ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 13

ขอถามหน่อยว่าใครสามารถยินยอมพร้อมใจแบกชื่อเสียงฉาวโฉ่เปลี่ยนมาอยู่ในที่ลับในเวลาที่ยังหนุ่มแน่นคึกคะนองและกำลังจะได้เป็นจิ้นซื่อเพื่อทำงานที่ไม่อาจเปิดเผยให้องค์จักรพรรดิและรัชทายาทได้บ้าง ใครที่ยังอายุน้อยแต่กลับสามารถอดทนเก็บเกียรติยศความรุ่งเรืองเป็นความลับนานหลายปีได้ ใครกันที่มีพระราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งขุนนางขององค์จักรพรรดิอยู่กับตัว แต่กลับไม่เคยบอกต่อผู้ใด แม้แต่ถูกบิดาบังเกิดเกล้าด่าว่าไม่รัก ความก้าวหน้าก็ยังไม่เคยหลุดปากบอกแม้แต่ครึ่งคำ

การเดินทางเงียบงัน กู่จวิ้นทนบรรยากาศเงียบเหงาระหว่างคนทั้งสองไม่ไหวในที่สุด จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นมาอีกครั้ง “นายน้อยจั่น ก่อนกลับเมืองเซิ่งโจวคราวนี้องค์จักรพรรดิมีพระราชประสงค์จะแก้ไขชื่อเสียงให้เจ้า เหตุใดเจ้าจึงปฏิเสธ”

“ยังไม่ถึงเวลา” ปัญหานี้ใช่ว่าจั่นอวิ๋นหยางไม่เคยคิดถึง จึงตอบในทันที

จักรพรรดิรัชกาลปัจจุบันของราชวงศ์ต้าฉี่เป็นผู้ปกครองผู้ทรงเมตตาธรรม ผู้ปกครองผู้ทรงเมตตาธรรมที่จั่นอวิ๋นหยางพูดย่อมหมายถึงประเภทที่ใจดี มีความสงสารเห็นใจ ไม่ทำอะไรรุนแรง จวบจนเขาอายุถึงวัยรู้ลิขิตฟ้า ถึงเพิ่งค้นพบว่าเขาถึงกับใจดีมีเมตตาจนสร้างศัตรูแข็งแกร่งให้รัชทายาทถึงสองคน ยังดีที่เขาค้นพบความบกพร่องของตนเองทันเวลา จึงพยายามสุดชีวิตที่จะช่วยรัชทายาทกู้สถานการณ์กลับคืนมา

จั่นอวิ๋นหยางได้เข้ามาทำงานนี้ด้วยความบังเอิญ ‘พลาดสอบเตี้ยนซื่อ’ อะไรเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น อันที่จริงอาศัยแค่บรรดาความดีความชอบในไม่กี่ปีมานี้ ตำแหน่งขุนนางของจั่นอวิ๋นหยางก็เลื่อนถึงลำดับหลักขั้นสี่แล้ว เพียงพอจะข่มผู้เข้าสอบในปีเดียวกับเขาได้ทุกคน

“เช่นนั้นจะรอไปถึงเมื่อไร” กู่จวิ้นปรายตามองพลางกล่าวต่อ “คราวนี้เจ้าก็จากมาโดยไม่ลาอีกแล้ว ไม่กลัวกลับเมืองเซิ่งโจวคราวหน้าจะถูกบิดาไล่ออกมาแทนหรือ”

เรื่องของคฤหาสน์สกุลจั่นซับซ้อนอยู่บ้าง กู่จวิ้นรู้เพียงว่าจั่นอวิ๋นหยางมีความสามารถน่าตื่นตะลึงมาตั้งแต่เล็ก โยนชาติตระกูลภูมิหลังทิ้งแล้วก็ยังสามารถมีชื่อเสียงในหลายเมืองใกล้ไกลในฐานะคุณชายสุยเฟิงได้ คราวนี้นายท่านจั่นยังคิดจะใช้การเปิดเผยฐานะตัวตนของเขามาขู่ไม่ให้เขาไปจากบ้าน คิดไม่ถึงว่าจั่นอวิ๋นหยางจะไม่แยแสโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังบอกจะไปก็ไปเลยด้วยซ้ำ

“ทำทุกเรื่องตามใจต้องการ ไม่มีอะไรต้องละอายแก่ใจก็พอ” จั่นอวิ๋นหยางไม่ได้ตอบกู่จวิ้นตรงๆ แต่ใช้คำพูดที่เคยได้ยินจากเยี่ยเหมยมาอุดปากกู่จวิ้นแทน

หันหน้ากลับไปมองเมืองเซิ่งโจวที่ค่อยๆ ไกลออกไป เขาไม่อยากมีชีวิตสงบราบเรียบดุจสายน้ำ เดินไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้เรียบร้อย เขาถึงได้เลือกเส้นทางที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวยิ่งกว่า แม้จะลำบากไปบ้าง แต่กลับมีชีวิตที่อัดแน่นด้วยแก่นสาร บิดายังสุขภาพแข็งแรงดีอยู่ รออีกไม่นาน เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างลงตัวเข้าที่เข้าทางค่อยกลับเมืองเซิ่งโจวไปแสดงความกตัญญูต่ออีกฝ่ายก็ยังไม่สาย

จั่นอวิ๋นหยางกำมือ รอยฟันบนนิ้วยังเห็นได้ชัดเจน ก้นบึ้งหัวใจมีความคิดรางๆ ผุดขึ้นมา ทว่าทุกอย่างล้วนต้องรอเขากลับเมืองเซิ่งโจวครั้งต่อไปถึงจะมีคำตอบแน่ชัด

โปรดติดตามตอนต่อไป…