ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 16

ลู่อันหร่านคงจะถูกลู่เฉินเตือนเอาไว้ ทำท่าอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งเรือออกจากฝั่งมานาน เยี่ยเหมยหมดเรื่องคุยกับภรรยาต้าเหอแล้ว เขาถึงกะพริบตาร้องเรียก “ท่านน้าเยี่ย วันนี้กลับไปท่านจะยังทำของอร่อยอยู่หรือไม่”

เด็กคนนี้ก่อนหน้านี้เคยกินพวกของกินเล่นอย่างซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานและมั่นฝรั่งเส้นทอดที่บ้านเยี่ยเหมย ต่อมาตามเยี่ยหย่วนไปเรือนเล็กของสกุลจั่นก็ได้กินอาหารอร่อยบำรุงแคลเซียมอีกหลายอย่าง บัดนี้พอเห็นเยี่ยเหมย ในหัวก็เหลือแต่รสชาติอร่อยต่างๆ นานาแล้ว

“เสี่ยวอัน!” ลู่เฉินตวาดเบาๆ เป็นการเตือน “นี่มันเวลาอะไร ยังห่วงแต่เรื่องกินอยู่อีก”

“ล้วนกล่าวกันว่าประชาชนถือเรื่องอาหารการกินเป็นเรื่องใหญ่ ท่านลู่อย่าได้ตำหนิเสี่ยวอัน ข้าก็คิดเรื่องกินอยู่ทุกเวลาเช่นกัน” เยี่ยเหมยเปิดห่อผ้าข้างตัว หยิบกล่องอาหารที่ให้เกาต้าเหอทำให้เป็นพิเศษออกมา ช่องทั้งเก้ามีของกินเล่นอยู่สี่ห้าอย่างไม่ว่าจะเป็นพวกมันเทศเส้น เต้าหู้แห้ง ถั่วลิสงห้ารส ก่อนจะทำท่าบอกให้ลู่อันหร่านกินและให้ลู่เฉินดู

พร้อมกับที่เวลาล่วงเลยไปทีละวัน ปฏิสัมพันธ์ช่วงเวลาสั้นๆ กับจั่นอวิ๋นหยางก็ค่อยๆ ถูกเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันเข้ามาแทนที่ จากที่นึกถึงเสียงที่พิเศษไม่เหมือนใครของเขาขึ้นมาเป็นระยะ ตอนนี้แทบจะโยนคนทิ้งไว้ข้างหลังจนหมดสิ้นแล้ว

ยามนี้นางตั้งครรภ์ได้สี่เดือนกว่า มักจะรู้สึกหิวอยู่บ่อยๆ จึงยิ่งทุ่มความสนใจทั้งหมดให้ตนเองกับลูกในท้อง อยู่ในเรือนเล็กที่สะใภ้ใหญ่จั่นอำนวยจัดหาให้ ความสะดวกต่างๆ ถ้าไม่ใช้ก็เสียเปล่า

หลายวันก่อนนางจึงสอนภรรยาต้าเหอทำของกินเล่นจำนวนมาก ไม่เพียงแค่นางชอบกิน บรรดาคนจากสกุลจั่นก็ชอบกินเช่นกัน แม้วันนี้จะรีบร้อนจากมา แต่นางก็ยังไม่ลืมพกติดมาให้เหล่าดอกไม้ที่เหลือของสกุลเกาด้วย

คนทำอาหารไม่ว่าคนไหนก็ล้วนชอบเห็นคนอื่นชื่นชมยกยอ เยี่ยเหมยก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน จึงย่อมจะนำออกมาแบ่งปันอย่างไม่ตระหนี่ นางยังวางแผนว่าหลังจากนี้จะให้ภรรยาต้าเหอฝึกทำสักสองสามอย่างที่ง่ายและใช้เงินทุนไม่มากเพื่อหาเงินเล็กๆ น้อยๆ ด้วย

“ท่านลู่ก็ลองชิมสักหน่อย” หลังขึ้นเรือเยี่ยเหมยคิดจะจ่ายค่าเรือ กลับได้ยินว่าลู่เฉินจ่ายให้หมดแล้ว ยามนี้นางมองเห็นสีหน้าลู่เฉินได้ไม่ชัด อีกทั้งมีภรรยาต้าเหออยู่ นางก็ไม่สะดวกจะถามลู่เฉินว่าเหตุใดถึงช่วยนาง

เยี่ยเหมยมิได้คิดไปทางอื่น ด้วยถึงลู่เฉินจะเป็นพ่อม่ายลูกติด แต่ก็หล่อเหลาเปี่ยมราศี อบอุ่นอ่อนโยน เป็นอาจารย์ในสำนักศึกษาปั้นซาน รายรับในหนึ่งเดือนมากกว่าที่ครอบครัวห้าชีวิตธรรมดาทั่วไปใช้จ่ายถึงสามปี กล่าวได้ว่าเป็นชายโสดผู้เพียบพร้อม

ส่วนนางนั้นเสียความบริสุทธิ์ตั้งแต่ยังไม่แต่งงานซ้ำยังตั้งท้อง ถูกถ่วงน้ำไม่ตายเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดของนางแล้ว ไหนเลยจะสามารถ ‘ยุ่งเกี่ยว’ กับท่านลู่ที่เป็นดั่งเทพเซียนลงมาจากสรวงสวรรค์ได้ คิดไปคิดมานางก็เห็นว่าน่าจะเพราะเห็นแก่หน้าเยี่ยหย่วน

ตามที่ลู่เฉินบอก เยี่ยหย่วนเป็นคนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดที่เขาเคยพบตั้งแต่สอนอยู่ที่สำนักศึกษาปั้นซานมาสี่ปี ถ้าการสอบฤดูใบไม้ร่วงเยี่ยหย่วนสามารถสอบได้ซิ่วไฉ คิดว่าลู่เฉินคงจะรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมากกระมัง