้นมาเช่นนี้ตามสัญชาตญาณ

เยี่ยเหมยถูกเขาทำเอาตกใจจนสะดุ้ง ลูบหน้าน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว แม้ไม่กี่วันมานี้จะได้กินดีขึ้นบ้าง สีหน้าดูดีขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นอ่อนนุ่มเกลี้ยงเกลา แม้หน้าตาจะนับว่าพอดูได้ แต่ไม่เพียงพอจะทำให้คนตกตะลึงในความงามเด็ดขาด แม้แต่หน้าอกหน้าใจที่ทำให้เยี่ยเหมยภาคภูมิใจอยู่บ้างนั้น เทียบกับหลินฟางเฟยที่ก่อนหน้านี้มาขวางไม่ให้จั่นอวิ๋นหยางถอนหมั้นแล้ว ระดับชั้นยังห่างไกลกันนัก

“เรื่องนี้…ข้าไม่ถ่วงเวลาท่านรองจั่นหนีออกจากบ้านจะดีกว่า”

ถ้าให้คนพบเห็นท่านกับข้าเดินไปด้วยกันแล้วถูกคิดว่าหนีตามกัน ข้าตายเป็นร้อยครั้งก็ยังไม่พอให้คนด่า

จั่นอวิ๋นหยางสังเกตเห็นอาการต่อต้านของเยี่ยเหมยก็หน้าเปลี่ยนสี สะกดกลั้นอารมณ์เป็นครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากอีกครั้ง “เช่นนั้นข้าจะให้บ่าวไปส่งเจ้าแทน” พูดจบจั่นอวิ๋นหยางก็ล้วงเหรียญอีแปะสองเหรียญมาโยนลงชามของขอทานน้อยคนหนึ่งที่ข้างถนนโดยไม่ให้เยี่ยเหมยได้ปฏิเสธ “เจ้าไปร้านขายข้าวสกุลจั่นบนถนนอวี๋ซู่ข้างหน้านั้น หาคนชื่อเยี่ยนเฟย บอกเขาว่าแม่ของเขาป่วย”

ขอทานน้อยรีบเก็บเงินแล้ววิ่งปรู๊ดออกไปทันที

เยี่ยเหมยที่อยู่ข้างๆ ปากอ้าตาค้าง คนยังดีๆ อยู่ก็ ‘ถูกทำให้ป่วย’ เสียแล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าหลังคนชื่อเยี่ยนเฟยรู้เรื่องจะมีปฏิกิริยาเช่นไร

จั่นอวิ๋นหยางเวลานี้กำลังหงุดหงิดหัวเสียจนยากจะระงับ ไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าพฤติกรรมของตนเองในตอนนี้คือกำลังเอาใจเยี่ยเหมย ถึงขนาดยังหาข้ออ้างให้พฤติกรรมตนเองเสียดิบดีว่า “ชิงฮุยกับเยี่ยเอ๋อร์ป่วยมาตั้งแต่เล็ก ยากจะลงเดินพื้นได้ ต้องขอบคุณที่เจ้าทำให้พวกเขาสามารถเดินในเรือนได้ ท่านพ่อข้าดีใจอย่างยิ่ง”

เยี่ยเหมยหลงคิดว่าจั่นอวิ๋นหยางรู้ ‘ความลับ’ แล้วเสียอีก แต่หลังได้ยินเขาพูดก็แจ้งใจในทันที ดูจากบ่าวไพร่คฤหาสน์สกุลจั่นกับสะใภ้ใหญ่จั่นแล้วก็พอจะมองออกได้ ถ้าตัดปัจจัยเล็กๆ ออกไป คฤหาสน์สกุลจั่นก็นับว่าเบื้องบนเบื้องล่างปรองดองกันดี จั่นอวิ๋นหยางเป็นคนเคารพผู้ใหญ่ให้ความเอ็นดูเด็ก ดังนั้นถึงได้ดีกับนางเพียงนี้ ดูท่าคนผู้นี้จะเป็นมิตรสหายที่ควรค่าแก่การคบหา

ถูกต้อง! มิตรสหาย